Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Krew i popiół, Jennifer L. Armentrout

Recenzja

Krew i popiół - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Jennifer L. Armentrout Wszystkie książki autorki →

Ten od Liceum

★ 6/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

4/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

8/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

7/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

18+

Tropy w książce

  • Romantasy

Motywy

  • Panna w welonie
  • strażnik z sekretem
  • kły
  • krew i wilkłaki
  • zakazany romans
  • sceny 18+
  • pierwszy tom cyklu

Sięgnij, jeśli

  • lubisz romantasy, w którym dziewczyna zamknięta w klatce zakochuje się w strażniku, który ma jej pilnować
  • chcesz świata z wampirami, wilkłakami i bogami, który w finale staje na głowie
  • „Cień w żarze” ci się spodobał i chcesz zobaczyć, co z tego świata zostało wiele wieków później

Odpuść, jeśli

  • bohater, który mówi „Należysz do mnie”, zapala ci czerwoną lampkę zamiast motyli w brzuchu
  • liczysz na zagadkę, której rozwiązania nie zgadniesz po kilku rozdziałach
  • wolisz fantasy bez opisowych scen erotycznych i bez krwi spływającej po ścianach

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

4/10
  • Klatka zamiast korony. Welon, zakaz dotykania, chłosta za rozmowę w atrium i dwór, który wszystko widzi i milczy: autorka dobrze pokazuje, jak wygląda wychowanie na świętą relikwię. Kiedy Hawke klęka i pyta Poppy, jak się czuje w welonie, a ona odpowiada „To jest duszące”, dowiaduję się o niej więcej niż z dziesięciu stron monologu.
  • Świat do góry nogami. Prawda o Ascendentach i o tym, dokąd trafiają dzieci oddawane w Rytuale, układa wcześniejsze sceny w nowy, ponury obraz. Rodzina Tulisów błagająca o swoje niemowlę wygląda po finale zupełnie inaczej niż przy pierwszym czytaniu.
  • Tajemnica widoczna z kosmosu. Strażnik, który widzi w ciemności, mówi z obcym akcentem, zjawił się kilka miesięcy temu, znika w kluczowych momentach i ma kumpla, który przypomina mu: „Pamiętaj o swoim zadaniu”. Kim jest Hawke, wiedziałem przy pogrzebie Rylana. Poppy dowiaduje się w lochu, kiedy Kieran przy niej wymawia jego prawdziwe imię.
  • Zaborczość w ładnym opakowaniu. Po zdradzie Hawke przygważdża uwięzioną Poppy do słomy i szepcze „To mnie nadal podnieca”, potem zmusza ją mocą Atlanty do picia krwi, a w lesie gryzie bez pytania. Tekst podaje to jako napięcie erotyczne, a ciała przybite do ścian holu jako dowód troski. To dopiero pierwszy tom, ale na razie książka tę kontrolę podziwia, a nie rozlicza.
  • Wykład w kajdanach. Najważniejsze odpowiedzi o świecie padają w jednej rozmowie: ranna bohaterka siedzi przykuta w celi, a porywacz opowiada jej historię dwóch królestw, od króla Malca po Rytuał. Dramaturgicznie to seminarium z przerwami na zaprzeczanie.

💖 Dla relaksatorów

8/10
  • Chemia i pyskówki. Hawke i Poppy docinają sobie od pierwszej sceny w Czerwonej Perle. Kiedy czyta jej na głos zakazany pamiętnik i dorzuca „Ta kobieta ma dryg do przymiotników, nie uważasz?”, trudno się nie uśmiechnąć.
  • Bohaterka z łukiem. Poppy nie czeka na ratunek: strzela z Zapory do sysunów, broni się sztyletem na Rytuale i dwa razy rani Jericha, z czego jest wyraźnie dumna. Sztylet pod suknią nosi zawsze.
  • Ekipa wokół. Vikter z ojcowskimi docinkami, Tawny broniąca się karafką, Kieran odpowiadający pytaniem na pytanie i Delano, który bał się przynieść Poppy gulaszu, żeby nie dostać nim w twarz. To oni ocieplają ten krwawy świat.
  • Akcja i pikanteria. Masakra na Rytuale, mgła w Krwawym Lesie, zdrada w stajni i dwie długie sceny dla dorosłych. Zakończenie zapowiada ślub z Mrocznym, więc po tom drugi sięga się z rozpędu.
  • Rozbieg. Zanim fabuła ruszy, Poppy wiele razy waży, czy chce zostać uznana za niegodną, a jej serce i żołądek zamierają, skręcają się i zjeżdżają do pięt setki razy. Rozmowy pod wierzbą i na posłaniu w lesie dałoby się mocno przyciąć.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

6

Start jest mocny: dziewczyna w welonie, zabójstwa w zamku i rodzina, która błaga, żeby nie oddawać trzeciego syna bogom. Rytuał z masakrą i śmiercią Viktera to najlepszy fragment. Słabiej wypada główna tajemnica, bo tropy prowadzące do Hawke'a autorka rozsypała tak grubo, że trudno ich nie zauważyć, a odpowiedzi o świecie przychodzą naraz, w jednym wykładzie w lochu.

Bohaterowie i relacje

6

Poppy jest ciekawsza niż przeciętna wybranka: pyskata, odważna, wstydząca się blizn i zawstydzona tym, że po śmierci oprawcy czuje ulgę. Vikter, Tawny i Airrick mają serce, a śmierć Airricka w Krwawym Lesie to jedna z najlepszych scen. Hawke to za to bohater złożony z gotowych części: dołeczek, złote oczy, ukryty ból i „księżniczko” w co trzeciej kwestii. Książę i lord Mazeen są obrzydliwi, ale płascy jak tektura.

Styl pisania i atmosfera

4

Dialogi bywają zabawne, ale narracja stale wraca do tych samych reakcji ciała: serce zamiera, żołądek zjeżdża do pięt, w szczęce Hawke'a drga mięsień, a bogów wzywa się co chwilę. Sceny erotyczne są długie i purpurowe, a monologi Poppy o tym, czy wolno jej chcieć tego, czego chce, wracają jak refren.

Rozrywka i wartość

7

Mimo wad bawiłem się dobrze: jest romans, akcja, pyskówki, krwawy świat i finał, który zmienia reguły gry. Przeszkadzało mi, że książka z takim zachwytem podaje zaborczość Hawke'a, a ostatni obraz to bohater, który obwieszcza ślub kilka kroków od ciał przybitych do ścian.

Krótko o książce, bez spoilerów

Penellaphe, zwana Poppy, jest Panną wybraną przez bogów: nosi welon, nie wolno jej nikogo dotknąć ani niczego chcieć, a w dziewiętnaste urodziny czeka ją Ascendencja. Kiedy w zamku zaczynają ginąć ludzie, jej osobistym strażnikiem zostaje Hawke, przystojniak, którego całowała w masce w domu uciech, i od tej chwili 512 stron romantasy jedzie torem, który czytelnik zgadnie na długo przed bohaterką.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Strach i odwaga często są jednym i tym samym.”Krew i popiół, Jennifer L. Armentrout

Poruszane motywy

Jennifer L. Armentrout opowiada o dziewczynie, której od dziecka mówiono, że jest wybrana, a w praktyce trzymano ją w klatce. Poppy ma welon, listę zakazów i strażników, a do tego księcia, który karze ją za rozmowę z rówieśniczkami, i dwór, który o wszystkim wie i milczy. Kiedy w jej życiu pojawia się Hawke, zaczyna się sypać wszystko, w co wierzyła: najpierw zaufanie do strażnika, potem religia, na której opiera się całe królestwo. Pod romansem kryją się pytania o to, kto ma prawo decydować o ciele i życiu dziewczyny i czy można kochać kogoś, kto od początku kłamał. Główne elementy historii: Panna i welon - zakazy, wstyd i drobne bunty dziewczyny, która nie może niczego wybrać. Romans ze strażnikiem - zakazana relacja z Hawke'em, zbudowana na pyskówkach i kłamstwie. Ascendenci i Rytuał - religia, która każe oddawać dzieci bogom, i prawda o tym, dokąd te dzieci trafiają. Przemoc i milczenie - lekcje księcia, lord Mazeen i księżna, która każe o wszystkim zapomnieć. Dar Poppy - wyczuwanie i odbieranie bólu, które okazuje się kluczem do jej pochodzenia. Żałoba - Vikter, Rylan, Airrick i rodzice, po których zostały blizny i koszmary.

Pytania i odpowiedzi

Od którego tomu zacząć cykl „Z krwi i popiołu”?

Od tego. „Krew i popiół” otwiera cykl, który po polsku liczy sześć tomów: dalej są „Królestwo ciała i ognia”, „Korona ze złoconych kości”, „Wojna dwóch królowych”, „Dusza krwi i popiołu” i „Pierwotna krwi i kości”. Historia urywa się na zapowiedzi ślubu, więc bez drugiego tomu się nie obejdzie. Osobno istnieje cykl „Z ciała i ognia” (zaczyna go „Cień w żarze”), którego akcja dzieje się w tym samym świecie wiele wieków wcześniej.

Ile stron ma „Krew i popiół”?

512 stron w wydaniu You & YA z 2022 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.

Od ilu lat jest „Krew i popiół”?

Daję próg 18+, mimo młodzieżowej marki wydawnictwa. Są tu dwie długie, opisowe sceny seksu i kilka innych zbliżeń, chłosta bohaterki, molestowanie przez lorda, masakra na balu, ścięte głowy i ciała przybite do ścian. Jeśli przemoc, o której tu czytasz, przypomina ci coś z własnego życia, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo jest „Krew i popiół”?

Dla dorosłych fanów romantasy, którzy lubią zakazany romans z zaborczym przystojniakiem, pyskatą bohaterkę z bronią i świat pełen krwi, a przewidywalna intryga im nie przeszkadza. Czytelnik nastawiony na zagadkę rozwiąże ją dużo wcześniej niż Poppy, choć prawda o Ascendentach może go jeszcze zaskoczyć.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej