Książki o przyjaźni dla nastolatków, które Cię poruszą

Miles w szkole z internatem trafia do paczki, której się nie zapomina: Pułkownik, Takumi i Alaska, z którymi prowadzi wojnę na kawały. Po jednym wydarzeniu ta przyjaźń musi przetrwać żałobę, poczucie winy i złość na siebie nawzajem - to najmocniejsza część książki.

Przyjaźń w najgorszych możliwych czasach. Liesel w nazistowskich Niemczech ma dwoje najbliższych ludzi: chłopaka z sąsiedztwa, z którym kradnie jabłka, i Maksa, Żyda ukrywanego w piwnicy, który maluje dla niej książki. Opowiada Śmierć, a środek się dłuży - to nie jest ciepła historia o paczce kumpli.

Samotny, wycofany Charlie w pierwszej klasie liceum trafia do paczki starszych outsiderów - Patricka i jego przyrodniej siostry Sam - którzy przyjmują go takim, jaki jest. Patrick, któremu samemu jest coraz trudniej, to jedna z najlepszych postaci w młodzieżówkach. Pod spodem są ciężkie tematy, w tym samobójstwo i wykorzystanie seksualne, więc raczej dla starszych nastolatków.

Najczystsza książka o przyjaźni na tej liście. Auggie idzie do szkoły pierwszy raz w życiu, a o tym, czy się odnajdzie, decydują Jack i Summer - dzieciaki, które same muszą wybrać, czy stanąć po jego stronie. Kilku narratorów pokazuje, że przyjaźń kosztuje też tych, którzy się przyjaźnią.

Quentin od lat podkochuje się w Margo, a kiedy ona znika, rusza jej śladem z dwoma kumplami. Dla mnie to przede wszystkim książka o męskiej przyjaźni: Ben i Radar są tu równie ważni jak tajemnica, a podróż samochodem to najlepszy fragment. Trzecia część się dłuży, a zakończenie nie domyka wszystkiego.

Aza i Daisy to przyjaźń, która nie udaje, że jest łatwa: jedna żyje w głowie pełnej natrętnych myśli, druga gada bez przerwy i w końcu mówi głośno, co ją w tej relacji boli. Ich kłótnia o pieniądze i przywileje to jeden z najlepszych fragmentów książki, a sama przyjaźń jest ciekawsza od romansu.

Ari nie ma przyjaciół i nie bardzo ich chce, dopóki na basenie nie pozna Dantego, który uczy go pływać i mówi o uczuciach na głos. Ta przyjaźń przechodzi przez wypadek, rok rozłąki i listy, a w miłość zamienia się dopiero na ostatnich stronach. Środek się rozłazi, a w tle są alkohol, trawka i homofobiczne pobicie, więc to lektura dla starszych nastolatków.

Bardziej historia miłosna niż o przyjaźni, ale zostawiam ją, bo pokazuje coś, czego reszta listy nie ma: przyjaźń w chorobie. Hazel, Augustus i jego kumpel Isaac są dla siebie oparciem tam, gdzie dorośli nie wiedzą, co powiedzieć. Wyciskacz łez, chwilami zbyt piękny, żeby był prawdziwy.

Romans, ale zbudowany na przyjaźni: Charlie i Nick najpierw siedzą razem w klasie i grają w rugby, a dopiero potem coś się zmienia. Wokół nich jest paczka - Tao, Elle - i to ona daje Charliemu poczucie bezpieczeństwa po szkolnym nękaniu. Ciepła, łagodna powieść graficzna, tylko tom urywa się w najciekawszym momencie. Ciąg dalszy też już jest na blogu: „Heartstopper. Tom 2” i „Tom 3”.

Czwórka „łgarzy” - Cadence, jej kuzyni Johnny i Mirren oraz Gat - spędza razem każde lato na prywatnej wyspie bogatej rodziny. To książka o przyjaźni, która wydaje się wieczna, i o tym, co robią z nią pieniądze i przemilczenia. Narracja poetycka i poszatkowana, a sens składa się dopiero na końcu.

Złodziej, akrobatka z nożami, hazardzista, grisza, łowca czarownic i syn kupca - szóstka, która sobie nie ufa, ma włamać się do twierdzy, z której nikt nie ucieka. Po drodze z ekipy robi się rodzina z własnym hasłem: „Żadnych żałobników”. To fantasy o skoku z dosłowną przemocą i handlem ludźmi w tle, więc dla starszych nastolatków. Ciąg dalszy jest w „Królestwie kanciarzy”.

Harry, Ron i Hermiona to dla wielu czytelników pierwszy wzór książkowej przyjaźni, a w pierwszym tomie widać, jak się rodzi: nie z sympatii, tylko ze wspólnej walki z trollem w łazience. Potem każde z trójki dostaje swoją chwilę przy zagadce trójgłowego psa. W trzecim, „Więźniu Azkabanu”, przyjaźń trójki przechodzi pierwszą poważną próbę, a „Czara Ognia” to już lektura od 12 lat. Wiek każdego z siedmiu tomów rozpisałem w kolejności czytania Harry’ego Pottera.

Przyjaźń w najgorszym możliwym miejscu: na arenie, gdzie każdy ma zabić każdego. Sojusz Katniss z małą Rue to jedne z najmocniejszych stron książki, a relacja z Peetą do końca jest niejasna - przyjaźń, gra pod kamery czy miłość. Uwaga: śmierć dzieci i nastolatków, bez epatowania, ale jest.

Percy odkrywa, że jest synem greckiego boga, i rusza na misję przez całą Amerykę z Annabeth i satyrem Groverem. To właśnie ta trójka trzyma książkę przy życiu bardziej niż potwory: kłócą się, ratują sobie skórę i stają za sobą murem. Lekko i zabawnie, choć schemat wybrańca szybko robi się przewidywalny.

Clary wpada w świat Nocnych Łowców razem z Simonem, przyjacielem z dzieciństwa, który kocha ją od lat. Wokół nich rośnie ekipa młodych łowców demonów, a Jace, Alec i Isabelle z obcych stają się kimś bliskim. Przemoc bywa krwawa, a dalsze tomy opisałem w kolejności czytania Nocnych Łowców.

Chłopięca społeczność zamknięta w Strefie, otoczonej labiryntem z potworami. Thomas nie pamięta, kim jest, a o przetrwaniu decyduje to, komu zaufa: Newt, Minho, mały Chuck. Postacie to raczej role niż ludzie, ale tempo i zagadka robią swoje.

Pięcioro przyjaciół świętuje maturę w domu w środku lasu i z każdym rozdziałem coraz trudniej odróżnić przyjaciela od wroga. To książka o przyjaźni wystawionej na próbę: izolacja i pytanie, komu jeszcze można ufać. Polska autorka, gęsty klimat, wolne tempo.

Wakacyjny wyjazd kamperem kończy się na pustkowiu z przestrzelonymi oponami, a głos z krótkofalówki żąda, żeby ktoś z szóstki przed świtem wyjawił swój sekret. Najciekawsze jest to, co presja robi z przyjaźnią Red i Maddy i z grupą, która zaczyna się nawzajem podejrzewać. To jednak brutalny thriller, z dosłownie opisanymi strzałami i ranami.