O czym jest „Byliśmy łgarzami”?

W skrócie

„Byliśmy łgarzami” E. Lockhart to thriller psychologiczny dla młodzieży o bogatej rodzinie Sinclairów i ich prywatnej wyspie Beechwood u wybrzeży Massachusetts. Cadence Sinclair-Eastman, najstarsza wnuczka i przyszła spadkobierczyni wyspy, fortuny i wielkich oczekiwań, spędzała tam każde lato z kuzynami Johnnym i Mirren oraz Gatem, siostrzeńcem partnera ciotki. Rodzina nazywa tę czwórkę Łgarzami.

W lecie piętnastym Cadence zakochała się w Gacie, a potem miała wypadek: znaleziono ją nocą na plaży, częściowo w wodzie. Od tamtej pory cierpi na migreny, nie pamięta większości tamtych wakacji, a Gat przez dwa lata ani razu się nie odezwał.

Po dwóch latach Cadence wraca na wyspę na cztery tygodnie. Stary dom dziadka zastąpił chłodny budynek ze szkła i stali, ciotki są wobec siebie dziwnie czułe, dziadek myli imiona, a mama każe jej po prostu zachowywać się normalnie. Nikt nie chce powiedzieć Cadence, co się wtedy stało, więc zaczyna składać tamto lato z kawałków sama.

⚠️Dalej są spoilery. Etapy fabuły zdradzają zakończenie. Jeśli nie chcesz go znać, zatrzymaj się na opisie powyżej.

Etapy fabuły

1. 1

   Wspaniała rodzina i czworo Łgarzy

   Cadence Sinclair-Eastman, najstarsza wnuczka Harrisa i Tipper Sinclairów, spędza każde lato na prywatnej wyspie Beechwood u wybrzeży Massachusetts. Dziadek zbudował tam domy dla trzech córek: Windemere dla Penny, mamy Cadence, Red Gate dla Carrie i Cuddledown dla Bess, a sam mieszka w wiktoriańskim Clairmont z wieżyczką i huśtawką z opony na starym klonie. Cadence, jej kuzyni Johnny i Mirren oraz Gat Patil, siostrzeniec Eda, partnera ciotki Carrie, który pierwszy raz przyjechał na wyspę w ósme lato, to dla rodziny Łgarze. W lecie piętnastym, tuż po tym, jak ojciec Cadence odszedł od rodziny, i osiem miesięcy po śmierci babki Tipper, Cadence zakochuje się w Gacie. On ma w Nowym Jorku dziewczynę, Raquel, której wysyła zasuszoną japońską różę, ale w końcu mówi Cadence, że ją kocha, i całują się na strychu Windemere. Przerywa im dziadek, który każe Gatowi uważać na głowę pod skośnym sufitem. Gat zadaje niewygodne pytania o bogactwo, Boga i to, czy ktokolwiek może posiadać ziemię, a w rodzinie, w której o bólu się nie mówi, jako jedyny pyta Cadence o ojca i babkę.

2. 2

   Wypadek i dwa stracone lata

   Pod koniec lipca piętnastego lata Cadence idzie sama nocą popływać przy małej plaży i, jak potem słyszy od mamy, uderza głową o skałę. Mama znajduje ją na brzegu skuloną i częściowo zanurzoną w wodzie, w samej bieliźnie. W szpitalu na Martha’s Vineyard lekarze stwierdzają hipotermię, problemy z oddychaniem i prawdopodobny uraz głowy, a kilka tygodni później zaczynają się migreny tak silne, że Cadence wymiotuje i traci przytomność. Z tamtego lata zostały jej tylko strzępy: dłoń Mirren z ułamanym złotym paznokciem na kanistrze z benzyną do motorówek, mama pytająca „Z czarnymi perłami?”, nogi Johnny’ego zbiegającego do hangaru i dziadek przytrzymujący się drzewa w blasku ognia. Gat ani razu się nie odzywa, Mirren i Johnny też milczą. Lato szesnaste Cadence spędza z ojcem w Europie, opuszcza tyle lekcji, że musi powtarzać jedenastą klasę, farbuje włosy na czarno i zaczyna rozdawać swoje rzeczy, codziennie coś innego. Mama, zmęczona tym, że córka codziennie pyta o wypadek i następnego dnia zapomina odpowiedź, przestaje jej cokolwiek tłumaczyć.

3. 3

   Powrót na Beechwood

   Kiedy ojciec planuje dla niej wakacje w Australii, Cadence wymusza powrót na wyspę. Dziadek, który przyjeżdża do Burlington, mówi o niej jak o kimś nieobecnym i zrywa dla niej w ogrodzie trzy peonie, a po jego wizycie mama odwołuje wycieczkę: Cadence spędzi na Beechwood cztery tygodnie, a potem pojedzie do ojca do Kolorado. W przeddzień wyjazdu dzwoni dziesięcioletni Taft, brat Mirren, żeby zapytać, czy Cadence jest narkomanką, i poskarżyć się, że w Cuddledown straszy. Na miejscu okazuje się, że dziadek zburzył stary Clairmont i postawił w jego miejscu zimny dom ze szkła i stali z japońskim ogrodem, a wielkiego klonu z huśtawką już nie ma. Ciotki są dla siebie podejrzanie czułe, dziadek nazywa wszystkich Mirren, psy babki Fatima i Prince Philip nie żyją, Carrie nocami krąży po wyspie w nocnej koszuli, a Will ma koszmary. Łgarze witają Cadence z płotu, a nie na przystani, mieszkają sami w Cuddledown i nie chodzą na rodzinne posiłki. Gat mówi, że myślał, że już nigdy jej nie zobaczy, i bierze ją za rękę, ale nie tłumaczy, dlaczego przez dwa lata milczał.

4. 4

   Zacznijmy od nowa

   Cadence jest wściekła na Gata, a on prosi, żeby zaczęli od nowa po lunchu. Łgarze wymyślają życiowe dewizy: Mirren „Bądź trochę bardziej uprzejmy, niż musisz”, Gat „Nie akceptuj zła, które możesz zmienić”, a Cadence za Emersonem „Zawsze rób to, co boisz się zrobić”. Gat całuje Cadence, ale zaraz się wycofuje: mówi, że ona go nie zna, że dla dziadka zawsze był Heathcliffem z „Wichrowych wzgórz” i że dziadek miał rację. Z dziadkiem Cadence płynie do Edgartown, gdzie spotykają jego prawnika Richarda Thatchera, a w drodze powrotnej wraca jej wspomnienie kłótni o figurki z kości słoniowej. Łgarze odkrywają dach Cuddledown i planują przyjęcie z okazji olimpijskiego złota Cadence w piłce ręcznej, ale Mirren coraz częściej choruje, a dom zarasta brudnymi naczyniami i stłuczonym szkłem. Gat wytyka Cadence, że Europę opłacił jej dziadek i że nie widzi własnego szczęścia, po czym godzą się na dachu. Mirren przyznaje, że chłopak Drake Loggerhead był zmyślony, Łgarze opowiadają niestworzone rzeczy o pączkach z Downyflake, a Gat przeprasza za Raquel. Cadence skacze z wysokiej skały do morza, choć wszyscy błagają ją, żeby tego nie robiła, a rano znajduje przy Windemere nową huśtawkę z opony i kopertę od Gata z zasuszonymi japońskimi różami.

5. 5

   Spadek, groźby i kość słoniowa

   Wspomnienia wracają falami. W lecie piętnastym ciotki, wciąż w żałobie po matce i zależne od pieniędzy ojca, kłócą się o biżuterię, obrazy, dom w Bostonie i Windemere, a dziadek podsyca te spory. Przy urodzinowym obiedzie bliźniaczek oznajmia, że może zapisać dużą część majątku Harvardowi, a Łgarze, nie rozumiejąc groźby, wymyślają nazwę Centrum Rekreacji i Przekąsek im. Sinclaira. Cadence mówi dziadkowi, że Windemere jest dla nich za duże, a mama grozi, że odeśle ją do ojca i Cadence nigdy więcej nie zobaczy Gata, więc córka ustępuje i zapewnia dziadka, że kocha ten dom. Gat opowiada, że Ed oświadczył się Carrie, ale ona odmówiła, bo dziadek zapowiedział, że jeśli wyjdzie za Eda, nie dostanie ani grosza, i nazywa Harrisa rasistą. Cadence i Gat, ukryci w spiżarni, słyszą, jak ciotki skaczą sobie do gardeł, aż Carrie uderza Bess w twarz. Johnny odmawia dziadkowi przysługi związanej z życiem uczuciowym matki, więc dziadek grozi likwidacją jego funduszu na studia i dzwoni do Thatchera. Carrie prosi Gata, żeby przestał przychodzić na kolacje, a Bess zabiera Mirren telefon i laptopa, bo ta nie chce urabiać dziadka w sprawie Windemere. Łgarze rozbijają młotkami na przystani wszystkie figurki z kości słoniowej. Po awanturze przy lunchu, kiedy dziadek wygarnia córkom rozwody i brak szacunku dla tradycji, a mama rzuca kieliszkiem w ścianę, dorośli rozjeżdżają się z wyspy, a służba ma wolne.

6. 6

   Pożar

   Pierwszego dnia ostatniego tygodnia na wyspie Cadence przypomina sobie, że to Łgarze podpalili stary Clairmont. Johnny potwierdza: tamtej nocy, gdy dorośli wyjechali, a Bess zabrała dzieciarnię do kina na Vineyard, wypili zostawione przez ciotki wino i uznali, że jeśli zniknie dom i wszystko, o co walczyła rodzina, zniknie też władza dziadka. Każde miało oblać benzyną do motorówek inną część domu: Gat piwnicę, Cadence parter, Johnny pierwsze piętro, Mirren drugie. Cadence jest z siebie dumna, dopóki nie uświadamia sobie, że w pokoju na piętrze zamknięte były psy Fatima i Prince Philip i że spłonęły. Mirren prosi o przeczytanie maili, których nie otworzyła rok wcześniej, a Gat przyznaje, że jest jeszcze coś, czego nikt Cadence wprost nie mówi, płacze i odchodzi. Cadence przypomina sobie szpital: miała zabandażowane ręce i nogi, bo były poparzone.

7. 7

   Prawda

   Gatwick Matthew Patil, Mirren Sinclair-Sheffield i Jonathan Sinclair-Dennis zginęli w pożarze Clairmont dwa lata wcześniej. Oficjalna wersja mówi o przewróconym w sieni kanistrze z benzyną, a dziadek nie zgodził się na żadne śledztwo. Cadence w końcu pamięta wszystko: podpaliła gabinet dziadka, w którym obficie polała benzyną książki, ogień błyskawicznie poszedł w górę i usłyszała z piętra krzyk Johnny’ego. Tylne drzwi się zaklinowały, więc przebiegła przez płomienie, paliły się jej nogawki, a potem szukała pozostałych w hangarze i w Cuddledown, zamiast od razu wrócić. Kiedy wbiegła z powrotem, zdzierając po drodze nasiąknięte benzyną ubranie, w piwnicy była ściana ognia, schody na piętro runęły i mogła już pójść tylko na dół, do wody. Migreny, amnezja i rozdawanie rzeczy były skutkiem żalu i poczucia winy, których nie dopuszczała do siebie. Łgarze, z którymi spędziła to lato, nie żyją od dwóch lat. Johnny mówi, że nie mogą zostać dłużej, bo jest coraz trudniej, a miejsce, do którego odchodzą, jest jak odpoczynek. Mirren przeprasza za kłamstwa, Johnny prosi Cadence, żeby się smuciła, ale nie rozpaczała, a Gat całuje ją na pożegnanie. Cała trójka wchodzi do morza przy małej plaży, odpływa i znika.

8. 8

   Przetrwałam

   Cadence przesypia kilka dni. Kiedy wstaje, z jej włosów schodzi czarna farba, a w kuchni Nowego Clairmont krząta się Ed, który przyjechał na wyspę do Carrie. Cadence składa życzenia urodzinowe bliźniaczkom, umawia się z nimi na nurkowanie, pisze na dłoniach „Bądź trochę” i „bardziej uprzejma”, a Taft daje jej fioletowy kamyk, bo pamięta, że takie lubi. Płynie z dziadkiem do Edgartown, sprząta Cuddledown, zostawiając meble tak, jak ustawiła je Mirren, i przykleja na lodówce rysunek Łgarzy. Mamie jeszcze nic nie mówi, choć ta wie, że córka sobie przypomniała. W ostatniej bajce o królu i trzech córkach z pożaru ocalało pięcioro dzieci: Cadence, Liberty, Bonnie, Taft i Will, a tragedia nie jest dla nich ani karą, ani lekcją, ani powodem do chwały. Książka kończy się tym samym zdaniem o migrenach i głupcach co na początku i jednym słowem: „Przetrwałam”.

Motywy i przesłanie

Rodzina na pokaz

Sinclairowie uśmiechają się, grają w tenisa i nie rozmawiają o niczym, co boli.

Pieniądze i władza

Spadek po dziadku jako smycz, na której chodzą trzy dorosłe córki.

Pamięć

Cadence składa z kawałków lato, którego nie pamięta, a rodzina jej w tym nie pomaga.

Pierwsza miłość

Cadence i Gat, czyli uczucie, które nie mieści się w planach dziadka.

Przywilej i uprzedzenia

Gat jako obcy na wyspie białych bogaczy i rasizm podany przy koktajlu.

Żałoba

Po babce Tipper i po odejściu ojca, której w tej rodzinie nie wolno okazywać.

Bajki i warianty

Opowieści o królu i trzech córkach, które komentują losy Sinclairów.

To opracowanie jest streszczeniem książki „Byliśmy łgarzami” (E. Lockhart) i jej głównych wydarzeń. Nie jest to recenzja, lecz opis fabuły i motywów powieści.