Tropy w książce
- Romantasy
- Udawany związek
Motywy
- tom 2 cyklu
- udawane zaręczyny
- Mroczny książę i była Panna
- wilkłaki i Ascendenci
- sceny 18+
- otwarte zakończenie
Sięgnij, jeśli
- przeczytałeś „Krew i popiół” i musisz wiedzieć, co Poppy zrobi z Casteelem po jego zdradzie
- chcesz romantasy z zaręczynami na pokaz, które przestają być na pokaz, i bohaterką, która sama bierze miecz
- lubisz fantasy z dużą porcją pikanterii, wilkłakami z poczuciem humoru i finałem, po którym od razu chce się kolejnego tomu
Odpuść, jeśli
- bohater, który obrazę ukochanej karze wyrwaniem serca, nie mieści ci się w definicji romantyczności
- liczysz na zwartą fabułę, a nie na setki stron rozmów w łóżku, w siodle i przy kominku
- słowo „księżniczko” i dołeczek w policzku po kilkudziesięciu powtórzeniach wywołują u ciebie odruch rzucania książką
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Shea i prawda o niewoli. Najmocniejsza scena książki to poranna spowiedź Casteela o kobiecie, którą kochał i którą zabił gołymi rękami, bo sprzedała Ascendentom jego brata. Ten zwrot przestawia wszystko, co wiedzieliśmy o jego smutku, i nadaje głębi bohaterowi, który zwykle tylko się szczerzy.
- Ściany z nazwiskami. Podziemny grobowiec z tysiącami imion, w tym dzieci oddanych w Rytuale, i kamienne groby Pompei to momenty, w których romantasy przestaje być ładną zabawką i pokazuje, czym jest władza Ascendentów. Pytanie Poppy, ile jest winna systemowi, w którym wyrosła, wybrzmiewa poważniej, niż się spodziewałem.
- Ślub na pokaz z tej samej półki. Udawane zaręczyny, siadanie na kolanach przy świadkach, była narzeczona i kandydatka na żonę w tle, a na koniec bratnie serca i błogosławieństwo bogów. Wiedziałem, dokąd to zmierza, zanim Casteel pierwszy raz powiedział „księżniczko”, a słowo to pada w książce ponad pięćdziesiąt razy.
- Wykłady zamiast akcji. Kieran tłumaczy rasy Atlantów, Alastir Połączenie, Casteel drakenów, syrenów i empatów, a Jasper historię wilkłaków. Pobyt w Nowej Przystani to w dużej mierze rozmowy przy kominku, z których czytelnik wychodzi z notatkami, a bohaterka z kolejnym pytaniem.
- Miłość z ostrym nożem. Casteel wyrywa serce za obrazę, rzuca, że zabije Emila, bo ten za długo patrzy na jego żonę, a jego „Zawsze troszczę się o to, co moje” ma brzmieć czule. Jest też scena, w której na wpół przytomny z głodu łapie Poppy za gardło, po czym przechodzi do seksu oralnego, a tekst traktuje to jako coś gorącego, nie jako problem zgody.
💖 Dla relaksatorów
8/10- Chemia i pyskówki. Poppy grozi sztyletem, Casteel odpowiada, że go to podnieca, i tak bez końca, ale ich słowne przepychanki mają tempo. Nóż wbity w stolik, licytacja, kto zabił więcej Kravenów, i „Nie jestem butelką wina” w rozmowie o krwi to dobra rozrywka.
- Kieran i reszta ekipy. Kieran, który przy pierwszej okazji zdradza przy księciu, że żywiołaki wyczuwają podniecenie, Delano zapewniający zza drzwi „To wiatr”, Vonetta, która kiedyś skopała księciu tyłek, i Jasper rechoczący na wieść, że Poppy dźgnęła męża w serce. Te postacie ratują wiele scen.
- Pikanteria dla dorosłych. Spiżarnia, gorące źródło w jaskini, noc poślubna, powóz po bitwie. Sceny są długie, dosłowne i połączone z piciem krwi, więc fan romantasy z pieprzem dostaje dokładnie to, po co przyszedł.
- Akcja w drugiej części. Kiedy fabuła rusza, to porządnie: Klan Martwych Kości, bitwa o Przyczółek Spessa z płonącymi mieczami gwardzistek, wilkłaki wybiegające z lasu i finał w świątyni, po którym ręka sama sięga po tom trzeci.
- Rozlany środek. Między Nową Przystanią a bitwą jest bardzo dużo jedzenia, kąpieli, rozmów o tym, czy udają, czy nie, i kolejnych scen w łóżku. Nawet fan gatunku może tu przewracać kartki szybciej, niż autorka by chciała.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Pierwsze dwieście stron to głównie rozmowy w twierdzy, przerwane wyrwanym sercem, ucieczką do lasu i najazdem lorda Chaneya. Potem jest lepiej: spalona Pompeja, Przyczółek Spessa, prawda o Shei, bitwa i finał w Komorach Nyktosa, który przestawia całą serię. Szkielet romansu jest jednak przewidywalny, a wiele zwrotów zapowiadają omeny tak wyraźne, że trudno je przeoczyć.
Bohaterowie i relacje
Poppy wyraźnie rośnie: z dziewczyny, która w milczeniu znosiła lekcje księcia Teermana, staje się kobietą, która przy pełnej sali odpowiada na zarzuty i sama idzie walczyć pod murami. Casteel ma pod maską luzaka prawdziwą traumę i ciekawą tajemnicę, ale też komplet cech zaborczego księcia z romansu. Kieran, Vonetta i Jasper są świetni, za to czarne charaktery, z lordem Chaneyem i księżną Teerman na czele, mają jeden tryb.
Styl pisania i atmosfera
Dialogi bywają cięte i zabawne, ale narracja kręci się w kółko: dołeczek w prawym policzku, potem w lewym, oczy jak bryłki bursztynu, „O bogowie” prawie czterdzieści razy i bohater, którego podnieca każde dźgnięcie nożem. W scenach erotycznych zestaw uzupełniają wulgarne kwestie, przy których bardziej się krzywiłem, niż czułem żar.
Rozrywka i wartość
Jako rozrywka to duża, sycąca porcja: romans, krew, wilkłaki, bitwa, ślub pod czarnym niebem i korona z kości w finale. Przy 608 stronach kilka rozdziałów przeleciałem na skróty, ale ostatnie sto stron przeczytałem bez przerwy i od razu chciałem wiedzieć, co z tą koroną.
Krótko o książce, bez spoilerów
Poppy przestała być Panną, a została branką księcia Atlantii, który właśnie oznajmił przy pełnym stole, że się z nią ożeni, choć ona wolałaby go zadźgać nożem do mięsa. Drugi tom „Z krwi i popiołu” to 608 stron udawanych zaręczyn, gryzienia, pyskówek i wojny, która puka do bram.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Zdobył całe moje serce w chwili, kiedy pozwolił mi samodzielnie się bronić.”Królestwo ciała i ognia, Jennifer L. Armentrout
Poruszane motywy
Jennifer L. Armentrout opowiada w drugim tomie o dziewczynie, która zdejmuje welon po kawałku: kiedy otwiera wytrychem drzwi, kiedy rzuca nożem w porywacza, kiedy przy pełnej sali odpowiada na zarzuty i kiedy odkrywa, że nikt już nie zamyka jej drzwi na klucz. Równolegle toczy się gra w udawanie. Zaręczyny z księciem Atlantii mają być układem, a stają się pytaniem, czy da się pokochać kogoś, kto okłamał, porwał i zabijał w twoim imieniu. Pod romansem leży poważniejszy temat: odpowiedzialność ludzi, którzy przez lata nie chcieli widzieć zbrodni władzy, i pamięć o ofiarach, które ktoś musi wykuć w kamieniu. Główne elementy historii: Udawane zaręczyny - układ, który ma chronić Poppy i dać Casteelowi kartę przetargową, a kończy się prawdziwym ślubem. Prawda o Ascendentach - grobowiec z nazwiskami, Pompeja i lord Chaney, który zabija, bo może. Dar Poppy - od uśmierzania bólu, przez srebrny blask i leczenie połamanych kości, po moc, która przeraża Atlantów. Przeszłość Casteela - lata niewoli, głód krwi i tajemnica Shei. Wilkłaki i więź - Kieran związany z Casteelem od urodzenia i wilkłaki, które słyszą wołanie Poppy. Atlantia z bliska - Przyczółek Spessa, gwardzistki, Zatoka Saiona i rodzina królewska, która nie czeka na nią z otwartymi ramionami.
Pytania i odpowiedzi
Czy można czytać „Królestwo ciała i ognia” bez pierwszego tomu?
Nie warto. Akcja zaczyna się kilka chwil po finale „Krwi i popiołu”: Poppy już wie, kim jest Hawke, Vikter nie żyje, a autorka nie streszcza wcześniejszych wydarzeń, co najwyżej do nich nawiązuje. Cykl „Z krwi i popiołu” ma po polsku sześć tomów: „Krew i popiół”, „Królestwo ciała i ognia”, „Korona ze złoconych kości”, „Wojna dwóch królowych”, „Dusza krwi i popiołu” i „Pierwotna krwi i kości”. Pierwsze trzy wydała Muza (You&YA), od czwartego cykl wychodzi w Muza Akurat. Z tego samego świata pochodzi osobny cykl „Z ciała i ognia”, którego akcja toczy się wiele wieków wcześniej. Książka kończy się w chwili, w której pytanie o to, kim jest Poppy, dopiero pada, więc trzeci tom dobrze mieć pod ręką.
Ile stron ma „Królestwo ciała i ognia”?
608 stron w wydaniu You & YA z 2022 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest „Królestwo ciała i ognia”?
Daję próg 18+, mimo młodzieżowej marki wydawnictwa. Jest tu sześć długich, dosłownych scen erotycznych z piciem krwi i wulgaryzmami, brutalna przemoc (wyrwane serce, ścięte głowy, kamienowanie, kanibale w maskach z ludzkiej skóry), tortury i wykorzystywanie bohatera w niewoli, a także wzmianka o wamprach, które same wychodzą na słońce, żeby nikogo nie skrzywdzić. Jeśli któryś z tych tematów dotyczy ciebie, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo jest „Królestwo ciała i ognia”?
Dla dorosłych fanów romantasy, którym spodobał się pierwszy tom i którzy lubią pyskate pary, wilkłaki, sporo pieprzu i rozmach w finale, a długie rozmowy w łóżku im nie przeszkadzają. Jeśli czytałeś „Cień w żarze” i chcesz zobaczyć, co z tego świata zostało wiele wieków później, też się odnajdziesz. Kto szuka zwartej fabuły i bohatera, który kocha bez wyrywania serc, znajdzie tu dwa mocne zwroty, kilka poważnych scen o ofiarach Ascendentów i bardzo dużo sztampy.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Krew i popiół
Jennifer L. Armentrout
Ten sam cykl.
★ 6/10🧠 4💖 8🌶️ 718+
Czytaj recenzję
Korona ze złoconych kości
Jennifer L. Armentrout
Ten sam cykl.
★ 6/10🧠 4💖 8🌶️ 918+
Czytaj recenzję
Cień w żarze
Jennifer L. Armentrout
Ten sam świat wiele wieków wcześniej: Sera, Nyktos i podobna mieszanka romansu, krwi i pikanterii.
★ 6/10🧠 4💖 8🌶️ 818+
Czytaj recenzję