Recenzja i oponia: Flaw(less). Opowiedz mi naszą historię - Marta Łabęcka. Dlaczego to nie dla mnie?
Moja opinia na temat książki
Ocena dla koneserów
5 głównych powódów oceny dla Koneserów:
- Brak oryginalności fabularnej. Fabuła opiera się na wyświechtanych kliszach (idealna dziewczyna kontra „Bad Boy”)
- Przerost formy nad treścią. Autorka nadmiernie starała się zaimponować czytelnikowi, zamiast opowiadać historię prościej i efektywniej
- Nielogiczny dramat i pusta fabuła. Centralny konflikt jest dla mnie nielogiczny. Cała historia jest płaska i nudna.
- Sprzeczne kreowanie postaci. Bohaterowie są opisywani jako „super inteligentni” (Josephine jest najlepsza w szkole, Chase jest mądry, ale leniwy), ale ich działania i decyzje są konsekwentnie „nie za mądre".
- Brak głębi psychologicznej. Książka ma 340 stron, a ja nie za wiele wiem o bohaterach.
Ocena dla relaksatorów
5 głównych powódów oceny dla Relaksatorów:
- Ekstremalnie wysoka dawka melodramatu. Książka ma ambicje, by być „tureckim serialem”, wszystko w niej jest „takie dramatyczne”
- Koncentracja na romansie. Cała fabuła opiera się na intensywnym wątku romantycznym, od Enemies-to-Lovers po dramatyczne rozstanie.
- Występowanie popularnego archetypu bohatera. W książce pojawia się Bad Boy (Chase), który jest opisywany w sposób budzący uwielbienie wśród nastolatków.
- Miejscami nienaturalność prowadząca do „cringu”. Choć Relaksatorzy mogą cenić dramę, w tym przypadku jest bardzo przesadzona.
- Porażka w wywoływaniu emocji. Mimo prób stworzenia emocjonalnego tornada książka była dla mnie nudna. Nie pamiętam abym się przy niej usmiechnął czy poruszył.
Stopień pikanterii
5 głównych powodów oceny pikanterii:
- Subtelność przede wszystkim: To typowe Young Adult, gdzie napięcie opiera się na spojrzeniach, gestach i szeptach, a nie na dosłowności.
- Urok "pierwszych razów": Relacja Josephine i Chase'a jest pełna niewinności i emocjonalnego odkrywania siebie nawzajem.
- Napięcie emocjonalne zamiast fizycznego: Autorka skupia się na budowaniu chemii przez dialogi i wspólne dramaty, co trzyma czytelnika w napięciu bez zbędnego negliżu.
- Brak odważnych opisów: Sceny bliskości są opisane w sposób delikatny, romantyczny i bezpieczny dla młodszych czytelników.
Ocena poszczególnych warstw książki
| Warstwa książki | Ocena | Komentarz |
|---|---|---|
| Fabuła i rozwój akcji | 1/10⭐ | Historia rozlewa się na 342 strony, a jej centralny konflikt - melodramatyczne rozstanie - jest mocno przesadzony. Często myślałem „a nie mogli po prostu wsiąść w ten sam samolot i polecieć razem?”. Niestety, logika odjechała pierwsza klasą, a my zostaliśmy na peronie. |
| Bohaterowie i relacje | 1/10⭐ | Josephine i Chase są opisywanie jako błyskotliwi, ale ich decyzje raczej na to nie wskazują. To postacie pozbawione głębi - nie znam ich pasji, nie czuję ich historii, nie mam wrażenia, że istnieją poza kartami książki. To jak spotkać kogoś na przyjęciu, kto przez trzy godziny mówi o sobie, ale i tak nie pamiętasz jego imienia. |
| Styl pisania i atmosfera | 1/10⭐ | Język jest barokowy do granic - co w teorii brzmi efektownie, ale w praktyce przypomina próbę wygłoszenia sonetu na wiejskim festynie. (Trochę jak ja w tej recenzji). Dialogi mają w sobie coś z robotycznej kalki, jakby zostały złożone z gotowych fraz znalezionych w generatorze „tureckich seriali”. |
| Rozrywka i wartość | 3/10⭐ | Nie będę ukrywać: lektura była jak przedzieranie się przez mgłę, która dusiła. Nie było ani śmiechu, ani wzruszenia, ani nawet cienia iskry, która by rozświetliła ten tekst. Jedynym śladem życia był Archer - ale on pojawiał się zbyt rzadko, by uratować całość. Tylko bardzo specyficzni relaksatorzy znajdą tutaj coś dla siebie i stąd 3. |
Podstawowe informacje o książce
- Autor: Marta Łabęcka
- Data wydania: 08.12.2021
- Wydawnictwo: Editio
- ISBN: 978-83-8322-799-3
- Liczba stron: 344
- Gatunek: Young Adult, Romans, Obyczajowa
- Seria: Flaw(less)
Krótki opis fabuły (bez spoilerów)
„Flaw(less). Opowiedz mi naszą historię” Marty Łabęckiej to opowieść o miłości, dojrzewaniu i trudnych relacjach. Historia Verity i Elijaha, choć poruszająca, często powiela schematy literatury młodzieżowej: zagubiona dziewczyna i tajemniczy „bad boy”. Brak głębi i przewidywalna fabuła pozostawiają niedosyt. To moze być pozycja jedynie dla relaksatorów YA, którzy lubują się w kwiecistych opisach, a brak logiki w decyzjach bohaterów nie stanowi dla nich przeszkody.
Cytat, który zapadł w pamięć
"W życiu człowiek natrafia na miejsca, w których zostawia cząstkę swojej duszy, spotyka też ludzi, którym pewną cząstkę oddaje."
Poruszane motywy
To jest właśnie ten moment, kiedy trzeba zrzucić cały ten
przerost formy nad treścią i sprawdzić, co autorka faktycznie próbowała sprzedać w tym niby-romantycznym, a w praktyce
tureckim serialu.
Autorka celuje w historię YA, w której głównym motywem ma być
miłość niemożliwa do zrealizowania. Teoretycznie to serce całego dramatyzmu. W praktyce dostajemy
wątek romantyczny bez napięcia, gdzie Josephine i Chase zakochują się w sobie, ale „nie mogą być razem” z powodów bardziej naciąganych niż logicznych.
Główne elementy historii:
- Ucieczka i nowe życie - Josephine, wzorowa uczennica z trudnym domem, chce się wyrwać i iść na studia. Jej motywacje są bardzo podstawowe, a nowego życia szuka raczej w hasłach niż w konkretnych działaniach.
- Brak aspiracji - Chase, klasyczny „bad boy”, który miał być błyskotliwy, a w efekcie nie ma żadnych planów ani ambicji. Zasugerowano wewnętrzną walkę, ale zabrakło jej realnego rozwinięcia.
- Nielogiczny dramat - autorka decyduje się na dramatyczne rozstanie, które nie ma sensu. Zamiast naturalnej eskalacji mamy problem z niczego. Bo skoro oboje chcą uciec, to dlaczego nie wyjechali razem?
- Toksyczne relacje w tle - niby mamy traumę związaną z rodziną, ale postacie drugoplanowe (jak matka Josephine) pojawiają się epizodycznie i niczego nie wnoszą. Wszystko pozostaje powierzchowne.
- Brak emocji - zamiast szczerych reakcji, dostajemy język nadmiernie „poetycki”, który brzmi sztucznie. W zamierzeniu miał wzruszać, ale efekt jest odwrotny: nie ma ani śmiechu, ani łez, ani choćby cienia poruszenia.
FAQ
Czy Flawless to typowa młodzieżówka?
Tak, to powieść z gatunku Young Adult – z dużą dawką emocji, ale opartą na znanych schematach.
Ile stron ma książka?
Książka liczy 344 strony.
Czy warto czytać całą trylogię Flawless?
Moim zdaniem nie warto sięgać po trylogie, ale jeżeli chcesz poznać całą historię to istotne jest przeczytanie książek po kolei, żeby lepiej zrozumieć emocje bohaterów i ich przemianę.
Od ilu lat jest książka Flawless?
Polecałbym od 13 lat w górę.
Dla kogo jest ta książka?
Dla młodzieży i miłośników romansów YA, którzy szukają lekkiej historii, a którym nie przeszkadza kwiecisty język, brak logiki, płascy bohaterowie.





