Jenny Han - kolejność czytania: Chłopcy, Lato, Ból za ból

Lara Jean pisała listy miłosne wyłącznie do pudła na kapelusze, aż pewnego dnia wszystkie pięć trafia do adresatów, a ona, żeby ratować twarz, zaczyna udawać związek z Peterem Kavinskim. Fake dating w grzecznej wersji, choć najlepsze sceny dzieją się w kuchni Coveyów, z tatą, Margot i dziewięcioletnią Kitty. Każdy etap romansu widać z daleka, a powieść kończy się na pierwszych słowach listu, więc drugi tom miej pod ręką.

Udawanie się skończyło, a Lara Jean i Peter od razu zderzają się z nagraniem z jacuzzi, które ogląda cała szkoła, i z chłopakiem z dawnego listu, który nagle odpisuje. Han mądrze pokazuje hejt w sieci i podwójne standardy, a śnieżna noc w domu spokojnej starości Belleview to jedna z najsłodszych scen w młodzieżówce. Słabiej wypadają trójkąt, w którym od początku wiadomo, kto wygra, i Peter, który odzyskuje zaufanie za tanio.

Ostatnia klasa: Lara Jean miała wszystko zaplanowane razem z Peterem, ale jeden mail z uczelni, ślub taty z sąsiadką i powrót Margot zamieniają tę wiosnę w lekcję żegnania się. Najmocniejsza jest rodzina, czyli siostry Song i przyszła macocha Trina, najzabawniejsza dorosła w serii. Słabszy jest romans, który długo krąży wokół jednego pytania, i fabuła ułożona jak album ze scenkami. Godne pożegnanie dla fanów, ale nie zaczynaj od tego tomu.

Belly od urodzenia spędza wakacje w domu na plaży z mamą, bratem, przyjaciółką mamy i jej dwoma synami, a tego lata, tuż przed szesnastką, obaj bracia pierwszy raz patrzą na nią jak na dziewczynę. Nostalgiczna, cicha powieść, w której czuć sól we włosach, z retrospekcjami z wcześniejszych wakacji i świetnym duetem dwóch matek. Starszy z braci jest złożony z gotowych klocków mrocznego chłopaka, a tempo jest leżakowe, za to pod koniec robi się dużo ciężej, niż zapowiada okładka.

Trzy dziewczyny z wyspy Jar - księżniczka szkolnej elity, wyrzutek z przystani i nowa, która wraca po latach - zawierają pakt: każda pomoże pozostałym odegrać się na kimś, kto je skrzywdził. Zaczyna się od szkolnych psot, ale z każdym rozdziałem robi się mniej zabawnie, a wokół jednej z bohaterek dzieją się rzeczy, których nikt nie umie wytłumaczyć. Pierwsza zemsta stoi na nieporozumieniu, a tom urywa się w środku katastrofy.

Po katastrofie na balu dziewczyny planują kolejną rundę: Lillia ma rozkochać w sobie Reeve’a i porzucić go w sylwestra, tyle że plan zaczyna ranić same mścicielki. Środek snuje się między basenem, Bostonem i świętami, ale sylwestrowa noc i finał zmieniają sens obu tomów, a nocna rozmowa o tym, co spotkało Lillię na wakacjach, to najlepsza scena książki. Najgrubszy tom trylogii i ten, z którego dałoby się najwięcej wyciąć.

Finał trylogii. Fabuły nie streszczam, bo już punkt wyjścia zdradza zakończenie „Ognia za ogień”. Najmocniejsze są rozdziały Mary, pyskata Kat i puenta o tym, że zemsta nie przynosi ulgi, słabsze walentynkowe róże i komitet studniówkowy, które długo przykrywają napięcie, oraz epilog na skróty. To najcięższy tom całej trylogii, ze sceną samookaleczenia pokazaną z bliska.