Tropy w książce
- Przybrana rodzina
- Szkoła i liceum
- Zagadka i kryminał
Motywy
- przygodowa science fiction
- rakieta nad Warszawą
- roboty i hakerzy
- szkolna satyra
- przyjaźń na próbie
- humor
- polski autor
Sięgnij, jeśli
- lubisz przygody, w których czternastolatek ma w plecaku wiertarkę, a jego największym problemem jest rakieta na orbicie
- chcesz książki, przy której młodszy czytelnik i dorosły będą się śmiać w zupełnie innych miejscach
- znasz poprzednie tomy i ciekawi cię, co dzieje się z przyjaźnią, kiedy dwoje jest parą, a trzeci zostaje sam w piwnicy
Odpuść, jeśli
- nie znosisz książek, które kończą się w środku opowieści, a następnego tomu nie masz pod ręką
- wolisz zwartą intrygę, a nie rakietę czekającą w kolejce za szkolnym sporem o kolor swetrów
- obrażają cię żarty o tuszy i o kobietach jako źle napisanym oprogramowaniu, nawet jeśli rzuca je czternastolatek
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
6/10- Człowiek od loterii. Trop gracza, który wygrywa średnio co tydzień i nigdy nie sięga po główną nagrodę, prowadzi do sceny, jakiej w serii dla młodszych czytelników się nie spodziewałem. Nie zdradzę, co się w niej dzieje, powiem tyle, że rozumie się ją po fakcie, a potem ma się ochotę wrócić do pierwszej kwestii.
- Zagadka, która rośnie. Zaczyna się od pieca, a dochodzi do czegoś, czego nie da się wyjaśnić jednym szalonym chemikiem. Ślady na śniegu, robot w zarośniętej hali, czarny pył i podrabiane zdjęcia krążące po sieci układają się w obraz, od którego chwilami robi się nieswojo, a końcówka dokłada odkrycie w wyjątkowo niepozornym miejscu.
- Śmiech, który więźnie. Scena, w której chłopcy ratują Nikę przed dyrektorem, to komedia pomyłek w czystej postaci, a kończy się kilkoma zdaniami, po których nikt już się nie śmieje. Kosik umie wykonać taki zakręt bez hamowania.
- Przyjaźń bez zgody na zawołanie. Felix i Net obrażają się o coś głupiego i prawdziwego jednocześnie. Długo żaden nie odezwie się pierwszy, choć obaj widzą, że osobno idzie im gorzej, a autor nie załatwia sprawy jedną rozmową o uczuciach.
- Połowa za cenę całości. To pierwsza część dwutomowej opowieści. Rakieta wciąż wisi na niebie, kolcoboty nie mają autora, a zamiast kulminacji dostaję zapowiedź wyprawy. Po ponad czterystu stronach to mało.
- Środek stoi w miejscu. Rakieta przegrywa z certyfikatem, garnkami mamy Felixa i kolejnymi wpadkami Neta. Każda z tych scen bawi, ale razem sprawiają, że główna sprawa znika na długie rozdziały, a najdłużej tropiony ślad niczego na koniec nie rozwiązuje.
- Zosia jako rekwizyt. Dziewczyna, z której kpi cała klasa i która sięga po wino, żeby w ogóle się odezwać, to poważna sprawa. Tutaj służy głównie do wpakowania Niki w kłopoty, a gdy przyjaciele znajdują kolejną butelkę, odkładają temat na później.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Sylwester z rakietą. Cudzy piec, kilka zaworów i zamek szyfrowy wystarczą, żeby nad Warszawą rozległ się fałszujący hymn. Potem jest pościg przez las i Land Rover oklejany folią malarską, a to dopiero pierwszy rozdział.
- Szkoła z normą. Inspektor mierzący lamperię co do milimetra, ewakuacja niezaliczona, bo była za szybka, i dyrektor, któremu instrukcja każe wcisnąć „pączek władzy”. Satyra na papierową jakość to najzabawniejsza część książki.
- Babcia i krokodyl. Babcia z Australii, z walizką z krokodylej skóry i teściową na wózku, ustawia całą rodzinę do pionu, a taksówkarza naciągacza załatwia numerem, który chętnie obejrzałbym na ekranie.
- Hologram i Kielce. Rozmowa ze Stokrotką to łańcuch katastrof: paprotka zabiera głowę, dowód nie chce się odwrócić, a słownik podsuwa „Jestem Kielce obudzony”. Można do tego wracać.
- Wykłady. Bohaterowie uwielbiają tłumaczyć: rachunek prawdopodobieństwa, prędkości kosmiczne, kody pocztowe i koła zamachowe. Nika czasem ich ucisza, czytelnik nie ma takiej możliwości.
- Bez finału. Po długim rozbiegu akcja zatrzymuje się dzień przed katastrofą. Kto nie ma pod ręką kolejnego tomu, będzie zły.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Otwarcie z rakietą ma świetny pomysł i świetne tempo, a dwa ostatnie rozdziały mocno podnoszą stawkę. W środku główna intryga ustępuje jednak miejsca szkolnemu certyfikatowi i domowym zmartwieniom, jeden z najdłużej tropionych śladów okazuje się ślepą uliczką, a książka kończy się, zanim cokolwiek się rozstrzygnie.
Bohaterowie i relacje
Felix sam w piwnicy z milczącym robotem, Net, który wreszcie trafia na wzór ponad swoje siły, i Nika licząca każdą setną średniej to dobrze poprowadzona trójka w trudnym momencie. Babcia z Australii i stary astronom z kotami mają po kilka stron, a łatwo ich nie zapomnieć. Nauczyciele i klasa pozostają jednak zbiorem karykatur, a Zosia dostaje mniej, niż powinna.
Styl pisania i atmosfera
Dialogi Neta wciąż niosą całość, a fragment o świecie widzianym czujnikami robota to kawałek ładnej prozy. Słabiej wypadają żarty o tuszy Klemensa i pani Helenki, które wracają zbyt często, a jedna uwaga o czarnoskórych wokalistkach w ogóle nie powinna się tu znaleźć. Trochę zestarzały się też wypożyczalnia filmów i palmtop z podczerwienią.
Rozrywka i wartość
Młodszy czytelnik ma pościgi, roboty i mnóstwo śmiechu, starszy kilka pomysłów, nad którymi chce się chwilę posiedzieć. Zadowolenie obniżają wykłady z fizyki i to, że dostajemy połowę opowieści.
Krótko o książce, bez spoilerów
Regulowanie cudzego pieca kończy się w sylwestra wystrzeleniem rakiety, która ma spaść na Polskę, a Felix, Net i Nika tropią metalowe stwory i genialnego gracza, kłócąc się przy okazji między sobą, podczas gdy szkoła walczy o certyfikat jakości. Piąty tom Kosika to świetna komedia z kilkoma oryginalnymi pomysłami, ale ledwie połowa historii, która zatrzymuje się w przeddzień katastrofy.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Nieważne, na kogo spadnie. Ważne, że może na kogoś spaść.”Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek, Rafał Kosik
Poruszane motywy
W piątym tomie Rafał Kosik gra skalą: największe zagrożenie krąży nad Ziemią, a najgorętsze spory toczą się o kolor swetra, jedną jedynkę z geografii i to, kto pierwszy się odezwie. Felix, Net i Nika narobili kłopotów dla całego kraju, próbując podkręcić cudzy piec, a potem rozchodzą się w najgorszym możliwym momencie. Obok rakiety autor stawia sprawy zwyczajne, a wcale nie mniejsze: stratę babci, bezrobocie mamy, dziecko w domu, które wywraca porządek, dziewczynę, która chce być kimś innym, i czternastolatkę liczącą, czy wystarczy jej na czynsz. Wszystko to w opakowaniu szkolnej farsy o certyfikacie jakości. Główne elementy historii: Rakieta Kurtaczów - zardzewiała rura, która weszła na orbitę i spada na Polskę. Kolcoboty - metalowe stwory, które zostawiają w śniegu ślady dziwnych zwierząt i mają w sobie coś znacznie gorszego. Duży Wzór - matematyka, która pierwszy raz przerasta Neta. Wielki Antycypator - tajemniczy gracz, którego trzeba znaleźć w śródmiejskiej kamienicy. Certyfikat jakości - lamperia mierzona co do milimetra, obowiązkowe kolory i normy bez sensu. Stypendium Niki - setna część punktu, od której zależy dach nad głową. Babcia Adelajda - walizka z krokodylej skóry i żelazna ręka w domu Bieleckich. Zosia - kpiny klasy, chęć zniknięcia w cudzym wyglądzie i butelka schowana w koszu.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Orbitalny Spisek” to zamknięta historia?
Nie i warto o tym wiedzieć przed zakupem. To pierwsza z dwóch części jednej opowieści, a ciąg dalszy jest w „Orbitalnym Spisku 2. Małej Armii”. Seria ma ponad dziesięć tomów i najlepiej czytać ją po kolei od „Gangu Niewidzialnych Ludzi”. Bez poprzednich części umkną choćby Manfred, agent Mamrot, pochodzenie Golema Golema, sekret Niki i odejście babci Lusi, bo Kosik przypomina je tylko krótko.
Ile stron ma „Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek”?
417 stron w wydaniu Powergraph z 2021 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Dziesięciolatek sobie poradzi, choć to tom, o którym dobrze porozmawiać. Romans kończy się na pocałunkach, a przekleństwa autor zamienia w „bip”. Są za to sprawy niełatwe: dziewczyna wyśmiewana przez klasę, która popija wino w szkolnej toalecie, samotna nastolatka, której grozi dom dziecka, i żałoba po bliskich. Jeśli któraś z tych rzeczy dotyczy młodego czytelnika, warto porozmawiać z zaufanym dorosłym albo zadzwonić pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo jest ta książka?
Dla czytelników mniej więcej od dziesięciu do czternastu lat, którzy znają poprzednie części i lubią, gdy roboty, hakerzy i absurdalna szkoła występują razem. Starszy czytelnik sięgnie z sentymentu i zostanie dla jednej rozmowy w kamienicy przy Wspólnej, ale kolejny tom niech od razu ma przygotowany, bo bez niego historia nie ma końca.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Felix, Net i Nika oraz Pułapka Nieśmiertelności
Rafał Kosik
Poprzedni tom: tu Felix obiecuje Golemowi Golemowi, że go dokończy, i tu pustoszeje pokój babci.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 210+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa
Rafał Kosik
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 110+
Czytaj recenzję
Felix, Net i Nika oraz Świat Zero
Rafał Kosik
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 210+
Czytaj recenzję