Przejdź do treści
Półka Moja książka
Okładka: Pani Noc, Cassandra Clare

Recenzja

Pani Noc - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Cassandra Clare Wszystkie książki autorki →

Ten od Liceum

★ 7/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

6/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

8/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

4/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

16+

Tropy w książce

Motywy

  • young adult fantasy
  • urban fantasy
  • Nocni Łowcy
  • zakazana miłość
  • seria morderstw
  • faerie i Dzikie Polowanie
  • Los Angeles

Sięgnij, jeśli

  • masz ochotę na zagadkę kryminalną w świecie Nocnych Łowców, w której drobne poszlaki składają się w całość dopiero na końcu
  • chcesz powolnego romansu z zakazem w tle i bohaterami, którzy latami nie mówią sobie najważniejszego
  • lubisz książki o rodzeństwie, które trzyma się razem, choć świat dorosłych zawodzi je na każdym kroku

Odpuść, jeśli

  • nie masz cierpliwości do 830 stron, na których sporo miejsca zajmują tęskne spojrzenia i wykłady o świecie
  • wolisz zamknięte zakończenia, bo tu finał otwiera więcej spraw, niż zamyka
  • przeszkadzają ci romanse oparte na niemal-pocałunkach przerywanych w ostatniej sekundzie przez młodsze rodzeństwo

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

6/10
  • Zagadka z dobrym kluczem. Ciała pokryte znakami, wiersz Poego na ścianach jaskini, sekta z Loterią i rymowanka, którą faerie kpiły z Marka. Najlepsze jest rozwiązanie, w którym kluczem okazują się wylosowani na Loterii mordercy, i nagle wcześniejsze dziwactwa, od odciętych dłoni po ofiary bez żadnego wzoru, zaczynają mieć sens.
  • Julian Blackthorn. Siedemnastolatek, który od pięciu lat wychowuje czwórkę rodzeństwa, okłamuje Clave i podaje choremu wujowi lekarstwo, żeby nikt nie rozbił rodziny. Clare nie robi z niego świętego: w finale bez mrugnięcia okiem wrabia niewinnego wampira i widać, że jego miłość potrafi być bezwzględna.
  • Rodzeństwo z charakterem. Ty, który potrzebuje słuchawek i rutyny, a w śledztwie jest najbystrzejszy z całej ekipy, i Mark, który po latach w Dzikim Polowaniu nie pamięta, jak się żyje wśród ludzi. Obaj są napisani z wyczuciem, bez litowania się i bez karykatury.
  • Za dużo wszystkiego. Co rozdział narracja staje na wykład o Clave, runach albo Zimnym Pokoju, a opisy oczu Juliana wracają jak refren. Z tej historii dałoby się bez bólu wyciąć sporą część, a zagadka by na tym nie ucierpiała.
  • Złoczyńca tłumaczy plan. Malcolm przy szklanych drzwiach wykłada Emmie całą intrygę punkt po punkcie, a wcześniej resztę wyjaśnień podaje wygodnie poinformowany Kieran. Uważny czytelnik dojdzie do Strażnika kilkadziesiąt stron przed bohaterami.

💖 Dla relaksatorów

8/10
  • Ciepło Blackthornów. Kuchnia zdemolowana przez Marka, który miał tylko przypilnować młodszych (keczup na oknach, Tavvy w worku cukru pudru i radosne „Tosty!”), jest jednocześnie śmieszna i smutna. Ta rodzina kłóci się, wspiera i ratuje nawzajem i to ona trzyma tę książkę.
  • Romans, który się tli. Taniec w Teatrze Nocy, litery pisane palcem na plecach, ukryty pokój z portretami. Clare wie, jak budować napięcie między dwojgiem ludzi, którym nie wolno się kochać.
  • Mark z Faerie. Truskawki polewane syropem klonowym, mikroskop posmarowany masłem i oburzone „W krainie Faerie nie ma chorób przenoszonych drogą płciową!”. Pod humorem jest chłopak, któremu na Ciemnym Dworze wycięto runy na plecach.
  • Akcja z rozmachem. Mantydy w jaskini, oblężenie Instytutu przez setki Wyznawców, chłosta na schodach i finał, w którym klacz z Dzikiego Polowania przebija magiczny krąg. Jest na co czekać.
  • Długość i finał na haczyku. Środek się ciągnie (zakupy sukienek, kolacja w Canter's, kolejne niemal-pocałunki), a zakończenie zostawia tyle otwartych spraw, że bez drugiego tomu się nie obejdzie.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

7

Kryminał w świecie Nocnych Łowców ma porządną konstrukcję: dwanaście ciał, sekta, szyfr z wiersza Poego i rozwiązanie, które porządkuje wcześniejsze tropy. Słabiej z tempem. Między świetnymi scenami (Loteria, oblężenie, chłosta) są długie przestoje, a ostatnie rozdziały bardziej przygotowują drugi tom, niż domykają pierwszy.

Bohaterowie i relacje

8

Najmocniejsza warstwa. Julian jako nastolatek-rodzic, Emma, której brawura bierze się z żałoby, Ty, Mark rozdarty między rodziną a Polowaniem i Kit, który pojawia się na chwilę i od razu przyciąga uwagę. Słabiej wypada Diego, którego Emma przezywa „Idealny Diego” - bardziej żart niż postać. Kieran z kolei zmienia się z zazdrosnego zdrajcy w sojusznika zbyt gwałtownie.

Styl pisania i atmosfera

6

Clare ma lekkie pióro do ripost (Emma do faerie: „Przykro mi, nie randkuję z drzewami.”) i świetnie ogrywa Los Angeles: Nocny Targ, teatr w stylu lat czterdziestych, Instytut nad Pacyfikiem. Nie umie za to przestać tłumaczyć. Ekspozycja o Clave i runach wraca co chwilę, metafory o oceanie i oczach Juliana się powtarzają, a jedyna scena łóżkowa tonie w gwiazdach i falach.

Rozrywka i wartość

7

Mimo długości bawiłem się dobrze, bo stawka jest osobista: rodzina, którą Clave może rozdzielić, i miłość, za którą grozi utrata Znaków. Ta książka angażuje bardziej sercem niż zagadką, więc trzeba się nastawić na mnóstwo rozmów w sypialniach i kuchni. Za to ostatnia rozmowa Emmy z Jemem tak przestawia romans, że trudno nie sięgnąć po drugi tom.

Krótko o książce, bez spoilerów

Emma Carstairs od pięciu lat szuka zabójcy rodziców, a kiedy znajduje ciało z tymi samymi znakami, wplątuje w nielegalne śledztwo całą rodzinę Blackthornów, łącznie z Julianem, swoim parabatai. Clare łączy tu kryminał w świecie Nocnych Łowców z zakazaną miłością i rodzinnym dramatem rozpisanym na ponad osiemset stron.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Gdyby moje serce było płótnem, byłoby całe pokryte twoimi wizerunkami.”Pani Noc, Cassandra Clare

Poruszane motywy

Cassandra Clare pisze o miłości, która nie mieści się w przepisach, i o rodzinie, która trzyma się razem mimo instytucji, które powinny ją chronić. Clave karze faerie Zimnym Pokojem, zsyła półkrwi Helen na Wyspę Wrangla, chorych psychicznie Nocnych Łowców zamyka w Basilias i zabrania parabatai tego, co Emma i Julian czują do siebie od dzieciństwa. Bohaterowie odpowiadają na to kłamstwami, sekretami i śledztwem prowadzonym za plecami dorosłych, a rodowe motto Blackthornów „Lex malla, lex nulla” (złe prawo to nie prawo) wraca w kolejnych scenach jak pytanie, ile wolno zrobić dla tych, których się kocha. Główne elementy historii: Zakazana miłość - Emma i Julian są parabatai, a Prawo karze ich uczucie wygnaniem i odebraniem Znaków. Rodzina i odpowiedzialność - Julian od dwunastego roku życia wychowuje rodzeństwo i ukrywa chorobę wuja. Żałoba i zemsta - Emma szuka zabójcy rodziców i nie wierzy w oficjalną wersję o Sebastianie Morgensternie. Kryminalna zagadka - seria morderstw, sekta Wyznawców Strażnika, Loteria i wiersz Poego jako szyfr. Faerie i Dzikie Polowanie - Mark wraca po latach i musi wybrać między rodziną a Kieranem. Miłość, która zabija - Malcolm Fade gotów jest poświęcić każdego, żeby odzyskać ukochaną.

Pytania i odpowiedzi

Czy można czytać „Panią Noc” bez znajomości „Darów Anioła”?

Można. To pierwszy tom trylogii „Mroczne intrygi” (dalej są „Władca cieni” i „Królowa Mroku i Powietrza”), a akcja toczy się kilka lat po „Darach Anioła”. Clare sama tłumaczy podstawy: kim są Nocni Łowcy, czym była Mroczna Wojna i skąd wziął się Zimny Pokój. Trzeba się jednak liczyć z tym, że książka zdradza, jak skończyły się „Dary Anioła”, a gościnnie występują Jace, Clary i Magnus oraz Jem Carstairs i Tessa Gray z wcześniejszych książek autorki. Kto zna te cykle, wyłapie więcej smaczków.

Ile stron ma „Pani Noc”?

830 stron w wydaniu MAG z 2016 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Na całość składają się prolog, 27 rozdziałów i epilog.

Od ilu lat jest ta książka?

Szesnastolatek sobie poradzi, młodszym bym jej nie dawał. Jest jedna scena seksu między siedemnastolatkami, opisana metaforami i bez dosłowności, sporo namiętnych pocałunków, a przemoc bywa krwawa: odcinane dłonie, chłosta, demony rozrywające człowieka na oczach jego syna. W tle są też żałoba, ojcobójstwo w retrospekcji z wojny i choroba psychiczna wuja, który się okalecza. Jeśli ten temat dotyka cię osobiście, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo jest ta książka?

Dla fanów urban fantasy, którzy lubią, kiedy zagadka kryminalna idzie w parze z rodzinnym dramatem i powolnym, zakazanym romansem. Relaksatorów ucieszą rodzina Blackthornów, humor i napięcie między Emmą i Julianem. Koneserzy dostaną sprytne rozwiązanie zagadki i dobrze napisanych bohaterów, ale muszą przebić się przez przegadany środek.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Władca cieni Cassandra Clare Ten sam cykl. ★ 7/10🧠 6💖 8🌶️ 516+ Czytaj recenzję Miasto szkła Cassandra Clare Też Cassandra Clare. ★ 7/10🧠 6💖 8🌶️ 214+ Czytaj recenzję Miasto popiołów Cassandra Clare Też Cassandra Clare. ★ 6/10🧠 5💖 8🌶️ 214+ Czytaj recenzję
Zrób test: co czytać dalej