Najbardziej pikantne książki new adult (18+) - ranking według pikanterii, z uczciwą oceną

Trzeci tom Twisted i najbardziej pikantny z czterech: sceny są dłuższe, częstsze i śmielsze niż wcześniej, a ratują go najlepsze docinki w serii. Uwaga na charakter scen: duszenie i klapsy zastępują prawie każdą rozmowę o uczuciach, o granicach mówi się bardzo mało, a zazdrość bohatera tekst podaje jako romantyzm. Kolejność tomów rozpisałem w przewodniku po serii Twisted.

Polska autorka i najbardziej otwarcie BDSM-owa pozycja na liście: studentka, starszy prokurator i nierównowaga sił, którą książka zauważa, ale niewiele z nią robi. Rozmowy o zgodzie, hasłach bezpieczeństwa i opiece po sesji wypadają tu lepiej niż w wielu głośniejszych romansach. Gorzej z resztą: wątek kryminalny dzieje się w przerwach, a sceny w środku zlewają się w jedną.

Joanna Balicka po raz drugi, w stylu „365 dni”: sceny co kilka stron i drama w każdym rozdziale. Muszę to powiedzieć wprost: bohater podsłuchuje, śledzi, chwyta za gardło i zdradza, a książka podaje to jako dowód wielkiej miłości, bez cienia refleksji. Jeśli nie chcesz, żeby kontrola udawała czułość, z trzech dziesiątek wybierz inną.

Gdybym z całej listy miał wskazać jedną książkę, w której pikanteria idzie w parze z szacunkiem, byłaby to ta. Hokej, udawany związek i cięte dialogi, a bohater pyta, czeka i hamuje, kiedy bohaterka jest pijana. Od połowy seks zjada fabułę, ale razem z „Grami” to wciąż najlepiej oceniona dziewiątka w zestawieniu.

Drugi tom Twisted zamiast natychmiastowej obsesji daje slow burn rozpisany na dwa lata: księżniczka, ochroniarz i bajka dla dorosłych, w której sceny trafiają w coraz śmielsze miejsca. Kontrola jest i tu, tylko w innym kostiumie: lokalizator w telefonie bez jej wiedzy i klapsy jako kara za taniec z innym tekst nazywa troską.

Drugi tom Off-Campus, o Loganie z „Układu”: mniej iskry, więcej przepraszania, a sceny łóżkowe od połowy układają się w powtarzalny wzór. Najlepsze strony dzieją się poza sypialnią, w warsztacie ojca alkoholika - szkoda, że sypialnia dostała ich więcej.

Pierwszy tom Twisted i najlepszy przykład tego, o czym pisałem we wstępie: bohater śledzi, kontroluje i nazywa to troską, a książka nie widzi w tym problemu. Sceny ciągną się bez końca, czyta się błyskawicznie, a przerysowanie bawi, choć nie zawsze tak, jak planowała autorka.

Trzecia Balicka i najlepsza z nich: romans szefa i asystentki, w którym gbur i promyczek naprawdę bawią. Sceny są długie, z dominacją i klapsami, ale też z rozmową o granicach i hasłem bezpieczeństwa - zasadnicza różnica wobec „Miss Independent”. Minus: 549 stron, sporo z nich to katalog marek i rytuałów.

Czwarty tom Twisted najmocniej skręca w dark romance: udawany związek, stalker w tle i prawie 600 stron, z których środek czyta się jak folder biura podróży z przerwami na seks. Przemoc bohatera wobec innych ludzi tekst podaje jak uroczą ciekawostkę, a strach przed stalkerem, opisany poważnie, robi się nagle romantyczny, gdy obsesję ma przystojny miliarder.

Najsłodsza dziewiątka: enemies to lovers trwa pięć stron, a potem para ląduje w łóżku i zostaje w trybie festiwalu czułości. Problemem są dialogi w tych scenach, infantylne i z emotikonami zapisywanymi słowami. Jeśli ci się podobał, mam listę książek podobnych do Icebreakera.

Razem z „Czwartym skrzydłem” najwyżej oceniona pikantna książka na liście: scen jest mnóstwo, ale to rozdziały z przeszłości, pisane rwanymi zdaniami, robią z niej emocjonalny nokaut. Uczciwie: relacja jest toksyczna - on rani, ona wraca - a książka w końcu podaje to jako miłość, za którą warto było cierpieć.

Prawie sto rozdziałów w pętli: kłótnia, przeprosiny, seks i od nowa, czytane jak telenowela. Bohater łapie za nadgarstki, czyta jej telefon i w łóżku wymusza obietnicę posłuszeństwa, a narracja nazywa to namiętnością i prawie nigdy nie daje dystansu. Schemat „ona go zmieni” w wersji tak toksycznej, że momentami trudno czytać to jako romans.

Romantasy i wyjątek na liście: przez większość książki seks istnieje w żartach i w głowie bohaterki, a potem dwa rozdziały zamieniają się w dosłowną erotykę. W zamian dostajesz smoki z charakterem, akademię, w której giną kadeci, i mocny finał. Podobne szkoły przetrwania zebrałem w książkach podobnych do Igrzysk śmierci.

Komedia romantyczna z uczelni, słodka przez piętnaście rozdziałów, a w szesnastym bez ostrzeżenia zmienia bieg. Pikanterii mniej niż w większości listy, humoru więcej, a wątek molestowania na uczelni jest napisany poważnie. Zgrzyta asymetria władzy profesor - doktorantka, załatwiona jedną rozmową z dziekanem.

Druga uczelniana komedia Hazelwood i ten sam przepis co w „The Love Hypothesis”, tylko z fizyką zamiast biologii - i z wyraźnie dłuższymi, bardziej dosłownymi scenami w sypialni. Najlepiej wypada poważny wątek akademickiej biedy i toksycznego mentora, najsłabiej Jack, który zawsze wie lepiej, czego potrzebuje bohaterka.

Elle Kennedy spoza Off-Campus: plaża, bogata dziewczyna i chłopak z miasteczka, a seksu wyraźnie mniej niż w „Układzie”. Romans niosą przepychanki, nie sceny łóżkowe, które od połowy wpadają w rytm kłótnia - seks na zgodę. Uwaga na trop: bohater przez pół książki okłamuje ją w żywe oczy i odkupuje to jednym wielkim gestem.

To nie jest pikantny romans, tylko obyczajówka o przemocy domowej, także seksualnej, która zaczyna się jak historia miłosna. Na tę skalę trafiła przez kilka scen opisanych wprost, ale nie polecam jej jako lektury „na rozgrzanie” - polecam ją za to, że uczciwie pokazuje, jak działa usprawiedliwianie przemocy. Jeśli ten temat jest dla ciebie teraz zbyt ciężki, odpuść ją bez wyrzutów sumienia.