Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa, Rafał Kosik

Recenzja

Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Rafał Kosik Wszystkie książki autora →

Ten od Liceum

★ 7/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

7/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

7/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

1/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

10+

Tropy w książce

Motywy

  • przygodowa science fiction
  • podróże w czasie
  • tajna baza z czasów wojny
  • warszawskie gimnazjum
  • przyjaźń
  • humor
  • polski autor

Sięgnij, jeśli

  • lubisz książki, w których drobiazg z pierwszych rozdziałów okazuje się kluczem do finału
  • szukasz polskiej przygodówki dla dziesięcio-, dwunastolatka z humorem, gadżetami i zagadką z czasów wojny
  • chcesz historii o przyjaźni, w której bohaterowie razem podejmują złe decyzje i razem je naprawiają

Odpuść, jeśli

  • wolisz zwięzłe przygodówki, a ponad pięćset stron z długim szkolnym wstępem cię zniechęca
  • nie przepadasz za bohaterami, którzy w środku akcji tłumaczą sobie fizykę, wymiary i nanotechnologię jak na lekcji
  • oczekujesz, że wszystkie tajemnice zamkną się w tym tomie, łącznie z tym, kim są faceci w czerni

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

7/10
  • Pętle, które się domykają. Kosik rozrzuca po książce drobiazgi, które wyglądają na gagi: krzywo wetkniętą lampę z radiostacji, ślad buta na błotnistym podjeździe, słoik meganawozu, pudełko zapałek z kawiarni, mruczącego rybaka w wełnianej czapce. Pod koniec prawie każdy z nich wraca jako element pętli czasu, a ja z przyjemnością sprawdzałem, czy autor o czymś nie zapomniał. Zapomniał o niewielu rzeczach.
  • Nika. Sierota, która wieczorami skręca długopisy za grosz od sztuki, a w podróży w czasie dostaje szansę, z której żadne dziecko nie powinno musieć korzystać. Jej rozdział w Książu to najmocniejszy fragment serii, jaki dotąd czytałem: bez wielkich słów i bez taniego wyciskania łez.
  • Teoria katastrofy. Tytułowa TMK zaczyna się od szklanki wody postawionej na komputerze, a kończy na planecie zepsutej regulacją pogody i własnymi wynalazkami. Warszawa z komputerami w mózgach, planowym deszczem i płytami chodnikowymi, na których wejście oznacza zgodę na potknięcie, jest jednocześnie zabawna i niepokojąca.
  • Długi rozbieg. Zanim akcja dojedzie nad morze, mija prawie dwieście stron szkolnych perypetii: rosiczka, dziennik, pogadanka, urodziny Aurelii, wycieczka do hotelu kierownika Niziny. Część z nich później się przydaje, ale wizyta w Jagodowym Borze czy kolacja z robokelnerem to numery kabaretowe, które spokojnie mogłyby być o połowę krótsze.
  • Wykład zamiast sceny. Bohaterowie raz po raz zatrzymują się, żeby wytłumaczyć sobie fale elektromagnetyczne, wyższe wymiary, nanoroboty albo paradoks dziadka, a Wędrowiec wygłasza o katastrofie klimatycznej monolog na dwie strony. Dla dziesięciolatka to wartość dodana, dla mnie hamulec ręczny zaciągnięty w środku pościgu.
  • Lanie i otwarte furtki. Tata Neta mówi uczniom w pogadance antynarkotykowej, że jest ojcu wdzięczny za lanie, i ta pochwała bicia dzieci zostaje bez komentarza. Agenci w czerni, odznaka z trzema trybami i zniknięcie esesmana to z kolei haczyki na następne tomy, a w tym nic się z nimi nie wyjaśnia.

💖 Dla relaksatorów

7/10
  • Humor. Net przegrywa dychę, bo na widok rosiczki wrzeszczy po trzydziestu dwóch sekundach, robokelner wystawia rachunek na dwieście pięćdziesiąt dwa miliony złotych, a w hotelowej grze komputerowej po zastrzeleniu wroga trzeba wezwać karetkę i wysłuchać wyrzutów jego rodziny. Przy restauracji sushi śmiałem się na głos.
  • Za każdym zakrętem inny świat. Szkolna toaleta, zalany bunkier pełen szczurów, kapsuła London Eye z bombą, kolejka po makaron w Gdańsku lat siedemdziesiątych, gravy nad Pałacem Kultury i pustynia z żaglowcem na balonach. Po wyjeździe nad morze Kosik zmienia scenografię tak często, że nie ma kiedy się nudzić.
  • Paczka w komplecie. Felix z plecakiem, w którym jest wszystko poza kluczem, gdy jest potrzebny, Net, który narzeka, panikuje i i tak idzie, Nika z przeczuciami i siłą woli, a obok nich Manfred w chmarze minirobotów, obrażony, że włącza się go tylko w potrzebie. Ich przekomarzanie trzyma całość w kupie w najdziwniejszych miejscach.
  • Rozbieg i dłużyzny. Na start dostajemy ponad dwieście stron szkolnych przygód, a wycieczka do Jagodowego Boru i wirtualny spacer z Niziną nudzą nie tylko bohaterów. Żarty o tym, że Net jest głodny, wracają tak często, że w końcu sam zgłodniałem, ale z nudów.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

7

Kosik buduje fabułę jak zegarek: drobiazgi z pierwszych rozdziałów, od meganawozu po zapałki ze Zbędnych Kalorii, wracają w finale i domykają pętle czasu bez dziur, które od razu rzucałyby się w oczy. Tracą na tym tempo i proporcje, bo szkolny wstęp jest za długi, środek przypomina wycieczkę po epokach, a ratunek parokrotnie spada z nieba w ostatniej możliwej sekundzie.

Bohaterowie i relacje

7

Nika dostaje w tym tomie najwięcej: samotność, pracę, której nie powinno wykonywać żadne dziecko, i decyzję, której ciężar czuć. Net jest głośny, tchórzliwy i lojalny, Felix spokojny i trochę za mądry jak na swój wiek, a Manfred, który pierwszy raz ma ciało, okazuje się zaskakująco wzruszający. Dorośli to głównie karykatury, od Eftepa po Nizinę, a esesman Schultz jest zły tak płasko, jak tylko się da.

Styl pisania i atmosfera

6

Dialogi są żywe, humor celny, a fizyka i historia wchodzą do fabuły naturalniej niż w wielu podręcznikach. Kłopot w tym, że wszystkiego jest za dużo: tych samych żartów, wyjaśnień w dialogach i monologów, jak ten Wędrowca o katastrofie klimatycznej. Kilka określeń i żartów z wyglądu postaci źle się zestarzało, a gadżety, które w 2005 roku brzmiały futurystycznie, dziś trącą myszką.

Rozrywka i wartość

8

Młodszy czytelnik dostaje przygodę z rozmachem, przy której łatwo się śmiać i można się wzruszyć. Dorosłemu zostawia sporo do przemyślenia: o decyzjach, których nie da się cofnąć, o wygodzie, która niszczy planetę, i o tym, że czasem nic się nie zmieni, choćby się bardzo chciało. Punkt w dół za długość i rozwlekłe przystanki po drodze.

Krótko o książce, bez spoilerów

Fałszywe oskarżenie o palenie skrętów, zawieszenie w szkole i tajna niemiecka baza nad Bałtykiem, w której od sześćdziesięciu lat pracuje pierścień bez zasilania, a za Felixem zaczyna chodzić ktoś w błękitnej poświacie. Drugi tom serii Kosika rusza jak szkolna komedia i rozkręca się w pomysłowe science fiction, które na 531 stronach mieści zarówno świetne pomysły, jak i sporo rozwlekłych przystanków.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„TMK to katastrofa, której można było uniknąć, gdyby wcześniej chwilę pomyśleć.”Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa, Rafał Kosik

Poruszane motywy

Rafał Kosik pisze tym razem o konsekwencjach. Tytułowa Teoretycznie Możliwa Katastrofa to w teorii Felixa suma drobnych zaniedbań, które razem prowadzą do nieszczęścia, i ta myśl wraca w książce na każdym poziomie: od buteleczki nawozu zostawionej pod oknem, przez skasowany SMS, po wizję planety zniszczonej przez ludzi, którzy chcieli mieć ładną pogodę na urlop. Drugi tom jest poważniejszy od pierwszego. Przyjaciele dalej żartują i wpadają w absurdalne tarapaty, ale tym razem muszą się zmierzyć z pytaniem, czy przeszłość da się zmienić, i z odpowiedzią, która dla Niki jest bolesna. Główne elementy historii: Szkolna afera - fałszywe oskarżenie o palenie skrętów i podrobione oceny, z których przyjaciele wychodzą sprytem, choć nie do końca uczciwie. Niemiecka baza - pierścień Wunrung, który od sześćdziesięciu lat pracuje bez zasilania i którego nikt nie umie wyłączyć. Błękitne zjawy - postacie w mundurach i świecący Bezkształt, który depcze przyjaciołom po piętach. Podróże w czasie - kwiecień 1945 roku, Polska lat siedemdziesiątych, Warszawa 2060 i jeszcze dalsza przyszłość. Nika i jej mama - sierota, która dostaje szansę zajrzeć w przeszłość własnej rodziny. Odpowiedzialność za świat - nanoroboty, komplanty i regulacja pogody jako przestroga przed wygodą bez umiaru. Przyjaźń - superpaczka, która podejmuje decyzje razem i razem ponosi ich skutki.

Pytania i odpowiedzi

Czy można zacząć serię od „Teoretycznie Możliwej Katastrofy”?

Można, ale lepiej nie. To drugi tom serii „Felix, Net i Nika”: akcja rusza dwa tygodnie po finale „Gangu Niewidzialnych Ludzi”, a Manfred, latalerz, trzynasta księga profesora Kuszmińskiego i sekret Niki zostały przedstawione w pierwszym tomie, tutaj są tylko krótko przypomniane. Kolejność czytania: „Gang Niewidzialnych Ludzi”, „Teoretycznie Możliwa Katastrofa”, „Pałac Snów”, „Pułapka Nieśmiertelności”. Seria jest długa i wciąż ukazują się nowe tomy, a ta część zamyka swoją przygodę, zostawiając kilka otwartych furtek.

Ile stron ma „Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa”?

531 stron w wydaniu Powergraph z 2021 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.

Od ilu lat jest ta książka?

Dziesięciolatek da sobie radę, podobnie jak przy pierwszym tomie. Romans kończy się na całusach w grze w butelkę i w policzek, a przekleństwa autor zastąpił słowem „bip”. Niektóre sceny są jednak mocniejsze niż w poprzedniej części: esesman zabija człowieka strzałem z pistoletu i przykłada broń do głowy Niki, w kapsule London Eye tyka bomba, starsi uczniowie palą skręty, a pogadanka antynarkotykowa pokazuje wyniszczonego bezdomnego. Najtrudniejsza jest strata: Nika jest sierotą i w jednym z rozdziałów patrzy na wypadek, w którym ginie jej mama. Jeśli młody czytelnik przeżywa żałobę albo sam zostaje bez opieki, warto, żeby porozmawiał o tym z zaufanym dorosłym albo zadzwonił pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo jest ta książka?

Dla czytelników mniej więcej od 10 do 13 lat, którzy lubią przygody, roboty, komputery i zagadki z historią w tle, oraz dla wszystkich, którym spodobał się pierwszy tom. Starszy czytelnik doceni pomysłowo poskładane pętle czasu i pytania o odpowiedzialność, ale musi przyjąć długi szkolny wstęp i sporo wykładów w dialogach.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej