Felix, Net i Nika - kolejność czytania serii Rafała Kosika

Trójka warszawskich trzynastolatków przez rok szkolny tropi złodziei, wychowuje sztuczną inteligencję, uspokaja duchy i szuka skarbu, a w tle działa gang, który znika bez śladu. Przygodówka z humorem i gadżetami, zbudowana jak zbiór opowiadań, ale z finałem, który zgrabnie zbiera rozrzucone wcześniej wątki. Najlepszy start, choć nie najlepszy tom.

Fałszywe oskarżenie i zawieszenie w szkole prowadzą bohaterów do tajnej niemieckiej bazy nad Bałtykiem, w której od sześćdziesięciu lat działa pierścień bez zasilania. Zaczyna się jak szkolna komedia, a rozkręca w pomysłowe science fiction z pętlami czasu, które domykają się na drobiazgach z początku. Pierwsza połowa jest jednak rozwlekła.

Warszawę ogarnia epidemia koszmarów, po Pradze nocami jeździ czarna karoca, a ulica Senna raz jest na mapie, a raz jej nie ma. Bohaterowie muszą wejść do snu, żeby sprawdzić, kto na nim zarabia. Najspójniejsza intryga z pierwszych czterech i celna satyra na reklamę, za to środek w sennych labiryntach się dłuży. Tu Net i Nika zaczynają być czymś więcej niż przyjaciółmi.

Od Halloween do Wigilii tajemniczy Ponury Żniwiarz zleca bohaterom zadania, z piwnicy ucieka ich własny robot, a pod Warszawą krąży Bazyliszek, za którego wyznaczono nagrodę. Pod żartami i gadżetami kryje się najpoważniejszy z pierwszych czterech tomów, o chorobie, starości i śmierci. Ambitny i poruszający, choć przeładowany pobocznymi historiami.

Felix i Net próbują podkręcić cudzy piec, a w sylwestrową noc wystrzeliwują przy okazji rakietę, która niedługo spadnie na Polskę. Świetny początek, kapitalna szkolna farsa o certyfikacie jakości i jedna rozmowa w kamienicy, którą się pamięta. Uwaga: to dopiero połowa historii, książka urywa się przed samą katastrofą.

Dokończenie „Orbitalnego Spisku”: rakieta nadlatuje nad Warszawę, ojcowie i dzieci pracują nad tym samym, nie wiedząc o sobie, a telewizja robi z zagrożenia program. Ostra satyra na polityków i najzabawniejszy robot-włamywacz w serii, choć szkolna inspekcja za długo przerywa odliczanie.

Ferie w leśnym pensjonacie miały być odpoczynkiem od kłopotów, ale stół co dzień ma inną szerokość, w szafie rosną drzwi, a obraz w jadalni maluje się sam. Porządnie skrojona zagadka z poszlakami podanymi uczciwie i finałem, który wszystko spina, tylko rozkręca się kilka dni ferii za długo. Straszy wyraźnie mocniej niż wcześniejsze tomy.

Sąd uczniowski odbiera Nice stypendium, więc dziewczyna po kryjomu dorabia jako kelnerka, a w Instytucie robot sprzątający Konpopoz odkrywa, że nie musi słuchać swoich procedur. Mądra przygoda o sztucznej inteligencji i wolności, z rozdziałami pisanymi z perspektywy robota. Do Instytutu trafiamy jednak dopiero po dwóch piątych książki, a moc Niki dwa razy załatwia sprawę za bohaterów.

Na imieninach Felixa trójka dla zabawy przechodzi przez wyłączony Pierścień, a każda próba powrotu wyrzuca ją do coraz dziwniejszej Polski: reklamowej, wiecznie peerelowskiej, wreszcie okupowanej. Jedna z najzabawniejszych i najostrzejszych satyr w serii, tylko zanim ktokolwiek przejdzie przez maszynę, mija długa impreza imieninowa. Książka kończy się dopiskiem „cdn.” w progu najważniejszej sceny.

Dokończenie „Świata Zero”: w okupowanej Pradze Nika siedzi przy stole z rodzicami, których w jej świecie od dawna nie ma, a każdy kolejny skok przez Pierścień oddala przyjaciół od domu. Najlepiej pomyślany tom serii, z rozmachem i finałem, który spina obie części. Ponad sześćset stron ma jednak swoje dłużyzny, od złomowiska po opisy skrzyń biegów.

Dwadzieścia jeden opowiadań ze świata serii: dwadzieścia napisali inni autorzy, a tylko zamykający tom „Qsmos” sam Kosik. Obok tekstów, które mogłyby trafić do serii, są prologi bez dalszego ciągu i żarty, które nie wyszły poza pomysł. Wiele opowiadań nawiązuje do późniejszych tomów i zdradza, kto z kim jest parą, więc czytaj ją po serii. Próg 12+ przez kilka mroczniejszych tekstów.