Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Wakacyjna pomyłka, Agata Polte

Recenzja

Wakacyjna pomyłka - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Agata Polte Wszystkie książki autorki →

Ten od Liceum

★ 5/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

4/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

8/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

4/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

16+

Tropy w książce

Motywy

  • komedia romantyczna
  • współlokatorzy z przypadku
  • sekretna tożsamość
  • kulisy wydawnictwa i BookToka
  • wielki pies
  • polska autorka

Sięgnij, jeśli

  • lubisz komedie romantyczne, w których para obrzuca się złośliwościami od lotniska aż po epilog
  • chcesz zajrzeć za kulisy wydawnictwa, od redakcji i BookToka po galę z przemową ze sceny
  • masz słabość do wielkich psów, małych miasteczek i bohatera, który przeprasza prezentami przez dziesięć dni

Odpuść, jeśli

  • zgadujesz sekret bohatera w pierwszym rozdziale i szkoda ci czasu na czekanie, aż zgadnie bohaterka
  • przeszkadza ci redaktorka, która przeklina przy dziewięciolatce, a autorowi wysłała kiedyś po pijaku obraźliwego maila
  • szukasz młodzieżówki, a to romans o dorosłych przy pracy, ze sceną seksu i mocnymi przekleństwami

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

4/10
  • Kulisy wydawnictwa. Beta-czytelnicy, kolorowe podkreślenia w redakcji, terminy w drukarni, booktokerzy, umowy z agentami i krótka lista nagrody. Polte zna tę kuchnię i widać to w szczegółach, których nie da się wygooglać, a romans z wydawnictwem w tle to na tej półce rzadkość.
  • Kolory. Choroba oczu Kane’a nie jest dorzucona dla wzruszenia. Tłumaczy wcześniejsze dziwactwa: roletę w samolocie, okulary z nakładkami, zakaz kolorowych uwag w redakcji i wybuch o bluzę. Scena, w której Kane opisuje Islę bez nazw barw, jest najlepszą w książce.
  • Sekret bez tajemnicy. Kane Jameson i James Keene. Pies o imieniu Echo przy serii „Echa zbrodni”. Gest poprawiania nieistniejących okularów w pierwszym rozdziale. Autorka ustawia ironię dramatyczną na pięćset stron, a potem każe Isli żmudnie składać poszlaki, jakby czytelnik nie zrobił tego trzysta stron wcześniej.
  • Wyznanie na raty. Kane co chwilę zaczyna mówić, że musi jej coś powiedzieć, i za każdym razem przerywa mu sen, dzwonek do drzwi albo szum prysznica. Za trzecim razem miałem ochotę sam do niej zadzwonić.
  • Regina z kreskówki. Ulubiona pisarka bohaterki w jeden weekend zmienia się w zazdrosną manipulatorkę, która grozi psu i dziecku, a kończy z wodą z dzbanka na twarzy i przegranym procesem. Ten czarny charakter wchodzi do książki w gotowym kostiumie.
  • Gala na wielki gest. Nagonka w sieci, nagroda, przemowa ze sceny, ujawnienie tożsamości i riposta do ojca przed kamerami. Każdy z tych klocków znam z innych komedii romantycznych i żaden nie stanął gdzie indziej, niż przewidywałem.

💖 Dla relaksatorów

8/10
  • Przekomarzanie. „Złanoc”, „Złego dnia” i „Okropnego dnia, Is” zamiast uprzejmości, a w epilogu „Wszystkiego najgorszego” na rocznicę. Riposty bawią do końca, a mail z literówkami o nominacji i odpowiedź o psie biegającym po klawiaturze to czysta komedia.
  • Echo. Pięćdziesiąt dwa kilogramy psa, który wywraca leżaki, wskakuje do basenu, wrzuca do jeziora kogo trzeba i lepiej ocenia ludzi niż bohaterka. Historia o tym, skąd się wzięła u Kane’a, chwyta za gardło.
  • Rodzina z sąsiedztwa. Charlie wymuszająca wspólne mieszkanie płaczem, Dax z winem „za straty moralne”, Mira w ciąży i całe Lamont szukające psa w deszczu. Ciepło małego miasteczka w czystej postaci.
  • Przeprosiny z rozmachem. Różowy stojak z pogrzebaczem, podpisane „Bridgertony”, maile o kolorach i bilet w klasie biznesowej dla koleżanki z pracy, żeby usiąść obok w samolocie. Kto lubi bohatera, który porządnie się płaszczy za swoje kłamstwa, będzie zachwycony.
  • Pięćset stron. Środek to codzienność współlokatorów: kolacje, wino, masaże, grill i kolejne zakłady. Miło, tylko długo, a tajemnica, która ma to trzymać w napięciu, dawno przestała nią być.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

4

Szkielet wzięty z „Masz wiadomość”: w mailach się kłócą, na żywo się w sobie zakochują i tylko jedno z nich wie, z kim rozmawia. Polte dokłada wspólny dom, psa i dziecko-swatkę, tylko że tajemnica, na której stoi cała konstrukcja, jest przezroczysta od lotniska. Środek to letnia codzienność bez większej stawki, a finał zbiera komplet: zamiana telefonów, wyrzucenie z domu, przeprosiny, wspólna noc po kłótni, gala i wielki gest ze sceny.

Bohaterowie i relacje

6

Isla jest głośna, pyskata i lojalna: nawet wściekła nie pozwala ojcu wyrzucić Kane’a z wydawnictwa i potrafi przeprosić za własne grzechy. Bywa też męcząca i zaskakująco mało profesjonalna jak na redaktorkę prowadzącą. Kane rośnie, gdy wychodzą na jaw matka, ojciec i oczy. Charlie i Echo są urocze, a Regina ma głębię kartonowej postaci ze stoiska targowego.

Styl pisania i atmosfera

5

Lekko, z humorem i z mailami, które zabawnie obrastają kolejnymi „Re:”. Narracja Isli w czasie teraźniejszym jest jednak gadatliwa: serce wali, policzki płoną, robi się cieplej, a mocne przekleństwa padają co kilka akapitów, nawet przy dziecku. Jedyna scena seksu jest napisana oszczędnie i bez kiczu, co w tym gatunku zasługuje na odnotowanie.

Rozrywka i wartość

6

Przy ripostach i scenach z Echo bawiłem się dobrze, a mail o kolorach mnie ujął. Pięćset stron to jednak sporo jak na historię, której rozwiązanie zna się od pierwszego rozdziału, i w środku łapałem się na przeskakiwaniu kolejnych kolacji. Plus za to, że po kłamstwie jest rozmowa i terapia, a nie wyłącznie seks na zgodę.

Krótko o książce, bez spoilerów

Redaktorka Isla Dunbar od miesięcy kłóci się w mailach z anonimowym autorem kryminałów, a latem musi dzielić dom z gburem z samolotu, jego nowofundlandką i laptopem, do którego nie wolno zaglądać. Agata Polte rozkłada tę zagadkę na pięćset stron, choć rozwiązanie podsuwa czytelnikowi praktycznie jeszcze na lotnisku.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Więc jesteś moim kolorem, Is. Moim światłem w ciemności.”Wakacyjna pomyłka, Agata Polte

Poruszane motywy

Agata Polte opowiada o kłamstwie, które zaczęło się od złośliwości w kolejce na lotnisku, i o człowieku, który od dziecka ukrywa, jak widzi świat. Isla walczy z plotką, że stanowisko w wydawnictwie dostała po znajomości, więc z autorem gwiazdą kłóci się o każdy przecinek. Kane chowa się za pseudonimem przed ojcem, który na każdą piątkę pytał, czemu nie szóstka, i przed ludźmi, którzy kiedyś wyśmiewali jego oczy. Lato w jednym domu w Lamont zamienia wojnę w czułość, a jedno kłamstwo w test, czy da się komuś wybaczyć. Główne elementy historii: Od wrogów do kochanków - kłótnia w samolocie, pogrzebacz o północy i odwrócone życzenia złej nocy, które zostają z parą do epilogu. Wymuszone współlokatorstwo - pomyłka z kluczami, alergia Charlie i dom, z którego żadne nie chce się wyprowadzić. Ukryta tożsamość - anonimowy autor kryminałów, który redaktorce odpisuje w mailach, a na żywo gotuje jej obiady. Świat książek - redakcja, BookTok, nominacja do nagrody, gala i ludzie, dla których książki są pracą. Choroba i wstyd - częściowa achromatopsja Kane’a, nadwrażliwość na światło i dzieciństwo na nauczaniu domowym. Ojciec - Keith Jameson, słynny pisarz i krytyk, który zawsze podcinał synowi skrzydła. Hejt i zazdrość - Regina Torres i booktoker Lionel, którzy próbują zniszczyć Islę w sieci.

Pytania i odpowiedzi

Czy „Wakacyjną pomyłkę” trzeba czytać w jakiejś kolejności?

Nie, to samodzielna powieść z zamkniętym zakończeniem i epilogiem rozgrywającym się rok później. Mira, Dax i Charlie mają za sobą wspólną historię, do której bohaterowie czasem nawiązują, ale wszystko, co ważne dla tej fabuły, wyjaśnia się na miejscu.

Ile stron liczy książka?

500 stron w wydaniu NieZwykłe z 2026 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku są 43 rozdziały i epilog, jedyny fragment opowiedziany przez Kane’a.

Od ilu lat jest ta książka?

Daję próg 16+. Bohaterowie są dorośli i pracują, przekleństwa padają często i są mocne, alkohol pojawia się towarzysko, a pod koniec jest jedna scena seksu - pełna, ale krótka i bez dosłownych opisów - oraz druga noc zasygnalizowana jednym zdaniem. Para się nie zabezpiecza i wraca do tego tematu dopiero po fakcie. Cięższych tematów prawie nie ma: śmierć matki Kane’a na raka jest wspomnieniem, a nagonka w sieci kończy się w sądzie.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka?

Dla relaksatorów, którzy lubią komedie romantyczne z przekomarzaniem, wspólnym mieszkaniem i wielkim psem, a przewidywalność traktują jak gwarancję szczęśliwego zakończenia. Spodoba się też każdemu, kogo ciekawi, jak od środka wygląda praca w wydawnictwie. Wymagający czytelnik znajdzie tu poruszający wątek kolorów i trudnego ojca, ale na niespodziankę w fabule nie ma co liczyć.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej