Moja książka
Tropy w książce
- Od wrogów do kochanków
- Slow burn
Motywy
- fantasy
- realizm magiczny
- pakt z diabłem
- Francja 1714 i Nowy Jork 2014
- melancholijny klimat
- sceny 16+
Sięgnij, jeśli
- lubisz fantastykę, w której magia jest cicha, a stawką są pamięć, samotność i czas
- chcesz romansu z istotą nie z tego świata, w którym wróg przez dwa stulecia powoli staje się kochankiem
- masz cierpliwość do długiej, nielinearnej opowieści skaczącej między XVIII-wiecznym Paryżem a współczesnym Nowym Jorkiem
Odpuść, jeśli
- szukasz wartkiej akcji, bo tu przez sześćset stron najwięcej dzieje się w głowie bohaterki
- nie znosisz powtórzeń, a autorka wraca do tych samych obrazów i zdań jak do refrenu
- wolisz zakończenia domknięte na ostatni guzik, bez znaku zapytania
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
7/10- Pomysł, który się nie zużywa. Klątwa zapomnienia brzmi jak koncept na opowiadanie, a Schwab wyciska z niej trzysta lat konsekwencji. Addie nie wynajmie pokoju, nie zapisze słowa, nie zatrzyma żadnej rzeczy, a każda noc z bliską osobą kończy się rano obcym spojrzeniem. Zasady są spójne i co chwilę ujawniają nowe luki, jak ta, że wspomnienia znikają, ale idee zostają.
- Konstrukcja na dwa zegary. Rozdziały przeplatają kolejne rocznice paktu z dniami 2014 roku, więc przeszłość cały czas komentuje teraźniejszość. Krótkie metryczki dzieł sztuki otwierające kolejne części to sprytny chwyt, który nabiera sensu dopiero na końcu.
- Zwroty, które bolą. Prawdziwe warunki umowy Henry'ego i wyznanie Luca w Central Parku zmieniają sens wszystkiego, co przeczytałem wcześniej. Finał rozegrany na jednym sformułowaniu w umowie Addie to świetna puenta dla książki, w której Luc sam uczył ją, że potęga umowy leży w słowach.
- Luc. Bóg ciemności, którego oczy zmieniają kolor zależnie od nastroju, jest uwodzicielski, okrutny i żałośnie samotny naraz. Trzystuletnia partia szachów między nim a Addie to najmocniejsza część książki.
- Blady Henry i papierowi przyjaciele. Henry to sympatyczny, ale dość jednowymiarowy chłopak z depresją i dobrym sercem, a Bea i Robbie istnieją głównie po to, by zapominać Addie i komentować jego życie. Przy Lucu wypada jak herbata obok absyntu.
- Za długo i za często to samo. Sześćset stron to sporo jak na fabułę, która w nowojorskiej części sprowadza się do kolejnych randek. Déjà vu, palimpsest, skała ścierająca się na proch i piegi jak gwiazdy wracają tyle razy, że z refrenu robią się tiki.
💖 Dla relaksatorów
6/10- Romans z diabłem. Relacja Addie i Luca to klasyczny wróg, który staje się kochankiem, tyle że rozpisany na dwa stulecia. Kto lubi mrocznych, zazdrosnych bohaterów z błyskiem w oku, będzie zachwycony scenami w Monachium, Los Angeles i Nowym Orleanie.
- Klimat i podróże. Paryż Woltera, rewolucja, Wenecja, jazzowe meliny Chicago i nowojorskie dachy. To wycieczka przez stulecia z przewodniczką, która pamięta każdy smak i zapach.
- Słodko-gorzkie emocje. Ciepła, wzruszająca historia o tym, że ktoś cię wreszcie widzi. Finał na dachu potrafi ścisnąć za gardło.
- Tempo. Akcja rozkręca się powoli, a sporo rozdziałów to raczej nastrojowe obrazki niż zdarzenia. Kto chce, żeby fabuła pędziła, może utknąć gdzieś w okolicach dwusetnej strony.
- Melancholia zamiast happy endu. To nie jest lekka historia miłosna. Samotność, głód, przemoc wobec kobiet i depresja są tu na serio, a zakończenie zamiast ulgi zostawia raczej ukłucie.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Zaczyna się jak baśń, a rozwija w trzystuletnią sagę, w której każda rocznica paktu dokłada coś do gry między Addie a Lukiem. Zwroty w końcówce, zwłaszcza prawda o umowie Henry'ego i o tym, kto postawił go na drodze Addie, są bardzo dobre. Kłopotem jest objętość: nowojorski wątek ma fragmenty, w których bohaterowie po prostu chodzą na kolejne randki.
Bohaterowie i relacje
Addie jest uparta, pomysłowa i daleka od roli ofiary, a jej trzysta lat czuć w każdej decyzji. Luc to postać, którą zapamiętam na długo: piękny, okrutny i samotny bóg, którego nastroje czyta się z koloru oczu. Henry wypada przy nich blado, a Bea, Robbie i Muriel to bardziej szkice niż ludzie.
Styl pisania i atmosfera
Schwab pisze w czasie teraźniejszym, lirycznie i obrazowo, a Paryż, Wenecja czy Nowy Orlean pachną i hałasują. Świetne są metryczki dzieł sztuki między częściami. Ten sam styl lubi się jednak zapętlać i powtarzane frazy w końcu zaczynają zgrzytać.
Rozrywka i wartość
To piękna, mądra książka o pamięci, ale nie czytadło na jeden wieczór. Sześćset stron melancholii wymaga cierpliwości, a w środku bywało mi zwyczajnie za wolno. Wynagradza to finał, po którym długo myślałem o tym, ile wart jest ślad po człowieku.
Krótko o książce, bez spoilerów
Francuska wieśniaczka ucieka z własnego wesela i w 1714 roku zawiera pakt z ciemnością: dostaje wolność i życie bez końca, ale każdy, kogo spotka, zapomina ją, gdy tylko zniknie mu z oczu. Trzysta lat później, w nowojorskim antykwariacie, ktoś ją pamięta.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Czymże jest człowiek, jeżeli nie ciągiem śladów, które po sobie pozostawia wśród innych ludzi?”Niewidzialne życie Addie LaRue, V.E. Schwab
Poruszane motywy
V.E. Schwab opowiada o pamięci jako o tym, co czyni nas ludźmi: istniejemy w spojrzeniach innych, w rzeczach, które po sobie zostawiamy, i w historiach, które ktoś opowie dalej. Addie dostaje to, o co prosiła, czyli wolność i czas, a potem przez trzysta lat sprawdza, ile są warte, gdy nikt jej nie pamięta. Henry dostaje miłość wszystkich i odkrywa, że to tylko lustro, w którym każdy widzi siebie. Pomiędzy nimi stoi Luc, bóg obietnic, dla którego kochać znaczy posiadać. Główne elementy historii: Pakt i jego cena - umowa zawarta po zmroku, w której jedno zdanie decyduje o trzech stuleciach. Klątwa zapomnienia - brak imienia, domu, zdjęć i miejsca w cudzej pamięci. Sztuka i idee - siedem piegów w obrazach, rzeźbach i piosenkach jako jedyny ślad Addie na świecie. Gra z ciemnością - coroczne wizyty Luca, które z wojny przechodzą w romans i z powrotem w wojnę. Henry i jego burze - depresja, uzależnienia i potrzeba bycia wystarczająco dobrym dla innych. Przyjaźń - Bea i Robbie, którzy kochają Henry'ego, choć nie zawsze go widzą. Opowieść jako ocalenie - notatniki, w których Henry zapisuje historię Addie, żeby przetrwała ich oboje.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Niewidzialne życie Addie LaRue” ma kontynuację?
Nie, to zamknięta, jednotomowa powieść. Zakończenie zostawia otwarte pytanie o dalsze losy Addie i Luca, ale główna historia jest opowiedziana do końca i nie trzeba czytać niczego wcześniej.
Ile stron ma książka?
608 stron w wydaniu We need YA z 2021 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Polecam od 16 lat. Są tu krótkie, ale dosłowne sceny seksu, prostytucja z biedy, próba gwałtu, przemoc wojenna, alkohol i narkotyki. Ważny jest też wątek depresji Henry'ego i jego próby samobójczej, pokazany poważnie i bez szczegółów. Jeśli taki temat dotyka cię osobiście, porozmawiaj z kimś dorosłym, a w kryzysie zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo jest ta książka?
Dla czytelników, którzy lubią fantasy bliższe literaturze niż przygodzie: melancholijne, nastrojowe, z romansem i dużą dawką historii. Koneserów przyciągnie oryginalny pomysł i świetny antagonista, relaksatorów romans z diabłem i podróż przez stulecia, o ile przetrwają powolne tempo. Fani szybkich, lekkich romansów mogą się wynudzić.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Okrutny książę
Holly Black
Nieludzki kochanek, wrogość przechodząca w uczucie i umowy, w których każde słowo jest pułapką.
★ 7/10🧠 7💖 7🌶️ 215+
Czytaj recenzję
Królowa niczego
Holly Black
Też: enemies to lovers, mroczny klimat.
★ 8/10🧠 7💖 9🌶️ 516+
Czytaj recenzję
Zły król
Holly Black
Też: enemies to lovers, mroczny klimat.
★ 8/10🧠 8💖 8🌶️ 415+
Czytaj recenzję