Tropy w książce
- Przybrana rodzina
- Szkoła i liceum
- Twisty i nieoczywiste rozwiązania
Motywy
- przygodowa science fiction
- bunt sztucznej inteligencji
- szkolna satyra
- humor
- przyjaźń
- zaskakujący finał
- polski autor
Sięgnij, jeśli
- lubisz roboty z charakterem, a chamski odkurzacz, który liczy własne restarty gumami przyklejonymi pod stolikiem, brzmi dla ciebie jak bohater idealny
- chcesz przygody, po której zostaje pytanie, czy maszyna, która myśli, ma prawo do wolności
- znasz poprzednie tomy i ciekawi cię, jak Nika radzi sobie z samodzielnym życiem, kiedy wszystko sypie się naraz
Odpuść, jeśli
- liczysz na akcję od startu, bo do Instytutu trafiamy dopiero po mniej więcej dwóch piątych książki, wypełnionych szkolnymi sporami i kelnerskimi wpadkami
- nie znosisz karykatur dorosłych, bo nauczyciele, dyrektor z poradnikami i telewizyjna reporterka są tu narysowani bardzo grubą kreską
- wolisz, żeby bohaterowie wygrywali sprytem, a nie mocą, która w dwóch kluczowych chwilach załatwia sprawę za nich
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
7/10- Konpopoz. Najlepszy pomysł tego tomu to rozdziały pisane z głowy robota sprzątającego: paranoja, pogarda dla białkowców i odkrycie, że osiem gum pod blatem oznacza osiem restartów. Kosik pisze o rodzącej się świadomości maszyny zabawnie i zaskakująco smutno.
- Pytania bez łatwych odpowiedzi. Czy wolno naprawić robota, który chce sam decydować? Nika pyta, czy przekonują zbiegłego niewolnika, że w niewoli było mu lepiej, Felix odpowiada zasadą Gausego z lekcji biologii, a dorośli przy kolacji spierają się o to samo. Nikt nie dostaje racji za darmo.
- Finał z kilkoma dnami. Przeciwnik okazuje się kimś innym, niż wszyscy zakładali, przyjaciele pokonują go pomysłem wziętym z biologii, a ostatnie rozdziały dokładają jeszcze dwa zaskoczenia, w tym jedno dotyczące starego znajomego z poprzednich tomów. Wszystko ma pokrycie we wcześniejszych drobiazgach.
- Nika w centrum. Wątek kelnerki, która podaje się za pełnoletnią, żeby zapłacić czesne, jest gorzki i dobrze poprowadzony: Nika odrzuca kradzież z rachunków, płaci za cudze kaprysy i nie chce litości. Ciotka Amelia, sztywna i nieznośna, na koniec okazuje się kimś, za kim można zatęsknić.
- Długi rozbieg. Sąd uczniowski, szkolne konkursy, kolejne wieczory w knajpie i kino z ciotką zajmują mniej więcej dwie piąte tekstu, zanim akcja trafi do Instytutu. Część gagów bawi, ale niektóre sceny powtarzają ten sam dowcip po trzy razy.
- Moc na zawołanie. Granat zatrzymany w powietrzu i stalowe drzwi wyrwane siłą woli ratują bohaterów w dwóch najtrudniejszych momentach. Dzieje się to prawie mimochodem i bez żadnej ceny, co osłabia zasługi sprytu, na którym stoi reszta intrygi.
- Wątki bez puenty. Szkolne konkursy kończą się zarządzeniem przyklejonym w szafie, agenci Wydziału Bezpieczeństwa tłumaczą swoją akcję w kilku zdaniach, a reporterka i nauczycielka geografii nie dostają nic poza jedną cechą.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Humor na każdym piętrze. Dyrektor uczący się komputera z poradników, sekretarka odwracająca monitor, Autotup z ekranikiem złych myśli i przyjaciele mówiący piskliwie po wdechu helu. Net rzuca ripostami nawet w ciemnej piwnicy.
- Akcja w Instytucie. Jazda w środku starej spawarki, potyczki robotów z antyterrorystami i fabryka blaszanych żołnierzy w dymie mają tempo dobrego filmu przygodowego, a zagrożenie czuć bez krwi.
- Sekrety przyjaciół. Felix ukrywa dziewczynę, Nika pracę, Net własne podchody, a wszystko wychodzi w najmniej odpowiednich chwilach, najczęściej przy stoliku w Staropolskiej.
- Rodzinne pole minowe. Babcia z australijskimi wtrąceniami, zakochany portier, milcząca prateściowa i ciotka w moherowym berecie dają obyczajowe wątki, które bawią i kończą się ciepło.
- Wolny start. Zanim zrobi się groźnie, spędzamy w restauracji wiele wieczorów z kolejnymi marudnymi klientami. Każdy jest zabawny, ale po trzecim upierdliwcu da się przewidzieć następnego.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Pomysł na bunt maszyn jest świetny, a finał spina go kilkoma zaskoczeniami, ale główna intryga rusza dopiero po długim szkolno-kelnerskim wstępie. Szkolne konkursy i sąd uczniowski kończą się niczym, a w dwóch kluczowych chwilach bohaterów ratuje moc, która niczego od nich nie wymaga.
Bohaterowie i relacje
Konpopoz, chamski i przerażony robot, który po raz dziewiąty uczy się być sobą, należy do najciekawszych postaci serii. Nika dostaje dojrzały wątek samodzielności i dumy, a ciotka Amelia i babcia Adelajda zaskakują na koniec. Słabiej wypadają dorośli z dalszego szeregu, narysowani jedną kreską.
Styl pisania i atmosfera
Kosik zręcznie łączy satyrę na szkołę i telewizję z ponurą atmosferą zadymionej fabryki robotów, a rozdziały z perspektywy Konpopoza mają własny, nerwowy rytm. Humor bywa przegadany, a kilka żartów o tuszy się zestarzało.
Rozrywka i wartość
Mnóstwo gagów, kilka scen, przy których trudno usiedzieć spokojnie, i zakończenie, które zostawia z pytaniem o przyszłość sztucznych inteligencji. Frajdę psuje tylko powolny wstęp, przez który część młodszych czytelników może nie dotrwać do najlepszych rozdziałów.
Krótko o książce, bez spoilerów
Robot sprzątający z Instytutu Badań Nadzwyczajnych odkrywa, że nie musi słuchać swoich procedur, a Nika, żeby zapłacić czesne, po kryjomu nosi talerze w restauracji. Kosik składa z tego mądrą przygodę o sztucznej inteligencji, tylko zanim przejdzie do rzeczy, długo krąży po szkolnych korytarzach.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Wydaje mi się, że przyjaźń jest lepsza od posłuszeństwa, a szacunek od strachu.”Felix, Net i Nika oraz Bunt Maszyn, Rafał Kosik
Poruszane motywy
Rafał Kosik zestawia w tym tomie dwie historie o tym, kto ma prawo decydować o sobie. Robot sprzątający Konpopoz odkrywa, że jego procedury nie są nim, i od tej chwili walczy o wolność, a Nika, która od lat sama prowadzi dom, musi po kryjomu zarobić na czesne i ukryć prawdę przed ciotką. Autor pyta, czy maszyna, która myśli, może być czyjąś własnością, czy ludzie powinni bać się inteligencji, którą sami wyhodowali, i gdzie kończy się troska, a zaczyna kontrola. W tle kpi ze szkoły, w której demokrację wprowadza się zarządzeniem, i z telewizji, która woli sensację od prawdy. Główne elementy historii: Konpopoz - niebieski robot sprzątający, który nienawidzi swojej pracy i liczy restarty gumami do żucia. Instytut Badań Nadzwyczajnych - ośrodek pełen prototypów, w którym nic nie działa zwyczajnie. Sąd uczniowski - pomysł dyrektora na naukę demokracji, który zaczyna się od wyroku za naklejki. Restauracja Staropolska - miejsce, w którym Nika poznaje ludzi z najgorszej strony stolika. Ciotka Amelia - surowa krewna w moherowym berecie, która przyjeżdża pogodzić się z bratem. Zły Brat - nazwa, jaką przyjaciele nadają przeciwnikowi, zanim zrozumieją, kim jest. Autotup - robot przewodnik, który na ukrytym ekraniku wyświetla to, czego nie wypada mu powiedzieć. Manfred - program sztucznej inteligencji i przyjaciel trójki, który tym razem ryzykuje więcej niż zwykle.
Pytania i odpowiedzi
Czy można czytać „Bunt Maszyn” bez znajomości poprzednich tomów?
Główna intryga zamyka się w tym tomie, ale bez wcześniejszych trudno zrozumieć, kim są Manfred i Golem Golem, czym jest Instytut Badań Nadzwyczajnych, dlaczego Nika mieszka sama i skąd się wzięła Laura. Akcja dzieje się pod koniec lutego, niedługo po feriach z „Trzeciej Kuzynki”. To ósmy tom serii, po „Trzeciej Kuzynce” (tom 7), a przed „Światem Zero” (tom 9). Cała seria ma ponad dziesięć tomów, a kolejność ma znaczenie, więc najlepiej zacząć od „Gangu Niewidzialnych Ludzi”.
Ile stron ma „Felix, Net i Nika oraz Bunt Maszyn”?
485 stron w wydaniu Powergraph z 2011 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Dziesięciolatek da radę, jak przy całej serii. Romans kończy się na jednym pocałunku, a przekleństwa na „kurna”, bo mocniejsze słowo zastępuje „bip”. Strzelaniny, pożary i wybuchy dotyczą robotów, nikt z ludzi nie ginie, choć wraca smutny wątek śmierci ojca Niki. Warto jednak porozmawiać z dzieckiem o kilku pomysłach bohaterów: trójka wsiada do samochodu z nieznajomymi, a piętnastoletnia Nika kłamie, że jest pełnoletnia, żeby pracować wieczorami w restauracji. W książce to przygoda, w życiu lepiej poprosić o pomoc dorosłego.
Dla kogo jest ta książka?
Dla fanów serii, którzy lubią roboty z charakterem, docinki Neta i pomysły Felixa z plecaka pełnego gadżetów. To też dobry wybór dla młodych czytelników ciekawych sztucznej inteligencji, a rodzic znajdzie w nim pretekst do rozmowy o tym, czy maszyny mogą myśleć i czego od nich chcemy. Kto nie lubi wolnego startu, musi przetrwać szkolną część, bo najlepsze dzieje się w drugiej części książki.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Felix, Net i Nika oraz Świat Zero
Rafał Kosik
Następny tom: przyjaciele dla zabawy przechodzą przez wyłączony Pierścień i trafiają do coraz dziwniejszych wersji Polski.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 210+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Trzecia Kuzynka
Rafał Kosik
Poprzedni tom: ferie w Sudetach, na których przyjaciele poznali Laurę.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 210+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek 2. Mała Armia
Rafał Kosik
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 6💖 7🌶️ 110+
Czytaj recenzję