Rodzina Monet - kolejność czytania

Od niego zaczynasz i tu nie ma żadnej alternatywy. Hailie po śmierci mamy trafia do pięciu starszych braci, o których istnieniu nie miała pojęcia, i poznaje ich razem z tobą, okruszek po okruszku. To najwyżej oceniona część całej serii, i to w obu kategoriach naraz, choć brakuje jej jednej mocnej osi fabularnej, a bohaterka głównie czeka, aż coś się wydarzy. Jeśli po ostatniej stronie chcesz wiedzieć, czym naprawdę zajmują się bracia - witaj w klubie, jedziesz dalej.

Odpowiedź na pytanie „co po Skarbie”. Hailie mieszka z braćmi od kilku miesięcy i dostaje więcej wszystkiego: przepychanek przy stole, luksusu i rodzinnych sekretów. Rytm jest jednak powtarzalny - wpadka, przesłuchanie w gabinecie Vincenta, kara, przeprosiny i od nowa - a właściwa intryga rusza dopiero w ostatnim rozdziale. Sama niczego nie domyka, więc część drugą miej pod ręką.

Zaczyna się dokładnie tam, gdzie urwała się część pierwsza, więc nie rób sobie przerwy między nimi. Przez trzy czwarte objętości to wakacyjny album rodzinnych przepychanek, w którym pojawia się nowa postać kradnąca każdą scenę. Za to ostatnia ćwiartka zamienia się w thriller, a Hailie wreszcie nie czeka, aż ktoś ją uratuje - tego się po tej serii nie spodziewałem. Razem ze „Skarbem” najgrzeczniejsza część cyklu, praktycznie bez scen łóżkowych.

Szesnastoletnia Hailie negocjuje z braćmi odrobinę wolności i sprawdza, ile jej naprawdę dostała, a zauroczenie gra tu większą rolę niż w poprzednich tomach. Najlepsze są sceny rodzinne - kłótnia i pojednanie z Tonym to najmocniejsze rozdziały książki. Najgorsze są przerywniki jak z folderu biura podróży: jachty, bary na dachach i krioterapia. Kończy się w środku sceny, więc tym razem przerwy między częściami nie zrobisz nawet, jeśli będziesz chciała.

Najmroczniejsza część serii i pierwsza, w której naprawdę się dzieje - zwrotów akcji jest tu więcej niż w kilku poprzednich tomach razem. Hailie ma pierwszego chłopaka, a bracia reagują na to jak na alarm bombowy, tyle że obok szlabanów pojawiają się przemoc, także seksualna, i ciężkie rozdziały o stracie. Ataki paniki, terapia i lęk przed dotykiem są potraktowane poważnie i bez skrótów. Stąd wyższy próg wieku niż we wcześniejszych tomach - warto o tym wiedzieć, zanim podsuniesz ją młodszej siostrze.

Przeskok w czasie: Hailie jest dorosła, studiuje i pierwszy raz czuje się naprawdę wolna - dopóki nie wraca do domu na rodzinną uroczystość. Bracia są w świetnej formie, a humor kilka razy rozbawił mnie na głos. Gorzej z zakazanym romansem, który znów myli nachodzenie z uwodzeniem. Bez poprzednich tomów połowa aluzji przeleci ci nad głową, więc nie zaczynaj od niego, nawet jeśli bohaterka jest tu starsza.

Zamknięcie całej historii Hailie i jej braci na 640 stronach. Fani dostaną wszystko, na co czekali od „Skarbu”: każda ważna relacja ma swoją scenę, a zakończenie jest ciepłe i domknięte. Koneser wyjdzie z niej zmęczony - pierwsza połowa kręci się od kolacji do kolacji, a najgroźniejsze sytuacje rozwiązuje ktoś, kto akurat wchodzi do pokoju z pistoletem. Razem z drugą częścią „Królewny” i pierwszą „Perełki” najniżej oceniona część cyklu, ale jeśli doszłaś aż tutaj, i tak ją przeczytasz - i dobrze, bo bez niej historia zostaje bez puenty.

Lissy ma to, czego brakowało Hailie w „Skarbie”: działa, kombinuje i pyskuje, a rodzinny humor jest tu lepszy niż w pierwszym tomie głównej serii. Najniższy próg wieku ze wszystkich książek w tym wpisie i praktycznie zero pikanterii. Dwie uwagi: główny wątek rusza dopiero pod koniec, a finał zostawia same pytania. I chłopak, który przywłaszcza cudzy telefon i nęka anonimami, wychodzi tu na romantycznego - to czerwona lampka, nie wzór.