Agata Polte - książki, od której zacząć i w jakiej kolejności

Mira, graficzka, która nie znosi zimy ani świąt, spędza pierwszy grudzień bez taty, a seria domowych awarii wpycha ją do jasnego domu sąsiada Daxa i jego siedmioletniej córki. Najmocniejsza jest żałoba i poczucie winy, które od dziecka wpaja Mirze babka. Dax pyta i czeka, zamiast warczeć, ale zakończenie widać po dwóch rozdziałach, a środek to kolejne kubki czekolady.

Redaktorka Isla kłóci się z gburem już w samolocie, a latem przez pomyłkę z kluczami dzieli z nim dom i jego nowofundlandkę. Najlepsze są riposty, wielki pies i kulisy wydawnictwa, od redakcji po BookToka. Tajemnicę, na której stoi fabuła, czytelnik rozwiązuje jeszcze na lotnisku, a pięćset stron to dużo jak na tak przewidywalną intrygę.

Siedemnastoletnia Octavia za pieniądze udaje bogatą kuzynkę, żeby rozkochać w sobie Caleba, kapitana drużyny siatkarskiej, który podobno co lato łamie komuś serce dla zakładu. Bawią riposty i tata bohaterki, ale worek na głowie i bagażnik książka podaje jako flirt. Finał łatwo przewidzieć, a tom urywa się w drzwiach.

Zdradzona Selena wprowadza się za ścianę brata bliźniaka swojej przyjaciółki, kapitana siatkarzy, który od trzech lat poprawia każde jej zdanie na zajęciach z pisania. Że złośliwiec kocha ją od dawna, wiedzą wszyscy poza nią, a na pocałunek czeka się do rozdziału 35. Bronią się babcia Pen i poważnie potraktowany lęk przed oceną, ale 521 stron to za dużo.

Dziewiętnastoletnia Reagan miała być tylko Strażniczką bez magii, dopóki na pierwszej nocnej zmianie nie wpuściła do Fortecy zdrajcy i demonów, a potem nie zaczęła mówić językiem, którego nikt jej nie uczył. Mentorem zostaje arogancki Hugh ze srebrnym okiem, a slow burn między sparingami kończy się na pocałunkach. Zagadka i straty w oddziale mają wagę, za to bohaterka dwa razy wierzy demonowi na słowo.

Gadatliwa Cami utknęła kiedyś w windzie z małomównym sąsiadem, a teraz prosi go, żeby udawał jej chłopaka przed natrętem z czwartego piętra. Bawią riposty, wścibskie sąsiadki i weekend w Long Beach, a bohater pamięta każdy drobiazg i obywa się bez zaborczości. Męczą refreny „Oddychaj” i „stokrotko” oraz nieporozumienie w finale, które dorośli rozwiązaliby jednym pytaniem.

Amber zastępuje przyjaciółkę jako kelnerka w klubie i przez jeden wylany drink dostaje od właściciela w masce propozycję: trzy miesiące spotkań z zasłoniętymi oczami. Zagadka, kim jest kochanek, ma mylne tropy i to ona stawia ten tom ponad pozostałe trzy. Za próbę podejrzenia jego twarzy bohaterka dostaje jednak klapsy, a kilkanaście długich scen spycha śledztwo na bok.

Sophie, kelnerka z długami po leczeniu mamy, zostaje fikcyjną żoną miliardera, któremu bez obrączki ojciec nie odda medialnego imperium, i zakłada się z nim, kto pierwszy poprosi o seks. Umowa zakazuje zakochiwania się, więc wiadomo, który punkt padnie pierwszy. Bohater decyduje za nią i gasi każdy kłopot przelewem, a siedem scen z kajdankami opisano wprost.

Ava, mistrzyni wpadek, spędza kwadrans w loży klubu z nieznajomym w masce, a tydzień później zostaje gosposią na zastępstwo u tego samego mężczyzny. Mruk przy niej piecze babeczki, ale posyła za nią kierowcę, a książka bierze to za opiekę. Broni się nauka wiary w siebie, nie bronią zbiegi okoliczności i 553 strony scen łóżkowych według jednego scenariusza.

Spin-off z nową parą: studentka Tillie dostanie pamiątki po babci dopiero po ślubie z pupilem dziadka, a obejść testament pomaga jej szesnaście lat starszy prawnik, którego zna z klubu. Spadek z warunkiem to pomysł z pazurem, ale niespodziewaną ciążę widać od trzeciego rozdziału, a złoczyńca jest z plakatu. Bohater namawia lekarza, żeby zakazał jej wychodzenia z domu, i książka nazywa to troską.