Tropy w książce
- Od wrogów do kochanków
- Romantasy
- Twisty i nieoczywiste rozwiązania
Motywy
- fantasy young adult
- piraci i mapa skarbu
- bohaterka z szablą i wytrychami
- przekomarzania na pokładzie
- legendy o syrenach
- przemoc bez szczegółów
Sięgnij, jeśli
- lubisz bohaterki, które w kajdanach wspinają się na maszt tylko po to, żeby zrobić porywaczom na złość
- chcesz romansu, w którym porywacz i więźniarka częściej się kłócą, niż całują, a i tak wiadomo, dokąd to zmierza
- szukasz lekkiej przygody z piratami, mapą skarbu, syrenimi legendami i humorem w dialogach
Odpuść, jeśli
- oczekujesz fantasy z rozbudowanym światem, polityką i magią, której zasady nie powstają w biegu
- bohaterka, która strzela, szermuje i kradnie lepiej od wszystkich na statku, zamiast bawić, szybko cię nudzi
- przeszkadza ci, gdy bohaterka zabija bez mrugnięcia okiem, a groźby napaści na nią wracają w kolejnych rozdziałach
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Porwanie jako gambit. Najlepszy pomysł książki pada na końcu pierwszego rozdziału: Alosa nie jest ofiarą, tylko złodziejką, która zaplanowała własne uprowadzenie, łącznie z kluczem do podmiany i sztyletem w wydrążonej księdze. Draxen przegląda jej bagaż i ogłasza: „Nie ma tam nic prócz ubrań i książek. Nic niebezpiecznego.” Pięć rozdziałów później Riden rozdziera jej książki, a z poradnika dla młodych dam wypada fiolka środka nasennego. Finał przynosi odkrycie, które przestawia jedną z postaci, a wskazówka leżała na widoku od trzeciego rozdziału.
- Ojciec, którego Alosa nie widzi. Najciekawsze rzeczy dzieją się między wierszami. Alosa wspomina, że ojciec kazał jej codziennie walczyć ze starszymi chłopakami, głodził ją, postrzelił, żeby nauczyła się walczyć z raną, i zamknął na miesiąc w lochu, a potem kwituje to zdaniem „Uczynił mnie silną”. To przemoc wobec dziecka i czytelnik widzi ją wyraźniej niż narratorka. Riden pyta wprost: „Żeby tatulek cię kochał?”. Tyle że w tym tomie nikt tego nie rozlicza i w finale Alosa wciąż nazywa ojca dobrym człowiekiem.
- Szukanie w kółko. Fabuła stoi na jednym pytaniu: gdzie jest mapa. Alosa przeszukuje statek noc w noc, potem drugi raz, potem kajutę Draxena, potem samego Draxena, potem Ridena, i za każdym razem pudłuje. Pomagają jej strażnicy, którzy zasypiają na zawołanie, i kapitan, który do końca nie wpada na to, żeby ją przeszukać. Po kolejnej pustej nocy miałem ochotę sam narysować jej mapę do mapy.
- Bohaterka bez rys. Alosa szermuje, kradnie, otwiera każdy zamek, wisi cały dzień na kajdanach, wspina się w nich na maszt, a gdy kończą się argumenty, ma jeszcze moc po matce. Sama mówi o sobie: „Jestem najlepsza”, i trudno się kłócić, bo każda jej porażka trwa najwyżej kilka rozdziałów. Draxen to z kolei złoczyńca z zestawu startowego: złoty ząb, płaszcz po ojcu i zapowiedź, że dorobi się gorszej reputacji niż Jeskor Pogromca. Na tym jego osobowość się kończy.
- Świat na serwetce i śmierć bez wagi. Maneria, Siedemnaście Wysp i król lądu płacący daninę mieszczą się w kilku zdaniach, a zasady magii pojawiają się wtedy, gdy są potrzebne, łącznie z tym, ilu mężczyzn naraz da się oczarować. Poważniej przeszkadzało mi co innego. Alosa mówi, że pozbawiła życia „setki mężczyzn”, zabija bez chwili wahania i rzadko wraca do tego myślami, a w finale pokonanej załodze podrzyna się gardła, o czym narratorka mówi z podziwem: „Zabijanie jest dla niej sztuką.” Książka nie pyta, co to mówi o jej bohaterce.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Pyskata narratorka. Alosa ma niewyparzony język i robi z niego użytek: dla Ridena ma riposty, dla Draxena groźby, a zamknięta w pedantycznie wysprzątanej kajucie pierwszego oficera tłucze mu klepsydrę, miesza buty do par i rysuje na jego mapach potwory morskie. Na pytanie, co narobiła, odpowiada: „Dorysowałam kałamarnicy twoją twarz.”
- Enwen i Kearan. Wysoki złodziejaszek, który obcina więźniarce pukiel włosów na szczęście i podkrada kompanom po jednej monecie, żeby nie zauważyli straty, oraz brzuchaty pijak z piersiówkami upchniętymi w każdej kieszeni. Gdy Enwen wiąże Alosie na kostce bransoletkę syreny, a ona stwierdza: „To sznurowadło, Enwenie”, trudno ich nie polubić.
- Iskrzy na pokładzie. Riden przesłuchuje, Alosa kopie, Riden opatruje, Alosa demoluje mu kajutę, a potem oboje udają, że nic się nie stało. Jest też pojedynek na szable, w którym Riden daje się zranić, żeby ją rozbroić. Romans jest przewidywalny, ale ma temperament.
- Akcja do końca. Abordaż na start, nocna ucieczka do portu, wiszenie na maszcie, klatka na wysepce, ucieczka wpław i bitwa, w której wraca załoga Alosy. Finał domyka przygodę na Nocnym Wędrowcu i zostawia dość otwartych spraw, żeby sięgnąć po drugi tom.
- Pętle i powtarzane napaści. Środek książki to ciągle ten sam rytm: nocne szukanie, przyłapanie, kłótnia w kajucie, pocałunek, wyrzuty sumienia i następna noc. Męczyły mnie też sceny, w których kolejni piraci próbują dobrać się do bohaterki. Rozumiem, że mają pokazać, jak żyje dziewczyna na pirackim statku, ale wracają tak często, że stają się tłem przygody, a nie czymś, co ma ciężar.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Start jest świetny: porwanie, które okazuje się podstępem, i mapa, która może być w każdym zakamarku statku. Potem fabuła zamienia się w poszukiwania krążące po tych samych pokładach, a każdy błędny trop jest tak samo pewny siebie jak poprzedni. Najlepiej wypadają pomysłowa kryjówka mapy i finałowe odkrycie, które zmienia sens kilku wcześniejszych scen. Świat Manerii zostaje szkicem na marginesie.
Bohaterowie i relacje
Alosa ma charakter i głos, a jej ślepa lojalność wobec ojca, który ją krzywdził, to najciekawsza rysa tej książki, nawet jeśli autorka niewiele z nią robi. Riden ma więcej warstw niż typowy przystojny pirat: zabił ojca, żeby ratować brata, przeprasza za kary, które sam zaproponował, i przyznaje, że czułość bywała u niego metodą przesłuchania. Enwen i Kearan dają książce humor. Draxen, Sheck i Ulgin to złoczyńcy bez wnętrza, a dziewczyny z załogi Alosy dostają po kilka linijek.
Styl pisania i atmosfera
Narracja w czasie teraźniejszym jest żwawa, a dialogi mają tempo i kąśliwość. Pomysł z emocjami, które Alosa widzi jako barwy, ma urok. Poza tym opisy są skromne: statek, sztorm i port dostają po kilka zdań, a bohaterka co chwila wzdycha „Na niebiosa!”, jakby to był jej podpis. Piracki klimat bierze się bardziej z rekwizytów niż z atmosfery.
Rozrywka i wartość
Lekka przygoda z humorem, chemią i porządną porcją akcji, którą da się połknąć w jeden weekend. Odejmują jej powtarzalny środek, bohaterka, której nic nie może zagrozić, i przemoc podawana tak lekko, że przestaje ważyć.
Krótko o książce, bez spoilerów
Siedemnastoletnia Alosa, córka króla piratów, daje się porwać załodze Nocnego Wędrowca, bo pod pokładem ukryto fragment mapy do wyspy syren, a jedynym, który zaczyna coś podejrzewać, jest przystojny pierwszy oficer Riden. Zadziorna przygoda z dobrym startem i uroczym duetem pijaka i przesądnego złodziejaszka, tylko bohaterka umie wszystko, a mapy szuka się tu tak długo, że w tym czasie dałoby się opłynąć Manerię wpław.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Żyję na skrzyżowaniu dwóch światów, desperacko próbując dopasować się do jednego z nich.”Córka króla piratów, Tricia Levenseller
Poruszane motywy
Tricia Levenseller opowiada o dziewczynie, która przez całe życie zapracowuje na miłość ojca. Alosa ma własny statek, załogę złożoną prawie z samych kobiet i obietnicę, że kiedyś przejmie władzę nad oceanem, a mimo to każde zadanie jest egzaminem zdawanym przed Kalliganem, który głodził ją w ramach treningu i zamknął w lochu za ciekawość. Na Nocnym Wędrowcu trafia na chłopaka, który robi to samo dla brata, i każde z nich lepiej widzi cudzą ślepotę niż własną. W tle trwa wyścig trzech pirackich rodów do mapy, legenda o wyspie syren i pytanie, czy można być w połowie kimś innym i nie zgubić siebie. Główne elementy historii: Ojciec i cena jego miłości - król piratów, który wychował córkę na broń, a ona każdą ranę, głodówkę i miesiąc w lochu tłumaczy troską. Porwanie jako gra - Alosa udaje bezradną więźniarkę, choć sama zaplanowała uprowadzenie i co noc wymyka się z celi. Lojalność wobec brata - Riden, który zabił ojca, żeby ratować Draxena, i nie potrafi przeciwstawić się bratu nawet wtedy, gdy ten bije więźniarkę. Dwie natury - dar po matce, który daje Alosie przewagę nad każdym mężczyzną, ale za każdym razem odbiera jej kawałek niej samej. Wróg, któremu zaczyna się ufać - przesłuchania, pojedynek na szable i pocałunki, którym żadne z nich nie chce do końca wierzyć. Kobieta wśród piratów - groźby i napaści, przed którymi Alosa broni się sama, bo ojciec nauczył ją, że nikt jej nie pomoże. Załoga jak rodzina - dziewczyny z Avy-lee, które płyną za swoją kapitan wbrew rozkazom, i dwaj piraci z wrogiego statku, porządniejsi od swoich kapitanów.
Pytania i odpowiedzi
W jakiej kolejności czytać serię „Córka króla piratów”?
Od tej książki. To pierwszy tom serii Tricii Levenseller. Po nim przychodzi „Córka królowej oceanu”, a trzecim tomem jest „Zemsta królowej piratów”. Przygoda na Nocnym Wędrowcu zamyka się w tym tomie, ale zakończenie zostawia otwarte sprawy: ostatni fragment mapy jest wciąż w cudzych rękach, a relacja Alosy i Ridena dopiero się rozkręca, więc dobrze mieć drugą część pod ręką.
Ile stron liczy książka?
296 stron w wydaniu Wydawnictwa Filia z 2019 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Polecam od 15 lat, jako próg dla całej serii. Seksu nie ma, a najśmielsze sceny z Ridenem kończą się na pocałunkach na łóżku i zdjętej koszuli. Przemocy jest sporo, choć bez naturalistycznych opisów: pojedynki na szable, strzelaniny, tortury jeńców kilka cel dalej, cały dzień wiszenia w kajdanach i egzekucja pokonanej załogi. Alosa wspomina dzieciństwo u ojca, który ją głodził, postrzelił i zamykał w lochu. Najbardziej niepokoją powtarzające się groźby wobec niej jako kobiety: pirat Sheck próbuje ją napaść, Draxen próbuje ją zgwałcić, a po powrocie na statek obmacuje ją grupa piratów. Alosa zawsze się broni i do niczego nie dochodzi, ale z młodszym czytelnikiem warto porozmawiać o tym, że to przemoc, a nie element przygody.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla relaksatorów od 15 lat, którzy lubią lekkie fantasy z piratami, zadziorną bohaterką i romansem, w którym więcej jest kłótni niż czułości. Kto lubił „Szklany tron”, odnajdzie tu podobną dziewczynę wyszkoloną na broń i podobne przepychanki słowne. Koneserowi zostaną dobrze rozegrany początek, finałowe odkrycie i ojciec, o którym bohaterka mówi więcej, niż sama rozumie, ale świat i środek fabuły go nie zaskoczą.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Okrutny książę
Holly Black
Inna bezczelna bohaterka między wrogami, romans z przeciwnikiem i intryga, która zaskakuje mocniej.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 215+
Czytaj recenzję
Szóstka wron
Leigh Bardugo
Złodzieje, skok i plan, w którym każdy coś ukrywa, tylko z dużo większym rozmachem i lepiej napisanymi bohaterami.
★ 9/10🧠 9💖 8🌶️ 215+
Czytaj recenzję
Bezsilna
Lauren Roberts
Też: enemies to lovers, bohaterka bez mocy.
★ 5/10🧠 3💖 8🌶️ 215+
Czytaj recenzję
