Tropy w książce
- Przybrana rodzina
- Szkoła i liceum
- Zagadka i kryminał
Motywy
- przygodowa science fiction
- sztuczna inteligencja
- roboty
- Warszawa
- satyra na media i polityków
- szkolny ruch oporu
- polski autor
Sięgnij, jeśli
- lubisz przygody science fiction, w których tajne archiwum okrada robot-odkurzacz z kompleksami
- śmieszą cię telewizyjni eksperci i politycy zmieniający poglądy w połowie zdania
- chcesz sensownie podanej nauki o szyfrach, orbitach i rojach maszyn obok pościgów i gadżetów
Odpuść, jeśli
- nie znasz „Orbitalnego Spisku”, bo akcja rusza następnego ranka i nikt nie zamierza ci niczego tłumaczyć
- pięć podejść do tej samej nalewki wydaje ci się żartem o cztery za długim
- oczekujesz, że główny przeciwnik w końcu wyjdzie z cienia i wyjaśni, o co mu chodziło
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
6/10- Satyra z zębami. Andżelika Osmoza zmienia front w połowie zdania, gdy asystent szepnie jej coś do ucha, a „Niusy czy Niuanse” obsadzają w roli ekspertów każdego, kto akurat stoi przy kamerze. Kosik pisze dla dzieci, ale mechanizm opisuje dorosły: strach podnosi słupki, a Księżyc imienia Tadeusza Kościuszki brzmi podejrzanie znajomo.
- Dwie drużyny, jedna rakieta. Najlepszy pomysł tego tomu to ojcowie i synowie pracujący nad tym samym na dwóch końcach miasta. Przez brak jednej rozmowy psują sobie nawzajem robotę i właśnie dlatego to boli: nikt tu nie jest głupi, a Nika od początku mówi chłopakom, co robią źle.
- Maszyny bez świadomości. Chmara, która widzi anteny i transformatory, a ludzi prawie nie zauważa, to ciekawszy przeciwnik niż kolejny szalony naukowiec. Golem Golem odmawiający zrobienia własnej kopii zapasowej mówi o tożsamości więcej niż niejeden podręcznik.
- Przeciwnik za kulisami. Morten ani razu nie pojawia się na scenie, a główne pytanie o jego zamiary kończy się wzruszeniem ramion. Po 460 stronach to skromna nagroda, nawet jeśli na kolejne tomy wypada coś zostawić.
- Szkoła zjada rakietę. Certyfikat jakości, frakcje ruchu oporu, cztery kolejne cateringi i pięć nawrotów tej samej sceny z nalewką mają z Orbitalnym Spiskiem niewiele wspólnego. Osobno są zabawne, razem rozciągają książkę i przerywają napięcie w najgorszych miejscach.
- Olśnienie z opóźnieniem. Odpowiedź na pytanie, komu ta katastrofa się opłaca, pada z ust dyrektora Instytutu już w trzecim rozdziale, więc późniejsze odkrycie bohaterów nikogo nie zaskoczy. Finałowy pomysł też działa głównie dlatego, że genialny wróg nie zabezpieczył własnych maszyn.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Konpopoz. Robot sprzątający, który zwraca się do ludzi per Państwo, gardzi białkowcami, a przed kamerą drży ze strachu, to najzabawniejszy włamywacz, o jakim czytałem. Scena w serwerowni z paskiem pobierania trzyma w napięciu i bawi jednocześnie.
- Pościgi i gadżety. Polowanie na kolcobota w śnieżycy, Land Rover prowadzony pilotem z gałęzi dębu i Felix z odkurzaczem na plecach jak z Pogromców duchów. Każdy pomysł jest głupi tylko do chwili, gdy zadziała.
- Szkolna wojna. Dwie frakcje ruchu oporu przestawiają temperaturę i drzwi w przeciwne strony i wspólnie załatwiają szkole zaliczenie. A sposób, w jaki dyrektor rozwiązuje w końcu problem Szusa, zasługuje na oklaski na stojąco.
- Net i bliźniaki. Pan od wszystkich żartów dostaje pod opiekę dwa niemowlaki i do przewijania zakłada maskę gazową. Potem ktoś łapie go za palec i na chwilę milknie nawet on.
- Długość. Jak na książkę napędzaną odliczaniem, przystanków jest tu sporo: wykład o prędkościach kosmicznych, kolejne wizyty u Butlera, następni telewizyjni eksperci. Środek dałoby się skrócić bez żalu.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Silnik jest świetny: rakieta, dwa zespoły działające obok siebie i cena, jaką płaci się za milczenie. Początek i finał trzymają tempo, ale szkolna inspekcja rozcieńcza fabułę, a najważniejsze pytanie o plan Mortena zostaje bez odpowiedzi.
Bohaterowie i relacje
Trójka działa jak zgrany zespół i każde ma tu coś swojego: Felix upór, Net rodzeństwo, którego nie chciał, Nika za ciasne buty i rachunki, których nikt inny nie musi płacić. Mama Felixa, która po stracie pracy nie umie usiedzieć w miejscu, wypada zaskakująco ciepło. Nauczyciele i politycy zostają karykaturami, co służy satyrze, ale głębi im nie daje.
Styl pisania i atmosfera
Kosik jest tu w formie. Net strzela ripostami, Konpopoz mówi najbardziej wyszukaną polszczyzną świata, a trudne rzeczy o orbitach i szyfrach tłumaczą kosiarki i materac na jeziorze. Słabiej wypada kilka gagów, które się zestarzały: gruba klientka w kolejce i „zmrużone oczka” kucharza.
Rozrywka i wartość
Sporo śmiechu, sporo napięcia i kilka poważnych pytań o to, komu opłaca się strach. Zadowolenie obniża rozwlekły środek, a bez poprzedniego tomu pierwszy rozdział będzie niezrozumiały.
Krótko o książce, bez spoilerów
Rakieta spada na Warszawę, nad miastem gęstnieje chmura kwarcowych owadów, a Felix, Net i Nika próbują to powstrzymać w przerwach między szkolną inspekcją i przewijaniem niemowląt. Kosik kończy historię z „Orbitalnego Spisku” ostrą satyrą na polityków i telewizję, tylko po drodze nie wie, kiedy przestać żartować z certyfikatu.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Niestety, nie ma prawa zabraniającego politykowi kłamać.”Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek 2. Mała Armia, Rafał Kosik
Poruszane motywy
Rafał Kosik pisze tym razem o strachu, który komuś się opłaca. Rakieta nadlatuje nad Warszawę, telewizja sprzedaje przy okazji gaśnice i plastry, a politycy liczą słupki poparcia. Przyjaciele wiedzą więcej niż dorośli, ale boją się o tym powiedzieć, więc ich ojcowie pracują po sąsiedzku nad tym samym i niechcący psują im robotę. W tle szkoła zamienia się w urząd, a Nika dalej płaci za wszystko sama. Główne elementy historii: Mała Armia - miliony kwarcowych owadów, głupich w pojedynkę, a w roju zdolnych zakłócić transmisję i wyłączyć prąd. Kolcoboty - stalowe opony na kolcach, które pilnują, nadają i w razie potrzeby niszczą same siebie. Konpopoz - robot sprzątający w roli włamywacza, z pogardą dla białkowców i strachem przed serwisem. Golem Golem - android, który woli być jeden i w jednym kawałku, niż mieć kopię. Andżelika Osmoza i „Niusy czy Niuanse” - polityka i telewizja, które z katastrofy robią rozrywkę. Certyfikat jakości - tysiąc punktów inspekcji, ruch oporu z białymi diodami i dyrektor na granicy wytrzymałości. Nika - czesne, ulotki pod metrem i buty, na które trzeba zarobić. Net i bliźniaki - starszy brat, który zaczyna od maski gazowej.
Pytania i odpowiedzi
Czy można zacząć serię od „Małej Armii”?
Lepiej nie. To dokończenie historii z „Orbitalnego Spisku”, a akcja rusza następnego ranka po jego ostatnich wydarzeniach, które Felix przypomina sobie w jednym zdaniu. Przyda się też reszta serii: Morten wywodzi się z „Gangu Niewidzialnych Ludzi”, baza Milo z „Teoretycznie Możliwej Katastrofy”, a Golem Golem i podziemia z „Pułapki Nieśmiertelności”. Serię, która ma ponad dziesięć tomów, najlepiej czytać po kolei od „Gangu Niewidzialnych Ludzi”, a „Orbitalny Spisek” i „Małą Armię” traktować jak jedną książkę w dwóch częściach.
Ile stron ma „Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek 2. Mała Armia”?
460 stron w wydaniu Powergraph z 2022 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Dziesięciolatek da radę, jak przy całej serii. Romans kończy się na buziakach w policzek, a groza na maszynach, które nikogo nie ranią. Warto tylko porozmawiać o kilku pomysłach bohaterów: gimnazjalista siada za kierownicą bez prawa jazdy, przyjaciele włamują się do cudzej sieci, a koleżanka popija w szkolnej toalecie wino dla kurażu. Dorośli zresztą też nie świecą przykładem, bo nauczyciel i inspektorzy regularnie raczą się nalewką.
Dla kogo jest ta książka?
Dla młodych fanów science fiction, którzy znają poprzednie tomy i lubią roboty, szyfry oraz żarty z dorosłych. Rodzic czytający razem z dzieckiem ucieszy się z satyry na polityków i telewizję. Wymagający czytelnik powinien się przygotować na rozwlekły szkolny środek i brak odpowiedzi na pytanie, czego chce główny przeciwnik.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi
Rafał Kosik
Pierwszy tom, w którym trójka trafia na Mortena, czyli program, o którym w tej książce wszyscy mówią.
★ 7/10🧠 6💖 7🌶️ 110+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa
Rafał Kosik
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 110+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek
Rafał Kosik
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 6💖 7🌶️ 210+
Czytaj recenzję