Władca cieni - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Lepiej nie. To drugi tom trylogii „Mroczne intrygi” i bezpośrednia kontynuacja „Pani Noc”: akcja rusza niedługo po jej finale, a klątwa parabatai, udawany związek Emmy z Markiem i zdrada Kierana są tylko przypominane w przelocie. Kolejność jest prosta: „Pani Noc”, „Władca cieni”, a na koniec „Królowa Mroku i Powietrza”. Akcja trylogii toczy się kilka lat po „Darach Anioła” i pojawiają się tu znani z nich bohaterowie, między innymi Jace, Clary, Magnus i Alec. „Mroczne intrygi” da się czytać osobno, ale znajomość „Darów Anioła” pomaga. Cykl „Dary Anioła” ma sześć tomów, a pierwsze trzy, czyli „Miasto kości”, „Miasto popiołów” i „Miasto szkła”, zamykają historię Valentine’a.

848 stron w wydaniu MAG z 2017 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Powieść ma dwie części, „Kraina snu” i „Thule”, oraz 29 rozdziałów, których tytuły pochodzą z wiersza Edgara Allana Poe.

Daję próg 16+, ten sam dla całych „Mrocznych intryg”. Jest jedna scena seksu opisana zmysłowo, choć bez anatomicznych szczegółów, i sporo namiętnych pocałunków. Ważniejsza jest jednak przemoc: poderżnięte gardło, odcięta głowa, zwłoki w rozkładzie, wspomnienia tortur i śmierć bliskich w finale. Do tego choroba psychiczna wuja, nienawiść do Podziemnych pokazana bez filtra i zakazana miłość jako oś fabuły. Wszystko podane bez epatowania, ale młodszym może być ciężko.

Dla fanów „Pani Noc” i całego świata Nocnych Łowców, a także dla czytelników, którzy lubią fantasy z dworami faerie, dużą rodziną w centrum i miłością wbrew zasadom. Relaksatora ucieszą romans, humor, akcja i mocny finał. Konesera przekonają ciekawie poprowadzeni bohaterowie i dobra zagadka z przeszłości, o ile przełknie udrękę miłosną opartą na nieporozumieniach i złoczyńców z Kohorty bez cienia niuansu.