Tropy w książce
- Dystopia
- Przybrana rodzina
Motywy
- prequel Więźnia Labiryntu
- dzieciństwo Thomasa
- eksperymenty na dzieciach
- Czystka i przemoc
- finał prowadzący do Pudła
Sięgnij, jeśli
- skończyłeś trylogię i chcesz wiedzieć, skąd Thomas znał Labirynt, dlaczego Newt kuleje i kim była Teresa, zanim trafiła do Strefy
- lubisz dystopie o dzieciach wychowywanych przez system, który zapewnia, że wszystko robi dla ich dobra
- chcesz zobaczyć Newta, Minho, Alby’ego i Chucka, zanim odebrano im wspomnienia
Odpuść, jeśli
- oczekujesz akcji, bo przez długie rozdziały bohater siedzi w sali obserwacyjnej i ogląda przyjaciół na ekranach
- liczysz na odpowiedzi, które zaskoczą, a nie na potwierdzenie tego, co trylogia zdradziła dawno temu
- eksperymenty na dzieciach, zabijanie chorych i próba samobójcza bliskiej osoby to dziś dla ciebie zbyt ciężkie tematy
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Newt i Lizzy. Najlepsza scena tej książki to płacz w szafie baraku Grupy B. Newt mówi, że nienawidzi DRESZCZu, a siostra, którą kazano mu nazywać Sonyą, tłumaczy, że ośrodek ich uratował. W kilku zdaniach Dashner pokazuje, jak system wychowuje sobie wiernych, i robi to lepiej niż we wszystkich przemowach kanclerza razem wziętych.
- Czystka. Nastolatki chodzące od sali do sali z plecakami pełnymi strzykawek to najodważniejszy pomysł w całej serii. Teresa ucina wątpliwości zdaniem „Nie ludzi, Poparzeńców”, Rachel kpi z celu, który uświęca środki, a Thomas potem miesiącami nie umie spojrzeć sobie w oczy. Tu pytanie o cenę leku wreszcie boli.
- Bohater na widowni. Przez całe rozdziały Thomas robi jedno: siada przed monitorami. Dashner podsumowuje to akapitem złożonym z jednego słowa, „Patrzył.”, i trudno o celniejszą recenzję tej części książki. Najważniejsze rzeczy dzieją się w Strefie, a narrator przełącza kamery.
- Prawda z szuflady. Największy sekret tego świata, czyli to, że Pożogę wypuszczono celowo, Thomas wyczytuje z tabletu, który leżał w szufladzie lekarki, w folderze skasowanych wiadomości. Potem dostajemy obłąkane memorandum Andersona, memorandum podpisane imieniem Thomasa i dwa memoranda w epilogu. Ta seria ma więcej notatek służbowych niż scen, w których bohater do czegoś dochodzi sam.
- Straszaki. Randall torturuje kilkulatka, szczuje dzieci Bóldożercą, a na koniec wyskakuje z lasu z kwestią „Zjadłbym smakowity kąsek”. Leavitt jest łysy, ponury i niemiły, bo ktoś musi. Postaci, które mają przerażać, głównie pozują.
- Znany adres. Kto czytał trylogię, zna ostatnią stronę, zanim otworzy pierwszą: Thomas obudzi się w ciemnym Pudle. Napięcie musiałoby więc płynąć z drogi, a ta składa się z przeskoków o pół roku, po których zwykle ktoś coś relacjonuje.
💖 Dla relaksatorów
6/10- Starzy znajomi. Minho jako pyskaty dzieciak z planem ucieczki, Alby, który zawsze wie, co powiedzieć, Gally z rozbitym nosem, Patelniak wyrzucający serum razem z kiełbasą. Fan serii ogląda tu album ze zdjęciami sprzed lat i co rusz rozpoznaje kogoś bliskiego.
- Chuck. Zapłakany, pulchny maluch, którego Thomas przechrzcza w pierwszej rozmowie, wyrasta na młodszego brata, który na żarty odpowiada „Ha, ha do kwadratu”. Pożegnalne śniadanie z zimnym boczkiem to najcieplejsza i najsmutniejsza scena książki jednocześnie.
- Finał. Herbata pachnąca jagodami, wyznanie doktor Paige i Zatarcie pokazane jako bańki mydlane, w których pękają kolejne wspomnienia. Ostatni rozdział ma tempo i ciężar, których brakowało wcześniej, i od razu chce się sięgnąć po pierwszy tom.
- Dłużyzny. Środek to rok po roku te same czynności: badania, lekcje, monitor, rozmowa telepatyczna przed snem. Nawet nocne wyprawy paczki szybko przechodzą w streszczenie.
- Ciężar. Tortury dziecka, chłopak z drzewcem w szyi, kanclerz bez ośmiu palców i Czystka. Jak na historię o tym, jak powstał Labirynt, przygody jest tu zaskakująco mało, a trupów sporo.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Pomysł na prequel jest prosty i dobry: pokazać, jak dzieci znane ze Strefy dorastały w ośrodku, który je tam wsadził. Wykonanie to kronika z datami nad rozdziałami, skacząca o miesiące i lata, w której wydarzenia częściej się relacjonuje, niż rozgrywa. Odpowiedzi znów przychodzą z tabletu i memorandów, a pierwsze zaskakujące informacje pojawiają się dopiero w ostatnim rozdziale i epilogu.
Bohaterowie i relacje
Tu jest najlepiej. Thomas wreszcie ma przeszłość: od malucha, który w myślach powtarza swoje prawdziwe imię, po chłopaka, który zabija, bo kazano, i nie umie sobie tego wybaczyć. Teresa twardnieje powoli, aż jej uwagi o przeszłości zaczynają brzmieć groźnie, a Newt z siostrą i Chuck mają sceny, które się pamięta. Doktor Paige jest ciekawie dwuznaczna, za to Randall i Leavitt to straszaki, a Aris i Rachel prawie nie istnieją.
Styl pisania i atmosfera
Dashner pisze prosto i obrazowo, a Zatarcie z bańkami mydlanymi pokazuje, że potrafi zbudować scenę. Na co dzień jednak bohaterowie wyjaśniają sobie wszystko w dialogach, dorośli wygłaszają przemowy o cenie leku, a narrator co chwilę informuje, że Thomasowi pęka serce. Przeskoki w czasie gaszą napięcie, zanim zdąży urosnąć.
Rozrywka i wartość
Jako uzupełnienie trylogii to ciekawa układanka, bo prawie każdy rozdział coś dopowiada, od kulejącego Newta po trzy słowa na ręce Teresy. Jako samodzielna historia jest nierówna: długo nic, a potem bardzo dużo zabijania. Najmocniejsze zostają Lizzy, Chuck i ostatni poranek Thomasa.
Krótko o książce, bez spoilerów
Dashner cofa się do dnia, w którym mały Stephen dostał imię Thomas, i prowadzi go przez dziesięć lat w ośrodku DRESZCZu, aż do chwili, gdy sam trafia do Labiryntu, który pomagał budować. Jest tu Newt z siostrą, jest Chuck i kilka mocnych scen, ale jest też bohater, który latami przesiaduje przed monitorami, i tajemnice znów wyczytane z memorandów.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Trzeba poznać problem lepiej niż jego rozwiązanie, inaczej rozwiązanie staje się problemem.”Kod gorączki, James Dashner
Poruszane motywy
James Dashner opowiada w „Kodzie gorączki” o dzieciństwie spędzonym w laboratorium. Thomas trafia do DRESZCZu jako kilkulatek, dostaje nowe imię, implant w głowie i lekcje logiki, a wszyscy dookoła powtarzają, że to dla dobra ludzkości. Książka pyta, ile wolno zrobić dzieciom, żeby uratować świat, i co się dzieje z dziećmi, które same zaczynają w tym pomagać. Thomas buduje Labirynt dla swoich przyjaciół, ogląda ich przez kamery, a w końcu bierze udział w zabijaniu, i dopiero wtedy przestaje wierzyć, że cel usprawiedliwia wszystko. Główne elementy historii: Dzieciństwo pod obserwacją - badania krwi, skany mózgu, łamigłówki i drzwi, które nie zawsze są zamknięte, choć wszyscy tak myślą. Budowa Labiryntu - sztuczne niebo, iluzje optyczne i Bóldożercy projektowani z pomocą wojska. Przyjaźń - nocne spotkania w pomieszczeniu gospodarczym z Newtem, Albym, Minho, Teresą i Chuckiem. Rodzeństwo - Newt i jego siostra, której kazano zapomnieć, kim była. Prawda o Pożodze - memorandum, z którego wynika, że wirus wypuszczono celowo. Czystka - nastolatki ze strzykawkami i pytanie, czy chorzy przestają być ludźmi. Zaufanie i zdrada - dorośli i przyjaciele, którym Thomas wierzył najbardziej.
Pytania i odpowiedzi
W jakiej kolejności czytać serię i czy „Kod gorączki” da się czytać bez trylogii?
Polecam kolejność wydania: „Więzień Labiryntu”, „Próby ognia”, „Lek na śmierć”, „Rozkaz zagłady”, a na końcu „Kod gorączki”. W chronologii wydarzeń ta książka stoi tuż przed pierwszym tomem, bo kończy się w chwili, gdy Thomas otwiera oczy w ciemnym Pudle, ale napisano ją dla tych, którzy znają trylogię. Zdradza, że Thomas i Teresa współtworzyli Labirynt, że Newt nie jest odporny i dlaczego kuleje, że Pożogę wypuszczono celowo i że Teresa została po stronie DRESZCZu. W zamian wyjaśnia mnóstwo drobiazgów: déjà vu Thomasa, rozbity nos Gally’ego, skąd w Grupie B wzięła się Sonya, jak pojawił się Chuck i skąd Streferzy mają swój slang. Czytelnik „Rozkazu zagłady” dostaje bonus: wraca John Michael, pada nazwisko Randalla Spilkera, a jedno zwierzenie Teresy łączy oba prequele. Bez trylogii fabułę da się zrozumieć, ale traci się większość niespodzianek z pierwszych trzech tomów.
Ile stron liczy książka?
420 stron w wydaniu Papierowego Księżyca z 2016 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Zostaję przy 14+, jak przy trylogii, ale to próg z gwiazdką. Erotyki praktycznie nie ma, za to są eksperymenty na małych dzieciach, zabójstwo rodziców na oczach syna, chłopak zabity drzewcem w Strefie, Czystka, w której bohaterowie zabijają chorych zastrzykami i z broni, oraz próba samobójcza jednego z przyjaciół Thomasa, pokazana na nagraniu z kamery. Opisy są krótkie, ale wrażliwszy czytelnik może potrzebować po lekturze rozmowy. Jeśli ten temat dotyczy ciebie: 116 111.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla fanów Więźnia Labiryntu, którzy znają trylogię i chcą zobaczyć Thomasa, Teresę, Newta i Chucka sprzed Strefy. Relaksatorom spodobają się powroty znajomych postaci i mocny finał, choć środek wymaga cierpliwości. Koneserom zostaną Lizzy, Czystka i finał, bo intryga znów opiera się na dokumentach, które ktoś zostawił w szufladzie.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Rozkaz zagłady
James Dashner
Pierwszy prequel: bez niego jedno zwierzenie Teresy i nazwisko Johna Michaela nic ci nie powiedzą.
★ 4/10🧠 4💖 5🌶️ 216+
Czytaj recenzję
Więzień Labiryntu
James Dashner
„Kod gorączki” kończy się tam, gdzie zaczyna się pierwszy tom, więc po lekturze aż prosi się o powtórkę ze Strefy.
★ 6/10🧠 6💖 6🌶️ 114+
Czytaj recenzję
Lek na śmierć
James Dashner
Ten sam cykl.
★ 5/10🧠 4💖 6🌶️ 114+
Czytaj recenzję
