Tropy w książce
- Dystopia
- Od wrogów do kochanków
- Przybrana rodzina
Motywy
- drugi tom serii Dotknij mnie
- nadprzyrodzone zdolności
- trójkąt miłosny
- kwiecisty styl
- gorące sceny bez seksu
Sięgnij, jeśli
- znasz „Dotknij mnie” i chcesz zobaczyć, jak Juliette odnajduje się w podziemnym ruchu oporu
- lubisz trójkąty miłosne, w których czarny charakter dostaje blizny, tajemnice i coraz więcej czułych scen
- szukasz dystopii z nadprzyrodzonymi zdolnościami, w której wojna wisi w powietrzu, a o humor dba Kenji
Odpuść, jeśli
- kwieciste metafory i powtórzenia w stylu „mrugam mrugam mrugam” wywołują u ciebie zgrzytanie zębami
- romantyzowanie chłopaka, który torturował ludzi, psuje ci każdą scenę z jego udziałem
- oczekujesz zamkniętej historii, bo tom kończy się w środku wojny, a los połowy bohaterów zostaje zagadką
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Kenji. Najlepiej napisany człowiek w tym bunkrze: błazen, który rzuca w jadalni skarpetkami, a potem wygarnia bohaterce, że „Nie tylko ty masz toksycznych rodziców i porąbane DNA”. Ma historię, autorytet i własny powód do walki, a opowieść Castle’a o tym, jak znalazł go jako dziewięciolatka w sklepowym wózku przy autostradzie, robi więcej niż wszystkie wyznania miłosne razem wzięte.
- Rodzinne rewelacje. Od nocnej wiadomości o porwanych przyjaciołach autorka odkrywa kilka kart, które przestawiają relacje między bohaterami, z rodzinnym sekretem wyznanym przy nieprzytomnym Andersonie na czele. Scena w ruderze przy Sycamore trzyma w napięciu do ostatniego wystrzału.
- Rozbieg we łzach. Przez długi czas bohaterka siedzi w kącie, przeprasza za własne istnienie i nie umie złamać rury, a fabuła stoi w miejscu razem z nią. Kenji w końcu mówi jej to wprost i trudno nie przyznać mu racji.
- Romans z oprawcą. Warner zmuszał Juliette do krzywdzenia dziecka i zostawił Adama, żeby się wykrwawił w rzeźni. Tom robi wszystko, żeby go wybielić: blizny, ojciec-sadysta, pies, Szekspir, dołeczki. Czyta jej prywatny dziennik, nie oddaje go i wchodzi nocą do jej pokoju, czyli zachowuje się zaborczo i depcze jej prywatność, a tekst podaje to jako dowód wielkiej miłości.
- Bunkier z X-Menów. Świat to tekturowa dekoracja: sektory liczone na tysiące, magazyny ze stemplami, czołgi na każde zawołanie. Ruch oporu przypomina szkołę dla mutantów z łagodnym dyrektorem, a wojna z władzą trwa kilka rozdziałów i urywa się przed rozstrzygnięciem.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Trójkąt, od którego iskrzy. Adam, który dostaje gorączki od jej dotyku, i Warner, który recytuje z pamięci zdania z jej dziennika. Nocna scena w pokoju Juliette to dokładnie to, po co fani tej serii sięgają po kolejne tomy.
- Kenji. Każda jego kwestia to mała premia, od „Twój chłopak wygląda jak cholerny wrak pociągu” po zaczepki w rodzaju „księżniczko” i „wasza wysokość”. Bez niego ta książka utonęłaby we łzach.
- Moc, która rośnie. Cegła w proch, rura jak słomka, pięść w ziemię i ulica pęka. Bohaterka w końcu przestaje płakać i zaczyna rozwalać rzeczy, co ogląda się z dużą satysfakcją.
- Finisz na pełnym gazie. Od porwania zakładników akcja przyspiesza: dom przy Sycamore, trzęsienie ziemi, egzekucja w deszczu i strzał, po którym trudno zgasić lampkę przed snem.
- Za długi rozbieg. Zanim cokolwiek się wydarzy, trzeba przebrnąć przez dziesiątki stron przeprosin, liczenia oddechów i rozmów o tym, że nie mogą być razem. Nawet cierpliwy czytelnik zacznie przeskakiwać akapity.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Szkielet tomu jest prosty: trening, rozstanie, wymiana zakładników, bitwa. Przez pierwszą część niewiele się dzieje poza płaczem i przeprosinami, za to od porwania przyjaciół fabuła rusza z kopyta i dorzuca kilka rewelacji, z których przynajmniej dwie robią wrażenie. Finał zostawia zakładników, bitwę i los przyjaciół bohaterki w zawieszeniu, więc to raczej rozdział sagi niż osobna opowieść.
Bohaterowie i relacje
Kenji jest duszą tego tomu, a Warner dostaje blizny, tajemnice i scenę z psem, które robią z niego najciekawszą postać serii, nawet jeśli autorka zbyt chętnie go wybiela. Juliette długo męczy użalaniem się nad sobą, a Adam zostaje sprowadzony do chłopaka, który cierpi przy każdym jej dotyku. Castle jest sympatyczny, ale naiwny jak dyrektor szkoły z bajki.
Styl pisania i atmosfera
Mafi pisze tak, jakby bała się zwykłego zdania: liczby cyframi, słowa powtarzane po trzy razy, metafora na metaforze, a serce bohaterki bywa raz szafą grającą, raz kałużą na podłodze. Czasem to działa, zwłaszcza we fragmentach dziennika z izolatki i w rozdziałach o samotności, ale na jedno trafione porównanie przypadają trzy, przy których przewracałem oczami. Klaustrofobia podziemnego bunkra wychodzi lepiej niż sama wojna.
Rozrywka i wartość
Bawiłem się nierówno: początek ciągnął się jak trening w ołowianych rękawicach, za to ostatnia ćwiartka przeleciała mi przez palce. Książka mówi też coś sensownego o akceptowaniu siebie i o ojcach, którzy niszczą synów, tylko gubi to w scenach, w których bohaterka rozpływa się w czyichś ramionach.
Krótko o książce, bez spoilerów
Dziewczyna o zabójczym dotyku siedzi w bunkrze pełnym ludzi z mocami, chłopak, którego kocha, ląduje w skrzydle medycznym po jej pocałunkach, a chłopak, który ją więził, okazuje się czytelnikiem Szekspira z bliznami na plecach. Przez pierwsze dwieście stron bohaterka płacze w kącie sali treningowej, potem robi się gęsto, gorąco i krwawo.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Tak trudno jest być dobrym dla świata, który przez całe życie darzył nas wyłącznie nienawiścią.”Odkryj mnie, Tahereh Mafi
Poruszane motywy
Tahereh Mafi pisze o dziewczynie, która całe życie przepraszała za to, że istnieje, i powoli odkrywa, że jej moc nie musi być wyrokiem. W pierwszym tomie Juliette uciekała, tutaj musi zdecydować, kogo kocha, komu ufa i czy wolno zabić człowieka tylko dlatego, że ktoś wskazał go palcem jako tego złego. Pod trójkątem miłosnym leży całkiem poważna opowieść o ojcach, którzy biją i poniżają synów, o latach spędzonych w izolatce i o tym, czy ktoś z krwią na rękach może się jeszcze zmienić. Autorka nie zawsze utrzymuje ten ciężar, bo co chwilę wraca do pocałunków. Główne elementy historii: Akceptacja siebie - droga Juliette od płaczu w kącie sali treningowej do zdania „Tym razem jestem siłą”. Miłość, która boli - Adam, któremu jej dotyk odbiera siły, i decyzja, żeby z nim zerwać. Trójkąt miłosny - czułość Adama i Warner, który zna jej dziennik na pamięć. Przemoc ojców - dorośli, którzy biją, poniżają i uczą synów zabijać, a ich dzieci noszą to na skórze. Przyjaźń - Kenji, bliźniaczki, James i ekipa z wypraw jako pierwsi przyjaciele w życiu bohaterki. Władza i bunt - Przywrócenie, które rozstrzeliwuje cywilów, i ruch oporu, który uczy się, kiedy wolno zabić. Druga szansa - pytanie, czy dziewiętnastolatek z bliznami na plecach zasługuje na litość.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Odkryj mnie” to to samo co „Sekret Julii”?
Tak, to ta sama powieść. Wcześniej wydało ją Wydawnictwo Otwarte pod tytułem „Sekret Julii”, a obecne wydanie We Need Ya ukazuje się jako „Odkryj mnie”. To drugi tom serii, więc lepiej zacząć od „Dotknij mnie”: akcja rusza dwa tygodnie po przybyciu bohaterów do Punktu Omega, a tekst nie tłumaczy od zera, kim są Adam, Warner i Kenji ani jak Juliette trafiła do izolatki. Kolejność czytania: „Dotknij mnie”, „Odkryj mnie”, „Rozbudź mnie”, „Ulecz mnie”, „Poskrom mnie”, „Wyśnij mnie”, a obok nich nowelka „Zrozum mnie”. Akcja zatrzymuje się w środku wojny, więc „Rozbudź mnie” warto mieć pod ręką.
Ile stron liczy „Odkryj mnie”?
512 stron w wydaniu We Need Ya z 2022 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Tekst dzieli się na 73 rozdziały, z których niektóre zajmują ledwie kilka linijek.
Od ilu lat jest ta książka?
Daję próg 16+. Seksu tu nie ma, ale dwie sceny zbliżeń dochodzą do rozbierania się do bielizny, a przemoc jest konkretna: bohaterka strzela człowiekowi w nogi i czerpie z tego przyjemność, żołnierze ustawiają cywilów, także dzieci, przed plutonem egzekucyjnym, ojciec bije dorosłego syna, a sama bohaterka zostaje ciężko ranna. W dzienniku z izolatki pojawiają się myśli samobójcze, są wspomnienia przemocy w domu i sporo przekleństw. Jeśli któryś z tych tematów dotyczy ciebie: 116 111.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla relaksatorów od 16 lat, którzy po pierwszym tomie przepadli dla tego świata albo dla Warnera, i dla fanów dystopii z mocami, którym nie przeszkadza dużo łez i jeszcze więcej wzdychania. Koneserowi zostaną Kenji, kilka mocnych rewelacji w drugiej części i ciekawie poprowadzony Warner, ale musi przełknąć kwiecisty styl, cienki świat i romans z oprawcą podany jak bajka o ratowaniu zranionego chłopca.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Dotknij mnie
Tahereh Mafi
Ten sam cykl.
★ 5/10🧠 4💖 7🌶️ 316+
Czytaj recenzję
Bezsilna
Lauren Roberts
Też dystopijna władza zbudowana na mocach i romans z synem tego, kto rządzi.
★ 5/10🧠 3💖 8🌶️ 215+
Czytaj recenzję
Niezgodna
Veronica Roth
Dystopia young adult z treningami, ruchem oporu i dziewczyną, która odkrywa w sobie więcej, niż zakładał system.
★ 6/10🧠 6💖 7🌶️ 214+
Czytaj recenzję
