Książki fake dating - udawany związek w romansach i nie tylko

Najbardziej podręcznikowy fake dating na tej liście: umowa z terminem ważności, zasady spisane jak protokół eksperymentu, wspólny pokój w hotelu i zazdrość o nieistniejącą rywalkę. Autorka sama żartuje z tropów, które odhacza, a nerdowski humor z życia na uczelni robi resztę. Uwaga na zmianę rejestru: przez długi czas jest słodko i niewinnie, a potem przychodzą dosłowne sceny 18+. Zgrzyta też to, że udawana para to profesor i doktorantka, a nierówność sił książka załatwia jedną rozmową z dziekanem.

Ta sama autorka i ten sam przepis, tylko udawanie jest tu sposobem na życie: bohaterka zarabia w aplikacji jako dziewczyna do wynajęcia, a kłopot zaczyna się, gdy na rozmowie o pracę trafia na brata swojego klienta. Do fake datingu dochodzą wrogowie, którzy stają się parą, więc to tytuł dla kogoś, kto lubi oba tropy naraz. Bawi humor i poważny wątek akademickiej biedy, nie bawi przewidywalność - kto czytał „The Love Hypothesis”, rozpozna większość zakrętów. Sceny erotyczne są tu dłuższe i ostrzejsze.

Klasyczna transakcja: ona daje kapitanowi drużyny hokejowej korepetycje z etyki, on w zamian zabiera ją na imprezę jako swoją dziewczynę. Udawanie daje bohaterom realny powód do spotkań, więc pierwsza połowa ma dobry rytm, a ich słowne przepychanki bawią. Wyróżnia ją poważne podejście do zgody i zaufania, co w tym gatunku nie jest oczywiste. Schemat widać jednak od pierwszego rozdziału, a od połowy sceny 18+ zajmują coraz więcej miejsca.

Tu trop jest odwrócony: udawany związek z kontraktu to przeszkoda, a prawdziwy romans gwiazdy popu z futbolistą toczy się w ukryciu przed fleszami. To najłagodniejszy romans na liście - od 16 lat i z dużo niższą pikanterią niż reszta - i jedyny polski. Działa urok bohatera, ciepły ojciec bohaterki i poważnie potraktowany wątek zaburzeń odżywiania. Nie działa objętość: ta sama rozmowa o kontrakcie wraca w kółko przez prawie siedemset stron, a tom kończy się w pół kroku.

Najsłabsza pozycja na liście i najmroczniejsza wersja tropu. Blogerka udaje związek z zimnym miliarderem, żeby zdobyć milion obserwujących, a zasady są proste: bez seksu i bez zakochiwania się. Slow burn pod jednym dachem zadziała na fanki serii, ale bohater inwigiluje, grozi i sięga po przemoc, a książka podaje to jako dowód miłości. Do tego bardzo dosłowne sceny 18+ i wątek stalkera, który budzi się dopiero przy końcu. Jest tu dla kompletu, nie z mojego polecenia.

Najwyżej oceniona książka w tym zestawieniu, choć romans jest w niej dodatkiem do walki o przetrwanie. Udawane uczucie jest tu jednocześnie strategią i czymś prawdziwym, a bohaterka do ostatniej strony nie umie tego rozdzielić - i to właśnie robi z tropu coś więcej niż schemat. Zamiast happy endu dostajesz gorzki finał. Na lekki wieczór się nie nadaje, ale nikt nie pokazał lepiej, ile może kosztować udawana miłość.

Tu udawanie przestaje być taktyką, a staje się obowiązkiem: zwycięzcy mają przekonać cały kraj, że się kochają, a za każdą fałszywą nutę zapłacą ich bliscy. Więcej tu trójkąta uczuciowego i polityki niż w pierwszym tomie, przez co pierwsza połowa drepcze w miejscu. Druga połowa i arena zbudowana jak zegar wynagradzają czekanie. Bez pierwszego tomu nie zaczynaj, a trzeci miej pod ręką, bo koniec urywa się w najgorszym momencie.