Tropy w książce
- Dystopia
- Twisty i nieoczywiste rozwiązania
Motywy
- finał trylogii
- świat za ogrodzeniem
- eksperyment genetyczny
- Tris i Tobias
- poświęcenie i żałoba
Sięgnij, jeśli
- znasz „Niezgodną” i „Zbuntowaną” i chcesz wiedzieć, co kryje się za ogrodzeniem
- lubisz dystopie, w których tajemnica świata zostaje w końcu wyłożona na stół
- szukasz finału serii, który ma odwagę zaboleć
Odpuść, jeśli
- liczysz na tempo i walki z pierwszego tomu, a nie na korytarze laboratoriów i wykłady o genach
- Tobias z „Niezgodnej” to twój ideał i nie masz ochoty oglądać go obrażonego na własne DNA
- potrzebujesz zakończenia, po którym zamyka się książkę z ulgą
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
6/10- Odważny finał. Roth podejmuje decyzję, na którą stać niewielu autorów młodzieżówek, i konsekwentnie ją dźwiga aż do epilogu. Można się z nią kłócić, ale nikt tu nie gra bezpiecznie. To jedyne zakończenie w tej trylogii, które mnie zaskoczyło, a nie tylko pozamykało sprawy.
- Tris dojrzewa. Tris przestaje traktować każde ryzyko jak zasłużoną karę. Uczy się przebaczać Calebowi, rozumie różnicę między poświęceniem z miłości a z poczucia winy i wybiera Tobiasa świadomie, a nie z rozpędu. Pod względem charakteru to jej najlepsza wersja w serii.
- Evelyn i Tobias. Relacja matki i syna jest najlepiej napisaną relacją w książce. Scena, w której Tobias stawia Evelyn przed wyborem, ma więcej napięcia niż wszystkie strzelaniny razem wzięte.
- Genetyka zamiast odpowiedzi. Wielka tajemnica świata okazuje się wykładem o naprawianiu genów, który podważa sens frakcji z pierwszego tomu, a sam się nie klei: „gen mordercy” i geny tchórzostwa czy nieuczciwości brzmią jak szkolny skrót, któremu daleko do nauki. Książka nie tłumaczy więcej, za to w kółko powtarza słowo „uszkodzenie”.
- Dwa głosy, jedna barwa. Rozdziały Tris i Tobiasa brzmią niemal tak samo i nieraz zerkałem na nagłówek, żeby sprawdzić, kto mówi. Tobias traci przy tym ostrość z „Niezgodnej”: dużą część książki spędza na rozpamiętywaniu wyniku badania i daje się wodzić Nicie za nos.
💖 Dla relaksatorów
4/10- Wreszcie za płotem. Pierwsze rozdziały poza miastem, z ciężarówką na torach, lotniskiem pełnym ludzi w uniformach i lotem samolotem nad Chicago, mają w sobie ciekawość, na którą czekało się przez dwa tomy.
- Para z krwi i kości. Tris i Tobias kłócą się, przepraszają i dogadują jak prawdziwa para, a nie jak plakat. Kto lubi ten duet, ma tu kilka ciepłych i zabawnych scen, z randką na metalowej scenie w parku na czele.
- Środek w laboratorium. Akcja na długo przenosi się na korytarze ośrodka: badania genów, dzienniki, zebrania rady i spiskowanie przy mikroskopie. Po energii pierwszego tomu ta część ciągnie się jak kolejka do skanera na lotnisku.
- Więcej tłumaczenia niż akcji. Kolejne rozmowy wyjaśniają, kto kogo stworzył i po co, a rewolucję w Chicago oglądamy głównie na monitorach. Strzelaniny wracają tylko na chwilę przy zamachu na ośrodek i znowu pod sam koniec.
- Finał, który przygniata. Zakończenie nie daje taryfy ulgowej. Czytelnik, który chciał tylko rozrywki, zamknie książkę z gulą w gardle, a nie z uśmiechem.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Początek w zamkniętym mieście i wyjście za ogrodzenie mają dobry rytm. Potem fabuła grzęźnie w ośrodku Agencji: badania, dzienniki, spiski, a najciekawsze rzeczy w Chicago dzieją się poza kadrem. Finał wynagradza część dłużyzn, bo jest odważny i konsekwentny, ale genetyczne wyjaśnienie świata, na którym wszystko stoi, to najsłabszy element trylogii.
Bohaterowie i relacje
Tris jest tu dojrzalsza niż kiedykolwiek: przebacza, wybiera i rozumie, czym różni się poświęcenie od samozniszczenia. Tobias wypada słabiej, bo długo użala się nad wynikiem badania, ale jego sceny z Evelyn to najlepsze strony książki. Christina, Cara, Amar, a nawet Peter dostali więcej miejsca i więcej odcieni niż w poprzednich tomach.
Styl pisania i atmosfera
Dwóch narratorów to w tej serii nowość, tyle że Tris i Tobias mówią jednym głosem. Do tego sporo wykładów o genach do przełknięcia. Klimat sterylnego ośrodka i ruin peryferii jest za to wyraźny, a kilka zdań o miłości jako codziennym wyborze trafia w punkt.
Rozrywka i wartość
Czytałem z ciekawością, co jest za ogrodzeniem, i z rosnącym zniecierpliwieniem, kiedy ośrodek zamienił się w biuro. Nie żałuję lektury, bo zakończenie ma wagę, której brakowało poprzednim tomom, ale jako rozrywka to tom, do którego najrzadziej bym wracał.
Krótko o książce, bez spoilerów
Tris i Tobias wychodzą wreszcie za ogrodzenie Chicago i odkrywają, że frakcje, Niezgodność i cała wojna z poprzednich tomów były częścią eksperymentu prowadzonego przez kogoś z zewnątrz. Finał trylogii zamienia akcję na genetykę i politykę, a na koniec robi coś, na co większość młodzieżówek by się nie odważyła.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Wybieram Tobiasa wciąż na nowo, a on wybiera mnie.”Wierna, Veronica Roth
Poruszane motywy
Veronica Roth zamyka trylogię pytaniem, czy tożsamość da się komuś narzucić z zewnątrz. Frakcje okazują się wymysłem naukowców, Niezgodność kategorią genetyczną, a mieszkańcy Chicago obiektem obserwacji na monitorach. Bohaterowie muszą zdecydować, kim są, kiedy wszystkie etykiety, w które wierzyli, tracą znaczenie, a nowa etykieta - czysty albo uszkodzony - okazuje się jeszcze bardziej krzywdząca. Obok wielkiej polityki toczy się historia bardzo prywatna: o rodzeństwie, o rodzicach i o związku, który musi przetrwać kłamstwa i zazdrość. Główne elementy historii: Świat za ogrodzeniem - Agencja Bezpieczeństwa Genetycznego w dawnym lotnisku O’Hare i prawda o tym, po co powstało miasto. Czyści i uszkodzeni - hierarchia, w której wartość człowieka ocenia się po genach, a biedni z peryferii nie mają żadnych szans. Pamięć i władza - serum pamięci jako narzędzie, którym jedni decydują o życiu i przeszłości innych. Poświęcenie i przebaczenie - Tris i Caleb oraz pytanie, czy da się wybaczyć zdradę. Rodzice i dzieci - Tobias rozdarty między Evelyn a Marcusem i Tris odkrywająca przeszłość matki. Miłość jako wybór - Tris i Tobias, którzy są razem nie z rozpędu, tylko dlatego, że codziennie się na to decydują. Żałoba - koszt rewolucji, który w tym tomie płacą wszyscy.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Wierną” można czytać bez znajomości poprzednich tomów?
Nie warto. To trzeci, ostatni tom trylogii, który zaczyna się tuż po finale „Zbuntowanej”, a cała intryga stoi na nagraniu Edith Prior i wydarzeniach z dwóch wcześniejszych części. Kolejność jest prosta: „Niezgodna”, „Zbuntowana”, „Wierna”. Roth wróciła jeszcze do tego świata w zbiorze „Cztery”, czyli opowiadaniach pisanych z perspektywy Tobiasa.
Ile stron liczy książka?
384 strony w wydaniu wydawnictwa Amber z 2014 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku jest 56 rozdziałów i epilog.
Od ilu lat jest ta książka?
Polecam od 14 lat, tak jak pierwszy tom serii. Przemocy jest sporo: strzelaniny, zamach bombowy, śmierć kilku ważnych postaci i wspomnienia przemocy domowej w rodzinie Tobiasa, ale bez naturalistycznych opisów. Romans kończy się na pocałunkach i jednej wspólnej nocy zasygnalizowanej bez szczegółów. Najciężej robi się w finale, który młodszych czytelników może mocno zaboleć, więc dobrze mieć z kim o nim pogadać.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla wszystkich, którzy przeczytali „Niezgodną” i „Zbuntowaną” i chcą zamknąć historię Tris i Tobiasa. Koneserom spodoba się odwaga zakończenia i dojrzewanie Tris, nawet jeśli genetyczne wyjaśnienie świata zgrzyta. Relaksatorzy, którzy pokochali serię za tempo i romans, powinni się przygotować na wolniejszy środek i finał, który do dziś dzieli fanów.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Zbuntowana
Veronica Roth
Środkowa część, której ostatnia scena prowadzi prosto do pierwszych stron „Wiernej”.
★ 6/10🧠 6💖 5🌶️ 214+
Czytaj recenzję
Niezgodna
Veronica Roth
Pierwszy tom, od którego trzeba zacząć, z najlepszym tempem w całej trylogii.
★ 6/10🧠 6💖 7🌶️ 214+
Czytaj recenzję
Kosogłos
Suzanne Collins
Inny finał dystopijnej trylogii, który zamiast triumfu pokazuje cenę rewolucji.
★ 8/10🧠 7💖 4🌶️ 214+
Czytaj recenzję