Tropy w książce
- Gbur i promyczek
- Przybrana rodzina
- Romantasy
Motywy
- paranormal romance
- wilkołaki
- przeznaczona para
- zakazana miłość
- sceny 18+
Sięgnij, jeśli
- „Bride” zostawiło cię z apetytem na historię Sereny i Koena, a jego epilog zadziałał jak zwiastun
- lubisz zrzędliwego Alfę, który warczy na cały świat, a jednej kobiecie kupuje różowy nóż w kształcie pingwina
- motyw przeznaczonej pary, gniazda i rui działa na ciebie, a długie, dosłowne sceny 18+ uważasz za zaletę
Odpuść, jeśli
- słowa „pęk”, „gruczoł” i „gniazdo” wywołują u ciebie raczej śmiech niż rumieniec
- liczysz na intrygę z sektą, a nie na kilka rozdziałów, w których fabuła czeka pod drzwiami sypialni
- irytuje cię konflikt nie do przejścia, który w finale znika po jednym zebraniu
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
3/10- Głos Sereny. Sierota, która czarnym humorem przykrywa przekonanie, że umiera, to najmocniejszy punkt książki. Bohaterka pisze listy pożegnalne, wylicza na palcach, co ją spotkało w ostatnim roku, a gdy się dowiaduje, że jednak pożyje, prosi o postój w sklepie, bo potrzebuje kremu z filtrem. Ta jedna scena mówi o niej więcej niż wszystkie wyznania miłosne.
- Choroba widoczna z daleka. Tajemnicza przypadłość zaczęła się dzień po poznaniu Alfy, bohaterce śni się spocona skóra, a jego koszule lądują w jej łóżku. Każdy, kto zna gatunek, zgadnie, co jej dolega, na długo przed wizytą u położnej.
- Sekta z kartonu. Wybrani mają proroka, ciotkę z herbatką i ceremonialny tusz, ale realnym zagrożeniem stają się dopiero wtedy, gdy fabuła potrzebuje finału. Irene wykłada swoje zamiary przy stole, a bitwa z kultem mieści się w jednym rozdziale.
- Dramat rozwiązany jednym zdaniem. Przysięga celibatu, śmierć rodziców Koena i wiadomość, że to on zabił matkę Sereny, mogłyby udźwignąć prawdziwą tragedię. Tymczasem ciężar zabójstwa rozpuszcza się w „Zrobiłbym to samo ponownie”, a zakaz znika, bo zgromadzenie po prostu go unieważnia.
- Kłamstwa jako silnik. Serena ukrywa chorobę przed wszystkimi, Koen powtarza, że nie jest zainteresowany, choć każdy przyboczny widzi, że jest. Połowa napięcia bierze się z tego, że bohaterowie nie powiedzą sobie oczywistej rzeczy.
💖 Dla relaksatorów
6/10- Zrzęda i żartownisia. Koen obrzuca otoczenie wyzwiskami jak marynarz, a do Sereny mówi „drapieżniczko” i ten kontrast działa. Ich przepychanki w aucie albo przy goleniu brody bywają zabawniejsze niż sceny, które mają być romantyczne.
- Wataha jak rodzina. Amanda, Saul, Jorma zakochany w Excelu i przyboczni wpadający na naleśniki robią z domu Alfy miejsce, do którego chce się wracać. Ich spór o wilkołaki w kosmosie to jeden z najlepszych przerywników.
- Gorąco do czerwoności. Hazelwood nie oszczędza czytelnika: ruja trwa cztery dni i kilka rozdziałów, z gniazdem z poduszek, gruczołami zapachowymi i wilkołaczą anatomią. Komu po pierwszym tomie było mało, dostanie więcej i mocniej.
- Misery, Ana i Lowe. Starzy znajomi wracają w esemesach i wideorozmowach, a szpitalna rozmowa przyjaciółek, zakończona obcinaniem paznokci u stóp, wzrusza bardziej niż niejedno wyznanie Alfy.
- Środek w kapciach. Zakupy, gotowanie dla przybocznych, krzyżówki i lekcje gry na pianinie są urocze, ale trwają tak długo, że wampiry i sekta na kilkanaście rozdziałów prawie znikają z pola widzenia.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Nagroda za hybrydę i choroba Sereny prowadzą prosto do rui, a sekta Wybranych wychodzi z cienia głównie po to, żeby finał miał z kim walczyć. Zwrot z pochodzeniem bohaterki robi wrażenie przez jedną scenę, potem wszystko rozwiązuje się szybciej, niż zostało zawiązane, z zebraniem zgromadzenia w roli wróżki chrzestnej.
Bohaterowie i relacje
Serena ma charakter: pyskata, krucha, przyzwyczajona do kłamania dla dobra innych. Koen to zrzęda z dobrze uzasadnioną raną po rodzicach, choć jego „Nie jestem zainteresowany” służy głównie podtrzymaniu dramy. Przyboczni są sympatyczną gromadą, za to Irene to złoczyńczyni z jedną cechą, fanatyzmem podanym z herbatką.
Styl pisania i atmosfera
Humor Sereny trzyma poziom, a krótkie wstawki z głowy Koena na początku rozdziałów zgrabnie budują napięcie. Sceny łóżkowe toną jednak w powtórkach: te same gruczoły, ten sam pęk, ta sama „zmora”, a słownictwo z gniazdami i rują po kilkudziesięciu stronach częściej śmieszy, niż rozgrzewa.
Rozrywka i wartość
Fani pierwszego tomu dostaną to, po co przyszli: Serenę w głównej roli, szczęśliwe zakończenie i bardzo dużo pikanterii. Jako romans paranormalny działa, jako historia o sekcie i pochodzeniu wypada wyraźnie słabiej niż „Bride”.
Krótko o książce, bez spoilerów
Serena Paris, przyjaciółka Misery z „Bride”, ma na karku wampiry polujące na nagrodę za hybrydę, a za opiekuna Alfę, który ogłosił, że jest jego partnerką, i zaraz dodał, że poza biologią nic go to nie obchodzi. Hazelwood podkręca pikanterię do końca skali, a intrygę traktuje jak przerwę między wizytami w sypialni.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Nazwałem cię partnerką, to prawda. Ale nigdy nie powiedziałem, że cię kocham.”Mate, Ali Hazelwood
Poruszane motywy
Ali Hazelwood oddaje głos Serenie, która w „Bride” była powodem całej intrygi, i robi z niej bohaterkę przekonaną, że zostało jej kilka miesięcy życia. Pod romansem z Alfą, któremu przysięga zabrania kogokolwiek pokochać, leży opowieść o sierocie bez wspomnień, która odkrywa, skąd pochodzi, i o watasze, w której dwadzieścia lat temu zginęli prawie wszyscy dorośli, a nastolatki musiały z dnia na dzień przejąć dowodzenie. Autorka pyta, czy przywódca może mieć serce bez szkody dla innych i czy dziecko odpowiada za zbrodnie rodziców, tyle że odpowiedzi udziela szybko i bardzo romansowo. Główne elementy historii: Przeznaczona para - więź, zapach, gniazdo i ruja, czyli wilkołacza biologia jako silnik romansu. Przysięga celibatu - prawo, które ma uchronić watahę przed powtórką tragedii sprzed lat. Pochodzenie - Serena dowiaduje się, kim byli jej rodzice i co ich łączy z Koenem. Sekta Wybranych - prorok, obietnica przemiany ludzi w wilkołaki i członkowie traktowani jak żywe tarcze. Przyjaźń - Serena i Misery, siostry z wyboru, które oszczędzają sobie złych wiadomości, dopóki nie zrozumieją, że to też rani. Rodzina z wyboru - przyboczni Koena, Nele i dom, w którym zawsze ktoś czeka na obiad.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Mate” można czytać bez znajomości „Bride”?
Można, ale lepiej nie. Kolejność jest taka: 1. „Bride”, czyli historia Misery i Lowe’a, 2. „Mate”, w którym główną bohaterką jest Serena, a jej partnerem Koen Alexander. Drugi tom krótko przypomina, kim są Misery, Lowe i Ana, ale przy okazji zdradza rozwiązanie pierwszego, łącznie z tajemnicą samej Sereny.
Ile stron liczy „Mate”?
480 stron w wydaniu Muzy z 2025 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku są prolog, 39 rozdziałów i epilog.
Od ilu lat jest ta książka?
Daję 18+, tak jak przy pierwszym tomie, i tym razem nie ma tu nawet o czym dyskutować. Sceny erotyczne zajmują kilka rozdziałów i są opisane bardzo dosłownie, wulgaryzmów jest mnóstwo, a w tle są zabójstwa, porwania, bitwa w płonącym lesie i samobójstwo młodego członka sekty. Jeśli któryś z tych tematów dotyka cię osobiście, porozmawiaj z kimś dorosłym, a w kryzysie zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla dorosłych relaksatorów, którzy polubili Serenę w „Bride” i chcą dla niej szczęśliwego zakończenia, a w romansie paranormalnym szukają zrzędliwego Alfy, więzi partnerskiej i bardzo dużej pikanterii. Wymagający czytelnik dostanie wyrazistą narratorkę i świetną scenę przyjaźni, ale intryga z sektą jest za cienka, żeby udźwignąć prawie pięćset stron.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Bride
Ali Hazelwood
Pierwszy tom cyklu, historia Misery i Lowe’a, bez której połowa nawiązań w „Mate” traci sens.
★ 6/10🧠 4💖 7🌶️ 918+
Czytaj recenzję
The Love Hypothesis
Ali Hazelwood
Hazelwood w wersji akademickiej: zamiast Alfy mrukliwy profesor, zamiast rui udawana randka.
★ 5/10🧠 3💖 7🌶️ 718+
Czytaj recenzję
Dwór mgieł i furii
Sarah J. Maas
Romantasy dla dorosłych, w którym też jest więź partnerska, mroczny przywódca i dużo pikanterii.
★ 7/10🧠 5💖 8🌶️ 818+
Czytaj recenzję
