Przejdź do treści
Półka Moja książka
Okładka: Miasto szkła, Cassandra Clare

Recenzja

Miasto szkła - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Cassandra Clare Wszystkie książki autorki →

Ten od Liceum

★ 7/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

6/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

8/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

2/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

14+

Tropy w książce

  • Przybrana rodzina
  • Romantasy
  • Twisty i nieoczywiste rozwiązania

Motywy

  • urban fantasy young adult
  • Nocni Łowcy i Podziemni
  • zakazana miłość
  • bitwa o miasto
  • rodzinne sekrety
  • finał trylogii

Sięgnij, jeśli

  • przeczytałeś dwa pierwsze tomy i chcesz zobaczyć, jak Clare rozplątuje węzeł zawiązany w „Mieście kości”
  • masz ochotę na wielką bitwę, sojusze ponad podziałami i bohaterów, którzy rzucają ripostami nawet nad płonącym miastem
  • chcesz romansu z prawdziwą przeszkodą, a nie z nieporozumieniem do wyjaśnienia w jednym rozdziale

Odpuść, jeśli

  • nie zaczynałeś cyklu od „Miasta kości” - bez dwóch pierwszych tomów ta książka traci sens
  • nie przełkniesz uczucia między dwojgiem bohaterów, którym fabuła długo każe wierzyć, że są rodzeństwem
  • oczekujesz finału, w którym bohaterowie wygrywają własnym sprytem, bez pomocy z zewnątrz

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

6/10
  • Rewelacje, które składają trylogię. Prawda wyciągnięta na światło w trzeciej części przestawia sens wszystkiego, co działo się od pierwszego tomu. Ślady były rozsiane uczciwie, w drobiazgach, które przy lekturze łatwo przeoczyć, a po finale układają się w logiczny wzór.
  • Simon dorasta. Więzień przesłuchiwany przez Inkwizytora, z gwiazdami Dawida na kratach, który odmawia zdrady Lightwoodów, a potem wampir dobrowolnie przyjmujący Znak Kaina, żeby jego gatunek stanął do walki. Bez patosu, za to z konsekwencjami, które zostaną z nim na długo.
  • Polityka obok bitwy. Clave, które woli kapitulację niż miejsca w Radzie dla Podziemnych, Inkwizytor szukający kozła ofiarnego, Konsul gardzący Podziemnymi. Wojna z Valentine’em okazuje się wojną z własnymi uprzedzeniami, a runa Sojuszu jest pomysłem fabularnym z ceną i warunkami.
  • Pomoc z zewnątrz. Wojnę rozstrzyga w końcu siła spoza bohaterów, a nie ich własny plan. Clary zapracowała na to sprytem z runą, ale rachunek, który płaci, jest zaskakująco niski jak na wojnę z tyloma trupami.
  • Runy na każdą okazję. Kiedy fabuła utknie, Clary rysuje nowy znak: Portal, wolność dla anioła, iluzję ukochanej twarzy, Sojusz, Znak Kaina. Moc bez kosztów i ograniczeń szybko przestaje budzić napięcie.
  • Złoczyńcy z jednej bryły. Valentine wygłasza tyrady o czystości rasy, a Inkwizytor Aldertree i Konsul Malachi to karykatury urzędników. Uważny czytelnik rozpozna zdrajców na długo przed demaskacją. Na tle tej galerii tylko Hodge budzi coś na kształt współczucia.

💖 Dla relaksatorów

8/10
  • Oblężone miasto. Demony nad Alicante, płonący Gard, sfora Luke’a pędząca na pomoc, wampiry, faerie i czarownicy w jednym szeregu. Skala rośnie z każdym rozdziałem i finał trylogii wygląda na finał.
  • Romans ze stawką. Jace i Clary walczą z uczuciem, które uważają za zakazane, i to napięcie trzyma całą książkę. Kiedy prawda wreszcie wychodzi, nagroda jest pełna: wyznania, pocałunek na schodach Sali Porozumień i fajerwerki.
  • Riposty. Jace reklamuje wodę kolońską „Eau de Świeża Rana”, Simon wspina się po kolumnie jak Spiderman, a Magnus zamraża natrętnego gościa pstryknięciem palców. Humor rozładowuje nawet sceny w lochu.
  • Pary, które dostają swoje szczęście. Alec całuje Magnusa na oczach rodziców, Isabelle broni rodziny biczem, a Luke i Jocelyn po dwudziestu latach przestają udawać. Ciepłe zakończenia czekają prawie na wszystkich.
  • Objętość i powtórki. 531 stron to sporo, a Clary i Jace kłócą się, godzą i rozstają w tym samym rytmie. Narady Clave w Sali Porozumień potrafią się wlec.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

7

Trzy części i trzy coraz wyższe stawki: wyprawa po lekarstwo dla matki, oblężone Alicante i wyścig nad jezioro. Rewelacje są rozłożone z rozmysłem - więzień zza ściany, Lustro ukryte w krajobrazie, prawda o pochodzeniu bohaterów - i spinają trzy tomy w całość. Tracą na tym rozdziały z naradami Clave, a finał oddaje decyzję aniołowi, który rozplątuje za bohaterów to, co sami zapętlili.

Bohaterowie i relacje

7

Najwięcej zyskali Simon i Isabelle: on dorasta do roli kogoś, kto sam wybiera, co poświęci, ona pokazuje, ile kosztuje ją wychowanie na żołnierza. Amatis i Jocelyn dostały historie, przy których robi się zimno. Jace i Clary bywają męczący, bo w kółko przechodzą od wyznań do raniących słów, a złoczyńcy z Valentine’em na czele mówią głównie manifestami.

Styl pisania i atmosfera

6

Clare pisze lekko, dialogami i z sarkazmem, który ratuje nawet ponure sceny. Alicante z kanałami, kryształowymi wieżami i nekropolią ma klimat, a wizje Ithuriela należą do najmocniejszych fragmentów cyklu. Przeszkadzał mi nadmiar melodramatu w scenach miłosnych i zachwytów nad złotymi oczami Jace’a, przez które prawdziwe dramaty chwilami brzmią jak ballada.

Rozrywka i wartość

8

Dla fana cyklu to nagroda za dwa tomy cierpliwości: bitwa, rozwiązane tajemnice, pary, które wreszcie mogą być razem, i zakończenie, które domyka historię Valentine’a. Ponad pięćset stron mija sprawnie, choć bez kilkudziesięciu stron narad i kłótni książka by tylko zyskała.

Krótko o książce, bez spoilerów

Clary łamie Prawo i przez samodzielnie narysowany Portal ląduje w Idrisie, żeby ratować matkę, a trafia w sam środek wojny, którą Valentine wypowiada całemu Clave. Trzeci tom „Darów Anioła” zamyka historię z dwóch poprzednich części bitwą, rodzinnymi rewelacjami i romansem, który długo balansuje na granicy tabu.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Miłość nie sprawiła, że byłaś słaba, ona uczyniła cię silniejszą niż wszyscy, których znam.”Miasto szkła, Cassandra Clare

Poruszane motywy

Cassandra Clare opowiada o tym, co czyni nas rodziną: krew czy ludzie, którzy nas wychowali i za nas walczyli. Clary i Jace przez całą książkę noszą w sobie ciężar tego, co zrobił im Valentine, zanim się urodzili, a jednocześnie walczą z uczuciem, które uważają za grzech. W tle toczy się druga wojna, ważniejsza od bitwy z demonami: Nocni Łowcy muszą zdecydować, czy wolą poddać się tyranowi, czy oddać choć kawałek władzy wilkołakom, czarownikom i faerie. Główne elementy historii: Krew i wychowanie - pytanie, czy o człowieku decyduje to, co ojciec wlał mu do żył, czy dom, w którym dorastał. Zakazana miłość - Clary i Jace, którzy kochają się, choć są przekonani, że łączy ich krew. Sojusz ponad podziałami - runa, która łączy Nocnego Łowcę z Podziemnym i każe im dzielić moce. Uprzedzenia i władza - Clave, Konsul i Inkwizytor, którzy wolą szukać winnych niż sprzymierzeńców. Strata i żałoba - śmierć Maxa, Hodge’a i Madeleine oraz rodzina Lightwoodów w białych strojach żałobnych. Prawda i kłamstwo - matka, która ukrywała przeszłość, by chronić córkę, i ojciec, który kłamał wszystkim, nawet synowi.

Pytania i odpowiedzi

W jakiej kolejności czytać „Dary Anioła”?

„Miasto szkła” to trzeci tom, więc najpierw trzeba przeczytać „Miasto kości” i „Miasto popiołów”. Książka nie streszcza wcześniejszych wydarzeń i od razu rozwiązuje ich węzły. Cykl „Dary Anioła” liczy sześć tomów, ale pierwsze trzy zamykają historię Valentine’a, więc po tym tomie można spokojnie zrobić przerwę. „Mroczne intrygi” to osobna trylogia (tom 3 to „Królowa Mroku i Powietrza”), której akcja toczy się kilka lat po „Darach Anioła” - da się ją czytać osobno, ale znajomość tej serii pomaga.

Ile stron liczy „Miasto szkła”?

531 stron w wydaniu MAG z 2018 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Fabuła jest podzielona na trzy części, 20 rozdziałów i epilog.

Od ilu lat jest ta książka?

Daję próg 14+, bo przemoc jest tu mocniejsza niż w poprzednich tomach: ginie dziewięcioletnie dziecko, złoczyńca zabija człowieka, wkładając mu dłoń w pierś, a w retrospekcjach pojawiają się tortury Podziemnych i samobójstwo ciężarnej kobiety. Erotyki brak, są namiętne pocałunki i noc przespana obok siebie w ubraniu. Historia uczucia bohaterów, którzy uważają się za rodzeństwo, wymaga od czytelnika trochę dojrzałości. Jeśli temat samobójstwa albo myśli o odebraniu sobie życia dotyka cię osobiście, porozmawiaj z kimś dorosłym albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka?

Dla fanów pierwszych dwóch tomów, którzy czekają na rozwiązanie zagadek z „Miasta kości”, i dla relaksatorów od 14 lat lubiących urban fantasy z romansem, bitwą i ciętymi ripostami. Wymagającego czytelnika ucieszy sposób, w jaki Clare spina trzy tomy rewelacjami, ale musi przełknąć anioła, który w finale załatwia za bohaterów najtrudniejsze sprawy.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Miasto popiołów Cassandra Clare Ten sam cykl. ★ 6/10🧠 5💖 8🌶️ 214+ Czytaj recenzję Miasto kości Cassandra Clare Ten sam cykl. ★ 6/10🧠 5💖 8🌶️ 214+ Czytaj recenzję Pani Noc Cassandra Clare Też Cassandra Clare. ★ 7/10🧠 6💖 8🌶️ 416+ Czytaj recenzję
Zrób test: co czytać dalej