Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Córka króla piratów, Tricia Levenseller

Recenzja

Córka króla piratów - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Tricia Levenseller

Ten od Liceum

★ 6/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

4/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

7/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

3/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

15+

Tropy w książce

Motywy

  • fantasy young adult
  • piraci i mapa skarbu
  • bohaterka z szablą i wytrychami
  • przekomarzania na pokładzie
  • legendy o syrenach
  • przemoc bez szczegółów

Sięgnij, jeśli

  • lubisz bohaterki, które w kajdanach wspinają się na maszt tylko po to, żeby zrobić porywaczom na złość
  • chcesz romansu, w którym porywacz i więźniarka częściej się kłócą, niż całują, a i tak wiadomo, dokąd to zmierza
  • szukasz lekkiej przygody z piratami, mapą skarbu, syrenimi legendami i humorem w dialogach

Odpuść, jeśli

  • oczekujesz fantasy z rozbudowanym światem, polityką i magią, której zasady nie powstają w biegu
  • bohaterka, która strzela, szermuje i kradnie lepiej od wszystkich na statku, zamiast bawić, szybko cię nudzi
  • przeszkadza ci, gdy bohaterka zabija bez mrugnięcia okiem, a groźby napaści na nią wracają w kolejnych rozdziałach

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

4/10
  • Porwanie jako gambit. Najlepszy pomysł książki pada na końcu pierwszego rozdziału: Alosa nie jest ofiarą, tylko złodziejką, która zaplanowała własne uprowadzenie, łącznie z kluczem do podmiany i sztyletem w wydrążonej księdze. Draxen przegląda jej bagaż i ogłasza: „Nie ma tam nic prócz ubrań i książek. Nic niebezpiecznego.” Pięć rozdziałów później Riden rozdziera jej książki, a z poradnika dla młodych dam wypada fiolka środka nasennego. Finał przynosi odkrycie, które przestawia jedną z postaci, a wskazówka leżała na widoku od trzeciego rozdziału.
  • Ojciec, którego Alosa nie widzi. Najciekawsze rzeczy dzieją się między wierszami. Alosa wspomina, że ojciec kazał jej codziennie walczyć ze starszymi chłopakami, głodził ją, postrzelił, żeby nauczyła się walczyć z raną, i zamknął na miesiąc w lochu, a potem kwituje to zdaniem „Uczynił mnie silną”. To przemoc wobec dziecka i czytelnik widzi ją wyraźniej niż narratorka. Riden pyta wprost: „Żeby tatulek cię kochał?”. Tyle że w tym tomie nikt tego nie rozlicza i w finale Alosa wciąż nazywa ojca dobrym człowiekiem.
  • Szukanie w kółko. Fabuła stoi na jednym pytaniu: gdzie jest mapa. Alosa przeszukuje statek noc w noc, potem drugi raz, potem kajutę Draxena, potem samego Draxena, potem Ridena, i za każdym razem pudłuje. Pomagają jej strażnicy, którzy zasypiają na zawołanie, i kapitan, który do końca nie wpada na to, żeby ją przeszukać. Po kolejnej pustej nocy miałem ochotę sam narysować jej mapę do mapy.
  • Bohaterka bez rys. Alosa szermuje, kradnie, otwiera każdy zamek, wisi cały dzień na kajdanach, wspina się w nich na maszt, a gdy kończą się argumenty, ma jeszcze moc po matce. Sama mówi o sobie: „Jestem najlepsza”, i trudno się kłócić, bo każda jej porażka trwa najwyżej kilka rozdziałów. Draxen to z kolei złoczyńca z zestawu startowego: złoty ząb, płaszcz po ojcu i zapowiedź, że dorobi się gorszej reputacji niż Jeskor Pogromca. Na tym jego osobowość się kończy.
  • Świat na serwetce i śmierć bez wagi. Maneria, Siedemnaście Wysp i król lądu płacący daninę mieszczą się w kilku zdaniach, a zasady magii pojawiają się wtedy, gdy są potrzebne, łącznie z tym, ilu mężczyzn naraz da się oczarować. Poważniej przeszkadzało mi co innego. Alosa mówi, że pozbawiła życia „setki mężczyzn”, zabija bez chwili wahania i rzadko wraca do tego myślami, a w finale pokonanej załodze podrzyna się gardła, o czym narratorka mówi z podziwem: „Zabijanie jest dla niej sztuką.” Książka nie pyta, co to mówi o jej bohaterce.

💖 Dla relaksatorów

7/10
  • Pyskata narratorka. Alosa ma niewyparzony język i robi z niego użytek: dla Ridena ma riposty, dla Draxena groźby, a zamknięta w pedantycznie wysprzątanej kajucie pierwszego oficera tłucze mu klepsydrę, miesza buty do par i rysuje na jego mapach potwory morskie. Na pytanie, co narobiła, odpowiada: „Dorysowałam kałamarnicy twoją twarz.”
  • Enwen i Kearan. Wysoki złodziejaszek, który obcina więźniarce pukiel włosów na szczęście i podkrada kompanom po jednej monecie, żeby nie zauważyli straty, oraz brzuchaty pijak z piersiówkami upchniętymi w każdej kieszeni. Gdy Enwen wiąże Alosie na kostce bransoletkę syreny, a ona stwierdza: „To sznurowadło, Enwenie”, trudno ich nie polubić.
  • Iskrzy na pokładzie. Riden przesłuchuje, Alosa kopie, Riden opatruje, Alosa demoluje mu kajutę, a potem oboje udają, że nic się nie stało. Jest też pojedynek na szable, w którym Riden daje się zranić, żeby ją rozbroić. Romans jest przewidywalny, ale ma temperament.
  • Akcja do końca. Abordaż na start, nocna ucieczka do portu, wiszenie na maszcie, klatka na wysepce, ucieczka wpław i bitwa, w której wraca załoga Alosy. Finał domyka przygodę na Nocnym Wędrowcu i zostawia dość otwartych spraw, żeby sięgnąć po drugi tom.
  • Pętle i powtarzane napaści. Środek książki to ciągle ten sam rytm: nocne szukanie, przyłapanie, kłótnia w kajucie, pocałunek, wyrzuty sumienia i następna noc. Męczyły mnie też sceny, w których kolejni piraci próbują dobrać się do bohaterki. Rozumiem, że mają pokazać, jak żyje dziewczyna na pirackim statku, ale wracają tak często, że stają się tłem przygody, a nie czymś, co ma ciężar.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

5

Start jest świetny: porwanie, które okazuje się podstępem, i mapa, która może być w każdym zakamarku statku. Potem fabuła zamienia się w poszukiwania krążące po tych samych pokładach, a każdy błędny trop jest tak samo pewny siebie jak poprzedni. Najlepiej wypadają pomysłowa kryjówka mapy i finałowe odkrycie, które zmienia sens kilku wcześniejszych scen. Świat Manerii zostaje szkicem na marginesie.

Bohaterowie i relacje

6

Alosa ma charakter i głos, a jej ślepa lojalność wobec ojca, który ją krzywdził, to najciekawsza rysa tej książki, nawet jeśli autorka niewiele z nią robi. Riden ma więcej warstw niż typowy przystojny pirat: zabił ojca, żeby ratować brata, przeprasza za kary, które sam zaproponował, i przyznaje, że czułość bywała u niego metodą przesłuchania. Enwen i Kearan dają książce humor. Draxen, Sheck i Ulgin to złoczyńcy bez wnętrza, a dziewczyny z załogi Alosy dostają po kilka linijek.

Styl pisania i atmosfera

5

Narracja w czasie teraźniejszym jest żwawa, a dialogi mają tempo i kąśliwość. Pomysł z emocjami, które Alosa widzi jako barwy, ma urok. Poza tym opisy są skromne: statek, sztorm i port dostają po kilka zdań, a bohaterka co chwila wzdycha „Na niebiosa!”, jakby to był jej podpis. Piracki klimat bierze się bardziej z rekwizytów niż z atmosfery.

Rozrywka i wartość

7

Lekka przygoda z humorem, chemią i porządną porcją akcji, którą da się połknąć w jeden weekend. Odejmują jej powtarzalny środek, bohaterka, której nic nie może zagrozić, i przemoc podawana tak lekko, że przestaje ważyć.

Krótko o książce, bez spoilerów

Siedemnastoletnia Alosa, córka króla piratów, daje się porwać załodze Nocnego Wędrowca, bo pod pokładem ukryto fragment mapy do wyspy syren, a jedynym, który zaczyna coś podejrzewać, jest przystojny pierwszy oficer Riden. Zadziorna przygoda z dobrym startem i uroczym duetem pijaka i przesądnego złodziejaszka, tylko bohaterka umie wszystko, a mapy szuka się tu tak długo, że w tym czasie dałoby się opłynąć Manerię wpław.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Żyję na skrzyżowaniu dwóch światów, desperacko próbując dopasować się do jednego z nich.”Córka króla piratów, Tricia Levenseller

Poruszane motywy

Tricia Levenseller opowiada o dziewczynie, która przez całe życie zapracowuje na miłość ojca. Alosa ma własny statek, załogę złożoną prawie z samych kobiet i obietnicę, że kiedyś przejmie władzę nad oceanem, a mimo to każde zadanie jest egzaminem zdawanym przed Kalliganem, który głodził ją w ramach treningu i zamknął w lochu za ciekawość. Na Nocnym Wędrowcu trafia na chłopaka, który robi to samo dla brata, i każde z nich lepiej widzi cudzą ślepotę niż własną. W tle trwa wyścig trzech pirackich rodów do mapy, legenda o wyspie syren i pytanie, czy można być w połowie kimś innym i nie zgubić siebie. Główne elementy historii: Ojciec i cena jego miłości - król piratów, który wychował córkę na broń, a ona każdą ranę, głodówkę i miesiąc w lochu tłumaczy troską. Porwanie jako gra - Alosa udaje bezradną więźniarkę, choć sama zaplanowała uprowadzenie i co noc wymyka się z celi. Lojalność wobec brata - Riden, który zabił ojca, żeby ratować Draxena, i nie potrafi przeciwstawić się bratu nawet wtedy, gdy ten bije więźniarkę. Dwie natury - dar po matce, który daje Alosie przewagę nad każdym mężczyzną, ale za każdym razem odbiera jej kawałek niej samej. Wróg, któremu zaczyna się ufać - przesłuchania, pojedynek na szable i pocałunki, którym żadne z nich nie chce do końca wierzyć. Kobieta wśród piratów - groźby i napaści, przed którymi Alosa broni się sama, bo ojciec nauczył ją, że nikt jej nie pomoże. Załoga jak rodzina - dziewczyny z Avy-lee, które płyną za swoją kapitan wbrew rozkazom, i dwaj piraci z wrogiego statku, porządniejsi od swoich kapitanów.

Pytania i odpowiedzi

W jakiej kolejności czytać serię „Córka króla piratów”?

Od tej książki. To pierwszy tom serii Tricii Levenseller. Po nim przychodzi „Córka królowej oceanu”, a trzecim tomem jest „Zemsta królowej piratów”. Przygoda na Nocnym Wędrowcu zamyka się w tym tomie, ale zakończenie zostawia otwarte sprawy: ostatni fragment mapy jest wciąż w cudzych rękach, a relacja Alosy i Ridena dopiero się rozkręca, więc dobrze mieć drugą część pod ręką.

Ile stron liczy książka?

296 stron w wydaniu Wydawnictwa Filia z 2019 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.

Od ilu lat jest ta książka?

Polecam od 15 lat, jako próg dla całej serii. Seksu nie ma, a najśmielsze sceny z Ridenem kończą się na pocałunkach na łóżku i zdjętej koszuli. Przemocy jest sporo, choć bez naturalistycznych opisów: pojedynki na szable, strzelaniny, tortury jeńców kilka cel dalej, cały dzień wiszenia w kajdanach i egzekucja pokonanej załogi. Alosa wspomina dzieciństwo u ojca, który ją głodził, postrzelił i zamykał w lochu. Najbardziej niepokoją powtarzające się groźby wobec niej jako kobiety: pirat Sheck próbuje ją napaść, Draxen próbuje ją zgwałcić, a po powrocie na statek obmacuje ją grupa piratów. Alosa zawsze się broni i do niczego nie dochodzi, ale z młodszym czytelnikiem warto porozmawiać o tym, że to przemoc, a nie element przygody.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka?

Dla relaksatorów od 15 lat, którzy lubią lekkie fantasy z piratami, zadziorną bohaterką i romansem, w którym więcej jest kłótni niż czułości. Kto lubił „Szklany tron”, odnajdzie tu podobną dziewczynę wyszkoloną na broń i podobne przepychanki słowne. Koneserowi zostaną dobrze rozegrany początek, finałowe odkrycie i ojciec, o którym bohaterka mówi więcej, niż sama rozumie, ale świat i środek fabuły go nie zaskoczą.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej