Książki podobne do Igrzysk śmierci - i czym się naprawdę różnią

Mniej samego przetrwania, więcej polityki i ceny, jaką inni płacą za jeden gest na arenie - a emocji więcej niż w pierwszym tomie, z areną zbudowaną jak zegar i drugim planem, który kradnie sceny. Pierwsza połowa drepcze w miejscu, a koniec urywa się w najgorszym momencie, więc trzeci tom miej pod ręką.

Zamknięcie trylogii i jej najodważniejszy, ale też najbardziej nierówny tom: zamiast areny jest wojna, a rebelianci okazują się mieć własne kamery i scenariusze. Pierwsza połowa grzęźnie w bunkrze, za to druga, w Kapitolu, trzyma tempem jak najlepsze rozdziały serii. Relaksu tu najmniej w całej trylogii - to książka, po której trzeba chwilę posiedzieć w ciszy.

Prequel o szesnastoletnim Haymitchu i 50. Igrzyskach - najwyżej oceniona pozycja na tej liście i najdojrzalsza część serii. Stawką nie jest wygrana, tylko to, czy da się Kapitolowi zepsuć widowisko, więc jeśli w Igrzyskach najbardziej działała propaganda, tu dostajesz jej najmocniejszą dawkę. Relaksu nie obiecuję, a bez trylogii połowa smaczków przeleci ci koło nosa.

Pierwszy prequel: 10. Igrzyska i młody Coriolanus Snow, na długo zanim został prezydentem z trylogii. Antybohater pokazany od środka i filozofia wpisana w samą fabułę to gratka dla konesera, za to długa trzecia część i blado naszkicowana Lucy Gray sprawiają, że relaksu jest tu niewiele. „Wschód słońca w dniu dożynek” puszcza do niej oko, więc warto przeczytać ją wcześniej.

Najbliższy krewny Igrzysk pod względem klimatu: dzieci w okrutnym eksperymencie, potwory i autor, który nikogo nie oszczędza. Zamiast widowni jest zagadka - Labirynt co noc się przebudowuje i trzeba zrozumieć, jak działa. Pomysł znakomity, gorzej z ludźmi: Thomas ma rację, zanim ktokolwiek zdąży pomyśleć, a reszta obsady to raczej imiona niż postacie.

Drugi tom „Więźnia Labiryntu” i, uczciwie mówiąc, słabsza połowa tej pary. Działają klimat spalonego świata, wyścig z czasem i tempo, nie działa cała reszta: każdą dziurę w logice zakleja się tym, że to był test, a po ostatniej stronie wiesz niewiele więcej niż po pierwszej. Przemocy jest tu wyraźnie więcej niż w Labiryncie.

Tu jest najwięcej z mechaniki Igrzysk: inicjacja z rankingiem, rywale z własnej grupy i przegrani, którzy lądują na marginesie miasta. Tris jest porządnie napisaną bohaterką, a romans z instruktorem rodzi się powoli, ale świat podzielony na frakcje działa jak quiz osobowości i sporo trzeba w nim przyjąć na wiarę. Relaksator bawi się tu lepiej niż koneser - i lepiej niż przy kolejnym tomie.

Areny ani prób tu już nie ma: jest wojna frakcji, żałoba i bohaterka z traumą, trochę jak Katniss po swoich pierwszych igrzyskach. Mocną stroną jest surowy klimat oblężonego miasta i związek Tris i Cztery bez lukru, słabszą świat, który logicznie się nie klei. Dla relaksatora męcząca: zero humoru i cliffhanger na koniec.

Zamiast areny randkowe show w telewizji, w którym książę wybiera żonę. Z Igrzysk zostały kamery i klasy społeczne, a wypadły ciężar i pomysł na świat - dystopia robi za tapetę z kartonu, a trójkąt miłosny męczy, więc dla koneserów to jedna z najniżej ocenionych książek na blogu. A jednak dla młodszej nastolatki, której Igrzyska były za ciężkie, to lekka bajka z pocałunkami i niczym więcej.

Na papierze najbardziej podobna książka z listy: turniej na śmierć z wywiadami i głosowaniem widowni. Tyle że u Collins turniej był turniejem, a tu robi za przerywnik między balami i najwięcej napięcia dzieje się na parkiecie. Jako romantasy enemies to lovers wciąga, bez erotyki, ale jako następczyni Igrzysk to kostium bez środka.

Uwaga: to książka 18+, z dosłownymi scenami seksu i przekleństwami - nie dla nastolatków. Szkoła przetrwania ze smokami, w której kadeci giną na moście i na macie, tylko że w Igrzyskach przemoc mówiła coś o władzy, a tu śmierć kolejnego pierwszaka bywa przerywnikiem między dwoma spojrzeniami Xadena. Wciąga jak bagno, ale kto chce to kupić nastolatkowi jako przygodę ze smokami, niech najpierw przekartkuje rozdział trzydziesty.

Zamiast areny śledztwo: siedemnastolatka bierze na warsztat zamkniętą sprawę sprzed pięciu lat, a ty śledzisz tropy razem z nią. Z Igrzysk zostaje uparta bohaterka i zwroty akcji uczciwie przygotowane, a nie wyciągnięte z kapelusza. Poważne tematy, w tym przemoc seksualna, są potraktowane wprost, więc to lektura dla starszych nastolatków.