Moja książka
Tropy w książce
- Akademia i szkoła z internatem
- Zagadka i kryminał
Motywy
- fantasy dla młodzieży
- szkoła magii
- szkolna zagadka
- przyjaźń
- uprzedzenia i czystość krwi
- groza z humorem
Sięgnij, jeśli
- lubisz zagadki, w których wskazówki leżą na widoku od pierwszych rozdziałów, a finał i tak cię zaskakuje
- chcesz szkoły magii z duchami, latającym samochodem i nauczycielem, który bardziej dba o fryzurę niż o uczniów
- szukasz fantasy dla młodszych, które nie traktuje czytelnika jak przedszkolaka
Odpuść, jeśli
- boisz się pająków, bo nocna wyprawa do Zakazanego Lasu zrobi z twojej nocy horror
- nie znosisz, gdy dorośli w książce są bezradni albo nieobecni, a dzieci muszą wszystko załatwić same
- oczekujesz romansu, dorosłych dylematów albo bohaterów starszych niż dwunastolatki
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
6/10- Wskazówki na widoku. Dziennik wyjęty z kociołka Ginny, woda pod napisem, zagryzione koguty, pająki uciekające z korytarza, lusterko przy spetryfikowanych. Wszystko leży przed nosem czytelnika, a rozwiązanie i tak trzaska jak porządny twist w kryminale.
- Dziennik i Riddle. Tom Riddle wpisuje się w życie Harry’ego jako życzliwy starszy kolega z pomocną radą. Kiedy wychodzi na jaw, kim jest i co zrobił z Ginny, cała książka nagle czyta się od nowa, a cicha siostra Rona okazuje się kluczem do intrygi, nie dekoracją.
- Lockhart. Najzabawniejszy szkodnik w zamku nie rzuca klątw, tylko autografy. Celebryta, który podpisuje cudze czyny własnym nazwiskiem, a świadkom czyści pamięć, to satyra, która nie zestarzała się ani o dzień. Usunięcie Harry’emu wszystkich kości z ręki to jego popisowy numer.
- Uprzedzenia na serio. Słowo „szlama”, czystość krwi i nagonka na Harry’ego po scenie z wężem. Książka pokazuje, jak szybko szkoła odwraca się od kogoś, kto pasuje do plotki, i robi to bez moralizowania.
- Dorośli do wymiany. Dyrektor zawieszony, Hagrid w Azkabanie, nauczyciele bezradni, a jedyny ochotnik pakuje walizki. Konwencja gatunku, jasne, ale dwunastolatki rozwiązują zagadkę, której nikt nie ruszył od pięćdziesięciu lat, a feniks zjawia się dokładnie wtedy, kiedy fabuła tego potrzebuje.
- Ślizgoni z jednej foremki. Draco i Lucjusz Malfoyowie są źli, bo są Malfoyami, a Crabbe i Goyle to dwie pary pięści z doczepionymi głowami. Zło w tle ma jeden kolor i jest nim zieleń.
💖 Dla relaksatorów
9/10- Humor. Ron wymiotujący ślimakami, wyjec od pani Weasley przy całej Wielkiej Sali, krasnolud śpiewający walentynkę o oczach „zielone jak pikle z ropuchy” i odznaka prefekta przerobiona na „Pierdek”. Śmiałem się na głos więcej razy, niż wypada dorosłemu.
- Tempo przygody. Latający samochód, wierzba bijąca, mecz z oszalałym tłuczkiem, eliksir wielosokowy, pająki w lesie i komnata pod szkołą. Nie ma tu rozdziału, w którym bohaterowie siedzą i czekają.
- Świat, w którym chce się zamieszkać. Nora z gnomami w ogrodzie i ghulem na strychu, przyjęcie z okazji rocznicy śmierci ducha z zepsutym jedzeniem i orkiestrą grającą na piłach, gadające lustro w kuchni. Nawet z bazyliszkiem w rurach Hogwart to adres marzeń.
- Finał z rozmachem. Pojedynek w komnacie, feniks, miecz wyciągnięty z tiary, a na deser Zgredek uwolniony brudną skarpetką i Lucjusz Malfoy przechytrzony przez dwunastolatka. Satysfakcja w pełnym wymiarze.
- Momenty grozy. Pająki wielkości koni pociągowych i bazyliszek zalewający bohatera czarną krwią potrafią młodszemu czytelnikowi popsuć sen. Kto czyta z dzieckiem, niech te dwa rozdziały zostawi na dzień.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Szkolny kryminał przebrany za fantasy: kolejne ataki, fałszywi podejrzani (Malfoy, Hagrid, sam Harry) i rozwiązanie, które spina tropy rozsiane od wizyty na Pokątnej. Środek trochę się kręci wokół eliksiru i lekcji Lockharta, a finał stoi na feniksie przylatującym w idealnej chwili. Konstrukcja zagadki jest jednak szczelna, i to w książce dla dziesięciolatków.
Bohaterowie i relacje
Trio działa, ale Hermiona spędza sporą część fabuły w skrzydle szpitalnym, najpierw z futrem, potem jako posąg. Ron zbiera najlepsze kwestie i najstraszniejszą scenę. Lockhart to perełka, Zgredek wzrusza i irytuje naraz, a Tom Riddle jest groźny właśnie dlatego, że brzmi miło. Malfoyowie i ich goryle są płascy jak plakat.
Styl pisania i atmosfera
Lekko, z ironią i z dowcipami, które dorosły wyłapie inaczej niż dziecko: ministerialna biurokracja, pan Weasley zachwycony mugolskim banknotem, test z 54 pytaniami o Lockharcie. Groza jest dawkowana z wyczuciem - głos w murach, kałuża wody pod napisem, kotka sztywna jak deska - a nastrój potrafi zmienić się z farsy w strach w jednym akapicie.
Rozrywka i wartość
Świetna zabawa w każdym wieku i dobra książka do czytania z dzieckiem. Zostawia też pytanie, które warto przegadać: co mówi o człowieku bardziej, talent i pochodzenie czy decyzje, które podejmuje. Po ostatniej stronie od razu chce się sięgnąć po kolejny rok w Hogwarcie.
Krótko o książce, bez spoilerów
Drugi rok Harry’ego w Hogwarcie zaczyna się od ostrzeżenia domowego skrzata, a potem na ścianie zamku pojawia się napis o otwartej Komnacie Tajemnic i uczniowie zaczynają zastygać jak posągi. Szkolny kryminał w magicznym kostiumie, w którym śledztwo prowadzą dwunastolatki, a największym zagrożeniem bywa nauczyciel z najładniejszym uśmiechem.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„to nasze wybory ukazują, kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności.”Harry Potter i Komnata Tajemnic, J.K. Rowling
Poruszane motywy
J.K. Rowling pod płaszczem szkolnej przygody z duchami i latającym samochodem opowiada o uprzedzeniach. Cała intryga kręci się wokół idei czystej krwi: Slytherin chciał uczyć tylko dzieci czarodziejów, Malfoyowie mówią o Hermionie per szlama, a ofiarami potwora są uczniowie z mugolskich rodzin. Drugi wątek to tożsamość. Harry boi się, że łączy go z dziedzicem Slytherina więcej, niż chciałby przyznać, i dopiero finał podpowiada mu, że o tym, kim jest, nie decyduje ani pochodzenie, ani talent. Główne elementy historii: Zagadka Komnaty Tajemnic - kolejne ataki, napisy na ścianach, fałszywe tropy i rozwiązanie spięte wskazówkami z całego roku. Uprzedzenia i czystość krwi - wyzwisko „szlama”, nagonka na uczniów z mugolskich rodzin i Ernie z Hufflepuffu, który chwali się dziewięcioma pokoleniami czarodziejów. Wybory i tożsamość - wężomowa, Tiara Przydziału i podobieństwa między Harrym a Tomem Riddle’em. Sława i pozory - Lockhart, który zbudował karierę na cudzych czynach, i Harry, który sławy nie chce, a i tak jej nie uniknie. Przyjaźń - Ron i Hermiona, którzy stoją przy Harrym, kiedy szkoła widzi w nim dziedzica. Rodzina - ciepła i hałaśliwa Nora kontra Dursleyowie z kratami w oknie. Wolność - Zgredek, domowy skrzat, który karze się za każde nieposłuszeństwo i czeka na jedną część garderoby od swojego pana.
Pytania i odpowiedzi
Czy można czytać „Harry Potter i Komnata Tajemnic” bez pierwszego tomu?
To tom 2 serii, a pierwszy to „Harry Potter i Kamień Filozoficzny”, którego na youngadult.pl jeszcze nie recenzowałem. Da się zacząć od dwójki: pierwszy rozdział przypomina, kim jest Harry, skąd ma bliznę, dlaczego mieszka u Dursleyów i że ma za sobą rok w Hogwarcie i spotkanie z Voldemortem, a zagadka Komnaty zamyka się w tym tomie. Lepiej jednak czytać po kolei, bo Ron, Hermiona, Hagrid, Snape i Malfoy wchodzą tu na scenę jako starzy znajomi, bez przedstawiania.
Ile stron liczy książka?
362 strony w pierwszym polskim wydaniu Media Rodziny z 2000 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Dziesięć lat wystarczy, a z dorosłym obok nawet trochę wcześniej. Nie ma tu romansu ani przekleństw, ale są sceny grozy: głos w murach mówiący o zabijaniu, spetryfikowani uczniowie, pająki wielkości koni pociągowych, bazyliszek i krew w finale. Pojawia się też obelga „szlama” i domowy skrzat, który za karę robi sobie krzywdę, więc jest o czym porozmawiać z dzieckiem.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla dzieci od około 10 lat i dla starszych, którzy chcą wrócić do Hogwartu. Relaksator ma tu przygodę, humor i świat pełen duchów i latających samochodów, koneser porządnie zbudowaną zagadkę z twistem i satyrę na celebrytów w osobie Lockharta. Jeśli komuś podobał się Percy Jackson, poczuje się tu jak w domu.
Co czytać dalej
Percy Jackson. Złodziej Pioruna
Rick Riordan
Też dwunastolatek, który odkrywa, że należy do magicznego świata, i też przygoda z humorem dla czytelników od 10 lat.
★ 7/10🧠 5💖 9🌶️ 110+
Czytaj recenzję
Cudowny chłopak
R.J. Palacio
Szkoła, przyjaźń i odrzucenie przez rówieśników, tylko bez magii, dla tej samej grupy wiekowej.
★ 8/10🧠 8💖 7🌶️ 110+
Czytaj recenzję
Papierowe miasta
John Green
Też: zagadka, przyjaźń.
★ 8/10🧠 8💖 8🌶️ 113+
Czytaj recenzję