Tropy w książce
Motywy
- young adult
- porwanie
- saga rodzinna
- trauma i ataki paniki
- rodzinne tajemnice
- chłopak z dwoma imionami
- polska autorka
Sięgnij, jeśli
- skończyłeś „Sekret rodziny Monet” i od tamtej pory nie możesz spać, bo Lissy wysiadła z auta w deszczu
- lubisz młodzieżówki o porwaniu, które nie kończą się na uwolnieniu, tylko pokazują, co dzieje się z ofiarą później
- chcesz zobaczyć Vincenta Moneta z różową watą cukrową, w szkolnym autokarze i przy lepieniu bałwana
Odpuść, jeśli
- przemoc wobec nastolatki rozpisana scena po scenie to dla ciebie za ciężki kaliber jak na rozrywkowy cykl
- chłopaka, który porywa dziewczynę, a potem zbiera za to współczucie, wolisz omijać szerokim łukiem
- liczysz, że trzeci tom zamknie sprawę porwania i posadzi złoczyńcę za kratami
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Piwnica bez okien. Rozdziały z porwaniem to najlepsze, co Marczak napisała w tym cyklu. Knebel, zastrzyki, filiżanka noszona dookoła pokoju pod groźbą laski i zasłony powieszone na gołej ścianie „dla żartu” - groza rośnie z drobiazgów zamiast z wybuchów i strzelanin.
- Trauma ma skutki. Po powrocie Lissy kłamie, że wszystko gra, nie chce tańczyć, wylewa herbatę do umywalki i dostaje ataku paniki, gdy kolega dla żartu szturcha ją drążkiem od szafy. To nie jest porwanie, z którego wychodzi się z uśmiechem w następnym rozdziale.
- Wąsacz z kreskówki. Stanislaus ma laskę z porcelanową gałką, czarny wąs, dzieciństwo na osiedlu przyczep w Luizjanie i nogę odgryzioną przez aligatora. Brakowało mu już tylko monologu złoczyńcy, ale spokojnie, ten też jest: „Żadnych świadków.”
- Fabuła po uwolnieniu. Gdy Lissy wraca do domu, książka zamienia się w album rodzinny: przesłuchanie przy kamerze, wesołe miasteczko, wycieczka do Filadelfii rozpisana co do godziny, bal, bałwan. Główny złoczyńca w tym czasie zapada się pod ziemię i na ostatniej stronie nadal jest na wolności, a umowa małżeńska, rzucona mimochodem przez Romilly, ląduje w szufladzie.
- Porywacz z kokardką. Cornell dusi Lissy, uderza ją paskiem i usypia strzykawką, a narracja co rusz każe nam patrzeć, jak bardzo z tego powodu cierpi. Rodzina mówi wprost, że to nie bohater, a Dylan ma na to świetną metaforę z ciastem z muchomorem. Mimo to książka kończy się różową wstążką Lissy w szpitalnym łóżku porywacza.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Tempo porwania. Od knebla w lesie do hotelowego okna akcja nie zwalnia, a rozdziały opowiadane przez Eliasa podkręcają napięcie, bo czytelnik zna plan Stanislausa wcześniej niż Lissy.
- Vincent w nowej roli. Ojciec, który na strzelnicy w wesołym miasteczku kładzie wszystkie pingwiny w dziesięć sekund, siedzi w żółtym autokarze między nauczycielami i oddaje bałwanowi własny płaszcz. Takiego Vincenta w tym cyklu jeszcze nie było.
- Rodzinny humor. Dylan chce zrobić bałwanowi bica, Shane przynosi pietruszkę zamiast marchewki, Tony wtyka mu w usta zwiniętą studolarówkę, a wcześniej Michael przynosi dziadkowi do szpitala mydło w dłoniach złożonych w łódeczkę, bo nikt nie pomyślał o kubeczku. Po mrocznej piwnicy to działa jak koc po długim spacerze.
- Powroty z sagi. Na bal wpada lekarz z kartonem jajek i okrzykiem „Precz z monetowską propagandą!”, a Hailie rozpoznaje w nim Leo Hardy'ego. Absurd, ale fani głównej sagi będą piszczeć.
- Druga część na luzie. Wycieczka do Filadelfii z rozkładem jazdy, kłótnie Michaela z Cornelią i impreza u pijanego Teda Montany ciągną się dłużej, niż powinny, a obiecane schwytanie Stanislausa nie nadchodzi.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Porwanie i ucieczka z piwnicy to zwarty, trzymający w napięciu thriller, a odkrycie, kim jest Cornell, przy okazji rozwiązuje zagadkę L+C z poprzedniego tomu. Po powrocie Lissy akcja rozłazi się na epizody: przesłuchanie Romilly, wesołe miasteczko, Filadelfia, bal. Stanislaus znika z kadru razem z piwnicą i do końca nikt go nie łapie, a lekarz ze szpitala Cornella okazuje się akurat dawnym znajomym Hailie, co trudno uznać za coś innego niż wygodny zbieg okoliczności.
Bohaterowie i relacje
Lissy w traumie jest wiarygodna: udaje, że nic jej nie jest, odmawia tańca i klei się do ojca jak czterolatka. Vincent dostaje najlepsze sceny w całym cyklu, a Michael, który obwinia się, że nie wydał siostry, dorasta na oczach czytelnika. Cornell jest ciekawszy jako zmanipulowany pasierb niż jako mroczny amant, ale z oprawcy w ratownika zamienia się w jedno popołudnie. Stanislaus i Gino to tektura, a Romilly i Leo pojawiają się głównie po to, żeby popchnąć akcję.
Styl pisania i atmosfera
Narratorka wciąż ma cięty język, a rozdziały Cornella i retrospekcja Anji dobrze zmieniają optykę. Tików jednak nie ubywa: bohaterowie przełykają ślinę kilkanaście razy, dreszcze przechodzą ich co chwila, a „Na Lorda” wraca jak refren. Przekleństw jest mnóstwo, także w ustach dorosłych przy dzieciach, a sceny bicia laską sąsiadują z żartami o pietruszce w twarzy bałwana, co mocno szarpie tonem.
Rozrywka i wartość
Część z piwnicą trzyma lepiej niż cały poprzedni tom, a rodzinne sceny po powrocie dają oddech i parę dobrych śmiechów. Wartość podnosi poważne potraktowanie traumy i rozmowa Lissy z mamą o tym, jak żyje się w rodzinie, która zawsze kogoś pilnuje. Obniża ją porywacz podany na koniec z różową kokardką i brak rozstrzygnięcia głównej sprawy.
Krótko o książce, bez spoilerów
Lissy Monet idzie do lasu po odpowiedź na rodzinną zagadkę, a trafia do piwnicy bez okien, gdzie starszy pan z laską uczy ją kultury filiżanką herbaty. Trzeci tom cyklu w części z porwaniem trzyma za gardło jak porządny thriller, a potem przypomina, że u Monetów po każdej burzy trzeba jeszcze ulepić bałwana.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Marzyłem o córce zdrowej, bezpiecznej i szczęśliwej.”Córka rodziny Monet, Weronika Marczak
Poruszane motywy
Weronika Marczak pisze tym razem o tym, co zostaje po porwaniu, kiedy drzwi są już otwarte, a okna wróciły na swoje miejsce. Lissy spędza kilka dni w piwnicy, w której ktoś powiesił zasłony na gołej ścianie, i wraca do domu przekonana, że od teraz będzie cicha, posłuszna i zawsze blisko taty. Trzeci tom pyta, ile kosztuje bycie córką rodziny Monet: pieniądze otwierają każde drzwi, ale ściągają też ludzi z laską, którzy liczą na okup i zemstę. Obok Lissy stoi chłopak z dwoma imionami, który sam nie wie, które jest jego, oraz rodzice, którzy po latach wracają do pytania, czy w tym domu da się żyć bezpiecznie. Główne elementy historii: Porwanie - knebel, zastrzyki, piwnica bez okien i mężczyzna z laską, który karze za każde słowo. Trauma - ataki paniki, filiżanka, która wraca we wspomnieniach, i taniec odłożony na później. Cornell i Elias - syn Rodrica Rettera, który wymyślił sobie drugą tożsamość, żeby móc znieść córkę wroga. Manipulacja - ojczym, który dał pasierbowi plan zemsty, a potem pokazał, ile jest dla niego wart. Ojciec i córka - Vincent w wesołym miasteczku, w szkolnym autokarze i przy bałwanie oraz nocna rozmowa w gabinecie o córce zdrowej, bezpiecznej i szczęśliwej. Rodzinne sekrety - helikopter, umowa małżeńska i odpowiedź na pytanie, kto naprawdę zabił Rodrica Rettera. Rodzice - Anja, która kiedyś uciekła z dziećmi do Kanady, a dziś obwinia męża o porwanie córki.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Córkę rodziny Monet” można czytać bez poprzednich książek?
Lepiej nie. To trzeci tom cyklu „Serce rodziny Monet” i zaczyna się dokładnie tam, gdzie urwał się „Sekret rodziny Monet”: na parkingu, w deszczu, z Eliasem. Najpierw trzeba przeczytać „Serce rodziny Monet” i „Sekret rodziny Monet”, bo bez nich nie wiadomo, kim jest Elias, skąd drzewo z napisem L+C ani dlaczego Lissy uciekła z domu. Cały cykl to spin-off głównej sagi „Rodzina Monet”, a ten tom wraca do jej finału: wesela Dylana i Martiny, Rodrica Rettera i helikoptera z „Diamentu”. Dziadek Camden wykłada wszystko kawa na ławę, więc książkę da się zrozumieć bez sagi, ale kto zna ją przynajmniej do „Diamentu”, wyłapie dużo więcej, łącznie z powrotem Leo Hardy'ego. Zakończenie zostawia otwarte wątki, a o kolejnym tomie tekst nie wspomina.
Ile stron ma „Córka rodziny Monet”?
352 strony w wydaniu You&YA z 2026 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku jest krótki prolog, 22 rozdziały i jedna krótka wstawka bez numeru. Większość opowiada Lissy, trzy rozdziały Cornell, a jeden fragment jej mama, Anja.
Od ilu lat jest ta książka?
Daję próg 14+, jak przy poprzednim tomie, ale to zdecydowanie najmroczniejsza część cyklu. Erotyki nie ma, za to szesnastoletnia bohaterka zostaje porwana, zakneblowana i uśpiona zastrzykami, jest bita laską i duszona, a porywacze planują ją zabić po wypłacie okupu. Do tego pobity do nieprzytomności chłopak, ataki paniki po powrocie i bardzo dużo przekleństw. Autorka nie epatuje krwią, a skutki przemocy pokazuje poważnie, więc dojrzały czternastolatek da radę, wrażliwszym radzę poczekać rok albo dwa. Jeśli lektura przywołuje własne trudne przeżycia, warto porozmawiać z zaufanym dorosłym albo zadzwonić pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo jest ta książka?
Dla fanów Lissy, którzy od końca poprzedniego tomu czekają, co wydarzyło się w lesie, i dla relaksatorów lubiących mroczniejszą młodzieżówkę z wielką rodziną i humorem wujków w tle. Wymagający czytelnik doceni napięcie w piwnicy i poważnie potraktowaną traumę, ale złoczyńca jest z kreskówki, a finał zostawia sprawę porwania otwartą.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Sekret rodziny Monet
Weronika Marczak
Poprzedni tom, który kończy się dokładnie w miejscu, w którym zaczyna się ten.
★ 6/10🧠 4💖 6🌶️ 214+
Czytaj recenzję
Serce rodziny Monet
Weronika Marczak
Ten sam cykl.
★ 6/10🧠 3💖 7🌶️ 113+
Czytaj recenzję
Rodzina Monet. Perełka. Część 2
Weronika Marczak
Też Weronika Marczak.
★ 6/10🧠 4💖 7🌶️ 416+
Czytaj recenzję