Sarah J. Maas - kolejność czytania wszystkich cykli

Najsłynniejsza zabójczyni Adarlanu wychodzi z kopalni soli, żeby w szklanym zamku wywalczyć tytuł Obrońcy króla, którego nienawidzi. Turniej na śmierć i życie, trupy w korytarzach i trójkąt z księciem i kapitanem Gwardii zapowiadają dużo akcji, tylko że suknie i bilard dostają więcej miejsca niż Próby. Zagadka morderstw ma jednego oczywistego podejrzanego, ale ostatnia scena z królem ustawia całą serię.

Celaena jest już Królewską Obrończynią, tyle że zamiast zabijać wrogów króla, potajemnie pozoruje ich śmierć i szuka źródła jego mocy. W połowie tomu dworska gra pozorów zamienia się w opowieść o żałobie i zemście, a Maas nie cofa się przed konsekwencjami. Zagadki częściej ktoś bohaterce objaśnia, niż ona sama je rozwiązuje, a jej sekret widać z daleka, ale finał zmienia serię na dobre.

Punktu wyjścia nie streszczam, bo zdradza finał „Korony w mroku”, powiem tylko, że w Wendlyn wojownik Fae Rowan uczy Celaenę panować nad ogniem. Pierwsze trzysta stron to kuchnia, żałoba i nieudane próby, a mentor bije uczennicę, co książka podaje jako skuteczną metodę. Nagrodą są wiedźmy na wiwernach z Manon Czarnodziobą, bitwa o Strażnicę Mgieł i finał w szklanym zamku.

Feyra zabija w lesie wilka, który okazuje się fae, i za karę trafia na dwór Tamlina, księcia w złotej masce. To Piękna i Bestia w kostiumie fantasy: długi środek wypełniają pikniki i obiady, a finał pod Górą wreszcie pokazuje pazury. Jedyny tom cyklu, któremu daję 16+.

Feyra miała żyć długo i szczęśliwie, a dostaje koszmary i umowę, która co miesiąc wysyła ją na Dwór Nocy. Drugi tom zgrabnie wywraca pierwszy, a krąg Rhysanda to najmocniejsza część całej serii. Na 768 stronach jest jednak za dużo kolacji, przymiarek i rozmów o uczuciach.

Fabuły nie streszczam, bo punkt wyjścia zdradza zakończenie dwójki. Otwarcie to najlepszy thriller w serii, a narada książąt ma napięcie dramatu politycznego. Potem wojna z Hybernią grzęźnie w naradach, a odsiecz zawsze zdąży na czas.

Krótka opowieść o pierwszym Przesileniu po wojnie: Velaris się odbudowuje, Feyra kupuje prezenty, a Nesta odcina się od rodziny. Fabuły starcza na opowiadanie, za to sceny z Tamlinem w pustym dworze i fragment z perspektywy Nesty trafiają celnie. Nie pomijaj go, jeśli idziesz do piątego tomu.

Nesta Archeron po wojnie tonie w winie i cudzych łóżkach, więc trafia do Domu Wiatru na treningi z Kasjanem i pracę w bibliotece kapłanek. To najlepsza w cyklu historia o wychodzeniu z dna, z cofnięciami i przyjaźnią z Gwyn i Emerie. Psują ją finał rozwiązany ratunkami z nieba i najwięcej scen seksu w całej serii.

Bryce Quinlan od dwóch lat udaje pustą imprezowiczkę, żeby ukryć żałobę po najlepszej przyjaciółce, aż Archanioł każe jej szukać mordercy razem z Huntem, aniołem-niewolnikiem. To kryminał w fantastycznym mieście ze smartfonami i klubami, z tropami rozłożonymi na widoku i romansem na wolnym ogniu. Zanim śledztwo złapie rytm, trzeba przegryźć się przez kilkaset stron wykładów o Domach, Bramach i solach.

Bryce i Hunt mieli przez lato odpocząć, a dostają narzeczonego z nakazu ojca, chłopca ściganego przez całe imperium i spisek sięgający władców świata. Najlepsza jest paczka przyjaciół, w której Ruhn, Ithan i Tharion dostają własne historie. Środek ciągnie się przez kilkaset stron pizzy i przekomarzań, za to finał przestawia wszystko, co bohaterowie wiedzieli o swoim świecie.

Fabuły nie streszczam, bo punkt wyjścia zdradza finał dwójki, a powiem tyle, że tu „Księżycowe Miasto” spotyka bohaterów „Dworu cierni i róż”. Najlepsza jest Lidia, agentka w podwójnej grze, a ostatnie dwieście stron wynagradza większość dłużyzn. Środkowe sześćset stron to marsze tunelami i archiwa, tajemnice rozwiązują monologi, a moce przychodzą na zawołanie.