Prawdziwe historie miłosne nastolatków - najbardziej wzruszające książki

Miles zakochuje się w Alasce Young, dziewczynie, która mówi szybciej, niż on myśli, i nie wie o niej tyle, ile mu się wydaje. Po jednym wydarzeniu ta miłość zamienia się w żałobę i poczucie winy - i to jest najmocniejsza, najbardziej prawdziwa część książki. Szczęśliwego zakończenia tu nie ma, a narrator zbyt często patrzy na Alaskę przez pryzmat dekoltu.

Bardziej historia o zauroczeniu niż romans: Quentin szuka Margo, w której kocha się od lat, i po drodze odkrywa, że znał tylko swoje wyobrażenie o niej. Mądra, z tajemnicą, podróżą i świetnie napisaną przyjaźnią. Zakończenie nie domyka wszystkiego, a trzecia część trochę się dłuży.

Pierwsza miłość, przy której pocałunek zamienia się w głowie bohaterki w liczenie mikrobów: Aza i Davis szczerze się lubią, ale jej natrętne myśli nie pozwalają jej po prostu być z kimś blisko. Najbardziej niezgrabna miłość na tej liście i przez to bardzo prawdziwa, bez obietnicy, że uczucie wszystko naprawi.

Najwolniejsza miłość na tej liście: Ari i Dante przez dwa lata są przyjaciółmi, a pierwszy pocałunek z wzajemnością przychodzi dopiero na ostatnich stronach. Prawdziwa jest tu przede wszystkim walka Ariego ze wstydem i strachem przed tym, co powiedzą inni, a sceny, w których rodzice pomagają mu to nazwać, wzruszają bardziej niż niejeden wyciskacz łez. Środek się dłuży, a w tle są homofobiczne pobicie i używki.

Pierwsza miłość w szkolnym autobusie lat 80.: wyśmiewana Eleonora i Park z walkmanem zaczynają od wrogiego milczenia, a zbliżają się przez komiksy i składanki. Trzymanie się za ręce waży tu więcej niż niejedna scena łóżkowa, choć wyznania bywają przesłodzone. Ciężar niesie dom Eleonory z ojczymem, który rządzi strachem, a finał niczego nie zawiązuje na kokardę. Po niej warto sięgnąć po inne książki Rainbow Rowell.

Hazel i Augustus poznają się w grupie wsparcia dla chorych na raka. Pierwsza miłość, przemijanie i masa zdań, które chce się wypisać do zeszytu. Zarzut mam jeden: bohaterowie są zbyt piękni i zbyt błyskotliwi, żeby byli prawdziwi.

Powieść graficzna o pierwszej miłości dwóch chłopaków ze szkoły dla chłopców. Slow burn, w którym najwięcej dzieje się w spojrzeniach, a obok mądrze pokazany coming out, przemoc rówieśnicza i stawianie granic. Wzrusza ciepłem, a nie tragedią, choć fabuła jest przewidywalna, a tom urywa się w najciekawszym momencie. Ciąg dalszy: „Heartstopper. Tom 2” i „Tom 3”.

Pierwsza miłość na prywatnej wyspie bogatej rodziny, ale w gruncie rzeczy to thriller psychologiczny o pieniądzach, amnezji i przemilczeniach. Składa się jak puzzle, a cały obraz boli. Poszatkowana, poetycka narracja nie każdemu podejdzie.

Trzeci tom Trylogii Nadziei Moniki Rutki: miłość, wina i poświęcenie, bohater z traumą, w którego głowę wchodzi się bardzo głęboko, i dwie linie czasowe. Wciąga i daje satysfakcjonujące zakończenie. Zgrzyta insta-love i fabuła, która idzie dobrze znanym torem.

Polski wyciskacz łez przebrany za licealną komedię: Dahlia spotyka się potajemnie z bratem najlepszej przyjaciółki, a w połowie książki dochodzi druga oś czasu, po której historia skręca na szpitalny oddział i do sądu. Licealna część to rozwleczony szablon, ale finał nie idzie na łatwiznę, a kłótnia z przyjaciółką boli bardziej niż spięcia z chłopakiem.

Najzabawniejsza książka na tej liście: Liz wychowała się na komediach romantycznych i prosi chłopaka z sąsiedztwa, z którym od lat toczy wojnę o miejsce parkingowe, żeby pomógł jej zdobyć miłość z dzieciństwa. Dalej wiadomo, co się stanie - i o to chodzi, choć kryzys przed balem bierze się tylko z niedomówień. Lekka nie znaczy pusta: w tle jest żałoba po mamie, a pojednanie z macochą to jedna z najcieplejszych scen.

Nowe pokolenie Monetów: córka Vincenta, nadopiekuńczy ojciec, taniec, bunt i tajemniczy nieznajomy. Jest zabawnie, ale główny wątek rusza dopiero pod koniec. Uwaga: chłopak, który przywłaszcza cudzy telefon i nęka anonimami, wychodzi tu na romantycznego - warto o tym pogadać, a nie brać za wzór. W drugim tomie, „Sekrecie rodziny Monet” (od 14 lat), dochodzi nóż wyjęty z zazdrości.

Romans przy szachownicy: osiemnastoletnia mechaniczka matuje mistrza świata i wraca do gry porzuconej po rodzinnym dramacie. Prawdziwa jest tu rodzina z chorą mamą i pyskatymi siostrami, a sam romans jedzie po szynach. Zbliżenia urywają się przed dosłownością.

Pałac, suknie, książę i randkowe show w telewizji. Lekka lektura bez scen erotycznych, dobra dla młodszych nastolatek. Dystopia jest tu dekoracją z kartonu, trójkąt miłosny męczy, a tom kończy się w pół drogi - dalsze tomy są w kolejności czytania „Rywalek”.

Gwiazda popu zakochuje się w futboliście, a cały świat z paparazzi na czele próbuje im przeszkodzić. Bohater typu golden retriever rozbawi nawet w środku dramatu, a wątek zaburzeń odżywiania jest potraktowany serio. Męczą wewnętrzna diva komentująca każdą scenę i fabuła kręcąca się wokół kontraktu.

Szesnastoletnia Hazel codziennie przegrywa z lustrem i analizuje każdy esemes od Aarona z ostatniej klasy. Strach przed tym, co pomyślą inni, i sesje terapii są pokazane konkretnie, ale te same lęki krążą przez prawie pięćset stron.

Kendall przeprowadza się do londyńskiej willi przyszłego ojczyma i dostaje w pakiecie wytatuowanego przyrodniego brata oraz paczkę jego bogatych przyjaciół. Wrzaski i kłamstwa chłopaka książka podaje jako romantyczny dramat, choć bohaterka sama przyznaje, że momentami się go boi. Próba samobójcza i samookaleczenie pojawiają się na jedną scenę i znikają pod kolejną imprezą.

Melodramat w stylu tureckiego serialu: bad boy, enemies to lovers i język tak przeładowany ozdobnikami, że trudno się przez niego przebić. Decyzje bohaterów nie mają sensu, a o tym, że są wyjątkowi, tylko czytamy.