O czym jest „Królestwo ciała i ognia”?

W skrócie

„Królestwo ciała i ognia” Jennifer L. Armentrout to drugi tom cyklu „Z krwi i popiołu”, który zaczyna się dokładnie tam, gdzie skończył się pierwszy. Penellaphe Balfour, zwana Poppy, nie jest już Panną, czyli Wybraną bogów strzeżoną przez Ascendentów, tylko branką. Mężczyzna, któremu zaufała jako swojemu strażnikowi Hawke'owi, okazał się Casteelem Da'Neerem, księciem Atlantii, w Solis nazywanym Mrocznym. Trzyma ją w twierdzy w Nowej Przystani, a teraz przy stole pełnym swoich ludzi oznajmia, że zabiera ją do domu, żeby się z nią ożenić.

Poppy ani myśli wychodzić za kłamcę, przez którego ludzi zginął jej opiekun Vikter i który planował wymienić ją na swojego brata Malika, od lat więzionego przez Ascendentów. Prawda o Ascendentach, wamprach żywiących się krwią dzieci oddawanych w Rytuale, jest jednak coraz trudniejsza do zignorowania, a Casteel proponuje układ: zaręczyny na pokaz, które mają ją chronić, a jemu dać kartę przetargową wobec Krwawej Korony. Poppy stawia warunek: on pomoże jej odnaleźć brata Iana, który przeszedł Ascendencję. Im dłużej udają, tym trudniej oddzielić grę od prawdziwych uczuć.

Po drodze czekają ich lord Chaney i Królewscy Rycerze, Klan Martwych Kości, zrównana z ziemią Pompeja i potajemnie odbudowywany Przyczółek Spessa, a na końcu góry Skotos i Atlantia, gdzie nie wszyscy chcą widzieć byłą Pannę u boku księcia. Poppy tymczasem odkrywa, że jej dar odczytywania emocji i uśmierzania bólu zmienia się w coś, czego nie potrafi wyjaśnić nikt w obu królestwach.

⚠️Dalej są spoilery. Etapy fabuły zdradzają zakończenie. Jeśli nie chcesz go znać, zatrzymaj się na opisie powyżej.

Etapy fabuły

1. 1

   Ślub, którego nikt nie chce

   Przy uczcie w twierdzy w Nowej Przystani Casteel ogłasza, że Atlanci mogą wziąć ślub tylko na rodzinnej ziemi, więc zabiera Poppy do Atlantii. Ona odmawia przy wszystkich, a jego ludzie nie kryją, że woleliby wymienić Pannę na księcia Malika. Kiedy wilkłak Landell nazywa ją suką z twarzą poznaczoną bliznami i grozi jej śmiercią, Casteel wyrywa mu serce gołą ręką. Zaraz potem przyjeżdża Alastir Davenwell, wilkłak z blizną przez czoło, doradca króla i królowej Atlantii i dla Casteela ktoś w rodzaju wujka. Nocą Poppy otwiera zamek komnaty nożem do mięsa, tak jak nauczył ją Ian, i ucieka do lasu, żeby przez Biały Most dotrzeć do stolicy i do brata. Dogania ją wilkłak Kieran, a Casteel proponuje pojedynek na miecze: jeśli wygra, będzie wolna. Walkę przerywa atak Kravenów, z którymi rozprawiają się razem, licytując się, kto zabił więcej. W komnacie, którą Poppy musi teraz dzielić z księciem, Casteel wyjaśnia, że Hawke to jego drugie imię, wybrane przez matkę na cześć jej brata Hawkethrone'a. Kiedy Poppy budzi się z koszmaru o nocy, w której zginęli jej rodzice, on opowiada, jak Ascendenci przez lata głodzili go w niewoli, karmili ludźmi, których potem zabijano, i zmuszali do rzeczy, o których nie potrafi mówić.

2. 2

   Ściana z nazwiskami i układ

   Kieran tłumaczy Poppy, że Atlanci to nie jedna rasa: są żywiołaki, takie jak Casteel, wilkłaki, odmieńcy i rody uznane za wymarłe. W korytarzu spotykają Alastira i żywiołaka Emila Da'Lahra, którym Poppy przedstawia się jako Penellaphe Balfour. Gdy rzuca Casteelowi, że niczym nie różni się od Ascendentów, on zabiera ją do podziemnego grobowca w lesie, gdzie na ścianach wyryto tysiące nazwisk ofiar Ascendentów, w tym dzieci oddanych w Rytuałach. Wieczorem przy whiskey wykłada swój plan: ślub z Panną, symbolem Solis, ma pokazać ludziom, że bogowie przyjmują jej związek z Atlantem, i pozwolić postawić Krwawej Koronie ultimatum. Uwolnienie Malika i ziemie na wschód od Nowej Przystani albo wojna, do której pcha część Atlantów i coraz wyraźniej jego ojciec, król. Poppy zgadza się na tymczasowe małżeństwo pod warunkiem, że Casteel pomoże jej dotrzeć do Iana, i żąda pierścionka z ogromnym brylantem. Przy śniadaniu książę ogłasza zaręczyny i sadza ją sobie na kolanach. Alastir zabiera Poppy na rozmowę w cztery oczy, proponuje jej pomoc w ucieczce, jeśli jest zmuszana, i zdradza, że Casteel był kiedyś zaręczony z jego zmarłą córką Sheą. W bibliotece, nad starą księgą z dokumentami Atlantów, Casteel uznaje, że Poppy pochodzi od empatów, wymarłej rasy wojowników, którzy odczytywali emocje i potrafili używać ich jako broni.

3. 3

   Lord Chaney

   Do Nowej Przystani przyjeżdża lord Chaney z Masadonii z Królewskimi Rycerzami w czarnych opończach. Poppy i Casteel obserwują dziedziniec z lasu. Ascendent skręca kark pani Tulis, wdowie po mężczyźnie, który kiedyś rzucił się na Poppy z nożem, choć to ona zdradziła, że w twierdzy jest Panna, a jeden z rycerzy zabija mieszkańca, który plunął mu w twarz. Casteel oddaje Poppy jej sztylet z kości wilkłaka i wychodzi do nich jako Mroczny. Połowa rycerzy okazuje się Ascendentami, a dziedziniec zamienia się w rzeź. Żeby ratować chłopca, którego Chaney trzyma jako zakładnika, Poppy odkłada broń i udaje, że chce wrócić do królowej. Zostaje ogłuszona, a w powozie Chaney gryzie ją w przedramię. Poppy dźga go nożem do mięsa, zanim Casteel wyrywa drzwi powozu. Leczy ją swoją krwią, ale chłopiec, Renfern Octis, nie żyje: Chaney skręcił mu kark. Nazajutrz w miejscu porwania stoi drzewo krwawnika, które wyrosło przez noc, a Poppy uśmierza ból rannych, choć niektórzy nie chcą jej dotyku. W spiżarni Casteel proponuje, żeby przez chwilę poudawali, że on jest Hawkiem, a ona Poppy, i całują się. Jego prezentem jest zemsta: Poppy zabija uwięzionego Chaneya sztyletem z krwawnika, a potem w podziemnym grobowcu wykuwa nazwiska pani Tulis, jej syna Tobiasa i jej męża.

4. 4

   Udawanie i droga na wschód

   Po kolejnym koszmarze, w którym rany matki nie wyglądają jak ślady po ugryzieniach Kravenów, Casteel obiecuje, że pomoże Poppy zapomnieć, i w ciemności znów udają Hawke'a i Poppy. Rano wyruszają z Kieranem, Naillem i Delanem do Przyczółku Spessa, a Elijah zostaje, żeby wyprowadzić z Nowej Przystani mieszkańców, którym grozi zemsta Ascendentów. W siodle Poppy przyznaje, że nie wie, jak udawać zakochaną, i że czuje się współwinna systemu, w którym wyrosła. Kiedy pyta o kobietę, którą Casteel kochał, słyszy tylko, że nie żyje, a on milknie na trzy dni, choć nocami tuli ją po koszmarach. Czwartego dnia napada na nich Klan Martwych Kości, ludzie żyjący poza Zaporą, którzy wieszają na drzewach znaki z kości i noszą maski z ludzkiej skóry. Casteel z trzema strzałami w ciele zrzuca łuczników z drzew, Poppy strzela z kuszy i zabija herszta sztyletem. Potem mijają Zatokę Stygijską, w której głębinach ma spać bóg Rhain, i Pompeję: miasto, które armia Ascendentów wybiła około czterdziestu lat temu. Casteel i jego ludzie pochowali tam 656 ciał. Przyczółek Spessa spotkał ten sam los, ale Atlanci po cichu go odzyskali i odbudowują, a w Fortecy Stygijskiej witają ich młody Atlant Quentyn i szczenię wilkłaka Beckett, krewny Alastira.

5. 5

   Głód i bratnie serca

   Pierwszego ranka w Przyczółku Spessa Casteel budzi się w transie: ma czarne oczy, łapie Poppy za gardło i jej nie poznaje. Gdy ona przykłada mu nóż do szyi, on zsuwa się niżej i pieści ją ustami, a ona go nie powstrzymuje. Kiedy do sypialni wpada Kieran, Casteel rzuca się na niego z warknięciem i dopiero dar Poppy oraz słowa „Już dobrze, Hawke” przywracają mu przytomność. Kieran wyjaśnia, że książę nie pił krwi od Masadonii, dwa razy dał Poppy swoją krew i był ranny, a nie chce pożywiać się na nikim innym, bo Atlant, któremu na kimś zależy, uznaje to za odrażające. Nad zatoką mówi też, że jego zdaniem Poppy i Casteel są bratnimi sercami. Alastir opowiada jej o Połączeniu, starej tradycji wymiany krwi, czasem w trójkę z wilkłakiem, która może wydłużyć życie śmiertelnego partnera, i zdradza, że ma osiemset lat i był ostatnim wilkłakiem złączonym z królem Malekiem, twórcą pierwszej wampry. Poppy dochodzi do wniosku, że skoro Casteel nic o tym nie wspomniał, nie planuje z nią długiej przyszłości. Mimo to proponuje mu swoją krew. On zgadza się tylko przy świadku: Kieran trzyma palce na jej pulsie, kiedy Casteel pije, a potem, już sam na sam, książę dziękuje jej pieszczotami.

6. 6

   Prawdziwy Przyczółek Spessa

   Casteel uczy Poppy jeździć konno na klaczy Molly i pokazuje jej miasto: domy z piaskowca z ogrodami, ruiny koloseum i gwardzistki, ostatnie wojowniczki atlanckiej armii. Poppy poznaje siostrę Kierana, Vonettę. Kiedy na budowie zawala się dach i Beckett miażdży sobie łapy, Poppy kładzie na nim dłonie, zaczyna świecić srebrnym blaskiem i leczy go, choć dotąd umiała tylko uśmierzać ból. Część świadków patrzy na nią ze strachem, bo empatów nazywano kiedyś Pożeraczami Dusz. Casteel postanawia wziąć ślub od razu, w Przyczółku Spessa, który należy już do Atlantii. Zabiera Poppy na łąkę maków i do jaskini z gorącymi źródłami, gdzie bywał z bratem i Sheą. Tam Poppy stawia warunek: koniec udawania, bo to wszystko jest prawdziwe, i kochają się w wodzie. Przy kolacji Alastir wyjawia, że od Casteela oczekiwano ślubu z wilkłaczycą Gianną, a przybyły właśnie Jasper, ojciec Kierana i rzecznik wilkłaków, przygląda się Poppy jak zagadce. Atlant Dante nazywa ją jadowitą żmiją z gniazda Ascendentów, a Poppy odpowiada mu przy całej sali i opowiada, że Hawke był jej pierwszym samodzielnym wyborem. Wieczorem odkrywa, że nikt nie zamyka jej drzwi na klucz, płacze i przyznaje przed sobą, że kocha Casteela. W nocy kłócą się o Giannę. Casteel mówi, że nigdy niczego jej nie obiecał, i zaczyna wyznawać, że przy Poppy zapomina o bracie, kiedy Emil przerywa im wiadomością, że płonie niebo.

7. 7

   Shea i ślub pod czarnym niebem

   Ranny Delano wraca z wieścią, że Ascendenci palą Pompeję i lasy, a na Przyczółek Spessa idzie armia licząca kilkaset ludzi. Jego towarzysz Dante zginął. Casteel wysyła Alastira i Kierana przez góry Skotos po posiłki, a Poppy odmawia wyjazdu z nimi. O świcie Casteel mówi jej całą prawdę o Shei: pojmana przez Ascendentów wydała im Malika w zamian za własne życie, a potem próbowała sprzedać także Casteela, więc zabił ją gołymi rękami. Wiedzą o tym tylko Kieran i Malik, a Alastir do dziś uważa córkę za bohaterkę. Poppy wyznaje, że zakochała się w Casteelu jeszcze jako w Hawke'u, i czuje od niego smak, który rozpoznaje jako miłość. Książę klęka i oświadcza się drugi raz, tym razem bez żadnej gry. Ślubu udziela im Jasper: na dziedzińcu, boso, z obrączkami posypanymi ziemią i skropionymi krwią z naciętych dłoni, po czym na dłoniach obojga zostaje złoty znak. Gdy pada formuła zaślubin, dzień zamienia się w noc, co Jasper odczytuje jako błogosławieństwo Nyktosa, Króla Bogów, niewidziane od ślubu rodziców Casteela. Casteel opowiada Poppy legendę o bratnich sercach, a potem, zgodnie z tradycją nowożeńców, wymieniają się krwią.

8. 8

   Bitwa o Przyczółek Spessa

   O zmierzchu pod murami staje mniejsza część armii Solis z katapultami, rycerzami i karmazynowym powozem, z którego wysiada księżna Teerman z Masadonii. Żąda wydania Panny i twierdzi, że Poppy należy do królowej Ileany, bo jej matka była córką królowej. Gdy rozmowa nic nie daje, każe wyrzucić z katapult głowy mieszkańców Nowej Przystani, wśród nich Elijaha i ciężarnej Magdy. Casteel skacze z Zapory prosto w szeregi wroga, gwardzistki rozpalają miecze, a Poppy najpierw strzela z łuku, potem schodzi walczyć z mieczem i sztyletem. Kiedy nadciąga druga, większa część armii, Poppy przykłada sobie ostrze do gardła i grozi, że się zabije, jeśli żołnierze nie przestaną. Wtedy z lasu wybiegają dziesiątki wilkłaków, a zaraz za nimi atlancka odsiecz, z którą wraca Kieran. Poppy dopada księżnę w powozie, a ta mówi jej, że Malik żyje i posłużył do Ascendencji jej przyjaciółki Tawny, a królowa będzie dumna z jej ślubu z księciem Atlantii. Poppy zabija ją sztyletem z krwawnika, a Casteelowi najpierw mówi, że księżna nic nie powiedziała. Po bitwie leczy rannych, a stary wilkłak ostrzega ją, że król Valyn, ojciec Casteela, ma wobec niej własne plany. Kieran i Jasper twierdzą, że wilkłaki usłyszały jej wezwanie, choć Poppy nikogo nie wzywała.

9. 9

   Słupy Atlantii i nowa królowa

   Nocą w górach Skotos magiczna mgła zsyła Poppy sen o nocy, w której zginęli jej rodzice: ojciec Leopold rozmawia z kimś, komu ufa, a matkę odciąga mężczyzna w czarnej pelerynie. Poppy lunatykuje na skraj przepaści, gdzie zatrzymuje ją świetlista kobieca postać i każe jej wracać do domu i wziąć to, co jej, bo tam znajdzie prawdę. Gdy Casteel ją ratuje, góra drży, a on i Kieran uznają, że bogini wracała do snu. Za Słupami Atlantii, przed Zatoką Saiona, czeka Alastir z wieścią, że są tu rodzice Casteela, i prosi księcia o rozmowę na osobności. Beckett zaprasza Poppy do świątyni zwanej Komorami Nyktosa i znika, a tam grupa Atlantów i śmiertelników w bieli nazywa ją ascendencką kurwą i Pożeraczką Dusz i obrzuca kamieniami. Z nieba zaczyna padać krew. Poppy bierze w siebie ich nienawiść, oddaje ją srebrnymi nićmi, a napastnicy giną. W miejscu, gdzie spadła jej krew, wyrasta drzewo krwawnika, a wokół niej staje krąg setek wilkłaków z ogromnym Jasperem na czele. Casteel klęka przed nią ze skrzyżowanymi mieczami. Królowa Eloana pyta syna, kogo przywiózł, kładzie swoją koronę z kości u stóp posągu Nyktosa, gdzie korona staje się złota, i każe wszystkim pokłonić się ostatniej potomkini najstarszego rodu, w której płynie krew Króla Bogów: nowej królowej.

Motywy i przesłanie

Udawanie i prawda

Zaręczyny na pokaz, z których bohaterowie nie potrafią się wyplątać, bo przestały być grą.

Zrzucanie welonu

Poppy uczy się mówić, wybierać i walczyć zamiast milczeć jak Panna.

Wina i współodpowiedzialność

Czy ktoś, kto wyrósł w systemie Ascendentów, odpowiada za jego zbrodnie.

Pamięć o ofiarach

Ściany z nazwiskami, kamienne groby Pompei i głowy przyjaciół z Nowej Przystani.

Nieufność wobec obcej

Atlanci, którzy w byłej Pannie widzą żmiję albo Pożeraczkę Dusz.

Tajemnica pochodzenia

Dar, który z każdym rozdziałem robi się silniejszy i dziwniejszy.

Więź i lojalność

Kieran związany z Casteelem od urodzenia i wilkłaki, które słyszą wołanie Poppy.

To opracowanie jest streszczeniem książki „Królestwo ciała i ognia” (Jennifer L. Armentrout) i jej głównych wydarzeń. Nie jest to recenzja, lecz opis fabuły i motywów powieści.