Tropy w książce
- Romantasy
Motywy
- paranormal romance
- rozstanie i depresja
- wampir kontra wilkołak
- sfora z La Push
- motory i skok z klifu
- wyścig z czasem w Volterze
- Romeo i Julia
Sięgnij, jeśli
- lubisz, gdy po rozstaniu w życiu bohaterki pojawia się przyjaciel, który grzeje jak piec i naprawia motory w garażu
- masz ochotę na trójkąt, w którym po jednej stronie stoi lodowaty wampir, a po drugiej chłopak z La Push z tajemnicą
- czekasz na finał, w którym trzeba zdążyć, zanim zegar na wieży wybije dwunastą
Odpuść, jeśli
- romans, w którym bohaterka ryzykuje życie, żeby usłyszeć w głowie byłego chłopaka, wydaje ci się niebezpieczną lekcją
- liczysz na Edwarda, bo znika na szesnaście rozdziałów i wraca dopiero przed finałem
- masz alergię na fabułę opartą na nieporozumieniu, które jedno pytanie przez telefon wyjaśniłoby w sekundę
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
3/10- Puste miesiące i sfora. Dwa pomysły tej książki robią wrażenie. Cztery strony, na których stoją tylko nazwy miesięcy, od października do stycznia, mówią o depresji Belli więcej niż niejeden rozdział. Jacob, który chce zdradzić Belli sekret, ale rozkaz przewodnika sfory zaciska mu gardło w pół słowa, więc każe jej zgadywać, to sprytny chwyt. Sfora ma przy tym swoją cenę: Sam przeszedł przemianę zupełnie sam, a jego narzeczona nosi na twarzy blizny po jednej chwili jego gniewu.
- Wilcza zagadka dla Belli. Czytelnik, który pamięta legendy Quileutów z pierwszego tomu, zgaduje wszystko po wzmiance o czarnym niedźwiedziu wielkości domu i o Jacobie rozpalonym jak piec. Bella przez kolejne rozdziały podejrzewa prochy i sektę, przypomina sobie program telewizyjny o ofiarach prania mózgu i dzwoni z donosem do ojca-policjanta, a rozwiązanie dostaje wtedy, gdy Jacob każe jej zgadywać „Jak w teleturnieju”.
- Romeo i Julia na telefon. Meyer nie ukrywa wzoru: na angielski Bella ogląda „Romea i Julię”, w pierwszym rozdziale Edward zazdrości Romeowi, że tak łatwo mógł się zabić, a w szesnastym Bella zastanawia się, czy Julia nie mogłaby wyjść za Parysa. U Szekspira los kochanków przesądza list, który nie dotarł. Tutaj cały finał stoi na tym, że Rosalie przekazuje plotkę, Jacob rzuca do słuchawki, że Charlie jest na pogrzebie, a Edward nie zadaje jednego pytania: czyim. Książka zbywa to zdaniem „Los zawsze przeciwko kochankom”, jakby to wystarczało za konstrukcję fabuły.
- Śmierć jako dowód miłości. Bella celowo pakuje się w niebezpieczeństwo: zaczepia obcych mężczyzn pod barem, wsiada na zdezelowany motor, skacze z najwyższej skały w czasie burzy, bo wtedy słyszy gniewny głos Edwarda. Powieść uznaje to za dowód uczucia, a nie sygnał alarmowy: w finale Bella ogłasza „Ty mnie kochasz!”, a Edward zapowiada, że kiedy ona umrze, „Pójdę w twoje ślady”. Wcześniej sam zdecydował za nią o rozstaniu i okłamał ją dla jej dobra, a teraz uzależnia przemianę od ślubu. To kontrola i szantaż emocjonalny, a nastoletni czytelnik dostaje lekcję, że bez chłopaka życie nie ma sensu.
💖 Dla relaksatorów
6/10- Jacob jak słońce. Najcieplejsze strony tej książki to garaż w La Push: motory rozkręcane do ostatniej śrubki, toast „Za bycie nieodpowiedzialnym w pozostałe dni” i licytacja, kto jest starszy, po której Jacob ma trzydzieści lat, a Bella dwadzieścia trzy. Chłopak ma w sobie tyle humoru i ciepła, że łatwo zrozumieć, dlaczego wielu czytelników kibicuje właśnie jemu.
- Groza w lesie. Laurent na łące, który uprzejmie tłumaczy Belli, że jej ciała nikt nie znajdzie, i pięć wilków wielkości konia wychodzących spomiędzy drzew to najlepsza scena grozy w tej książce. Niewiele ustępują jej Paul, który z wściekłości wybucha wilkiem na środku drogi, i Jacob wskakujący nocą do pokoju Belli z czubka świerku.
- Wyścig z zegarem. Finał w Volterze pędzi: kradzione żółte porsche, zwitek banknotów dla strażnika przy bramie, czerwone flagi święta i Bella przebiegająca przez fontannę, gdy zegar na wieży wybija dwunastą. Prolog, który na początku wygląda na koszmarny sen, wraca tu jako prawdziwa scena, a Alice w roli kierowcy i włamywaczki to czysta przyjemność.
- Czekanie przy telefonie. Jacob nie oddzwania, Billy zmienia wymówki, Bella dzwoni co pół godziny aż do dwudziestej trzeciej, jedzie pod pusty dom Blacków i znowu dzwoni. Te tygodnie ciągną się jak kolejka w urzędzie i trudno przy nich nie zerkać, ile zostało do końca rozdziału.
- Gdzie jest Edward. Kto przyszedł po Bellę i Edwarda, musi uzbroić się w cierpliwość: Edward znika w trzecim rozdziale, przez szesnaście kolejnych istnieje tylko jako głos w głowie Belli i wraca dopiero w dwudziestym. Zamiast romansu jest długa żałoba po romansie, a potem jedna nocna rozmowa, w której wszystko zostaje wyjaśnione i odkręcone.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Początek jest mocny: urodziny, kropla krwi i rozstanie w lesie mieszczą się w trzech rozdziałach. Potem książka dzieli się na długie czekanie, najpierw na koniec odrętwienia, później na telefon od Jacoba, i na wilczą zagadkę, którą czytelnik rozwiązuje dużo wcześniej niż bohaterka. Laurent na łące i Volterra mają tempo, ale cały finał wisi na łańcuchu nieporozumień, który przeciąłoby jedno pytanie zadane przez telefon, a werdykt Volturi rozstrzyga się dzięki wizji Alice.
Bohaterowie i relacje
Jacob jest najlepiej napisanym bohaterem książki: wesoły, uparty, dumny z rabbita złożonego z części, a po przemianie zgorzkniały i przerażony tym, czym się stał. Dobrze wypada też Charlie, bezradny wobec córki, która żyje obok niego jak cień. Bella w żałobie po związku jest przekonująca, a w dodatku przyznaje, że trzyma Jacoba przy sobie z egoizmu, bo bez niego się rozpada. Edward przez większość czasu jest głosem w jej głowie, a po powrocie wygłasza tyle przeprosin i wyznań, że trudno go odróżnić od tego głosu. Więcej charakteru ma Aro, zachwycony każdą chwilą jak dziadek na imieninach wnuka.
Styl pisania i atmosfera
Meyer ma kilka znakomitych obrazów: puste strony z nazwami miesięcy, dziura w piersi, która boli przy brzegach, Bella jako księżyc krążący wokół planety, której już nie ma. Słabiej wypadają powtórki: aksamitny baryton, marmurowa skóra i anielska twarz wracają przy każdym pojawieniu się Edwarda, a wewnętrzne monologi Belli potrafią rozpisać jedno spojrzenie na całą stronę. Dialogi z Jacobem są za to lekkie i zabawne, a Volterra ma gęsty, niepokojący klimat.
Rozrywka i wartość
Rozrywki tu nie brakuje: przyjaźń, która grzeje, wilki w lesie, wampiry w wieży i wyścig z czasem. Depresję Belli i bezradność jej ojca pokazuje poważnie, bez wygładzania. Wartość psuje to, czego książka uczy po drodze: ryzykowanie życia nagradza głosem ukochanego, śmierć po ukochanej podaje jako najwyższy dowód uczucia, a decyzje chłopaka podejmowane za dziewczynę tłumaczy troską.
Krótko o książce, bez spoilerów
Edward odchodzi z Forks, a Bella zostaje z pustką, którą zaczynają wypełniać coraz wyższy i coraz cieplejszy Jacob Black oraz coraz bardziej szalone pomysły. Najlepsza w tej części jest przyjaźń z chłopakiem z La Push, najgorsze to, że za ryzykowanie życia książka nagradza bohaterkę głosem byłego w głowie.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Zanim cię poznałem, Bello, moje życie przypominało bezksiężycową noc.”Księżyc w nowiu, Stephenie Meyer
Poruszane motywy
Stephenie Meyer pisze tym razem o stracie. Edward odchodzi, zapewniając Bellę, że będzie tak, jakby nigdy się nie poznali, a ona przez cztery miesiące żyje jak automat i najbardziej boi się tego, że zapomni jego głos. Z odrętwienia wyciąga ją Jacob Black, przyjaciel, który chce być kimś więcej, i świat La Push, w którym chłopcy dziedziczą po pradziadkach przemianę w wilki, czy tego chcą, czy nie. Drugą osią jest „Romeo i Julia”: rozstanie, fałszywa wieść o śmierci i samobójcza podróż do Włoch układają się tak, jakby autorka chciała sprawdzić, co by było, gdyby Julia zdążyła. Książka zostawia przy tym pytanie bez dobrej odpowiedzi: czy osiemnastolatka może oddać życie i duszę za chłopaka i kto ma o tym zdecydować. Główne elementy historii: Utrata - rozstanie w lesie i miesiące, które w powieści zajmują tylko nazwy na pustych stronach. Głos w głowie - halucynacje, które Bella wywołuje, ryzykując życie na motorze i na klifie. Przyjaźń - Jacob, przy którym Bella znowu się śmieje, i jej poczucie winy, że nie potrafi odwzajemnić jego uczucia. Sfora - wilkołaki z La Push, które słyszą swoje myśli, muszą słuchać przewodnika i płacą za przemianę utratą kontroli. Romeo i Julia - nieporozumienie, przez które Edward uznaje Bellę za zmarłą i jedzie do Volterry, żeby umrzeć. Volturi - wampirzy dwór, który pilnuje jedynej zasady: ludzie nie mogą poznać prawdy. Wybór - głosowanie Cullenów nad przemianą Belli i warunek Edwarda, który chce najpierw ślubu.
Pytania i odpowiedzi
W jakiej kolejności czytać Sagę Zmierzch i czy „Księżyc w nowiu” można zacząć bez „Zmierzchu”?
„Księżyc w nowiu” to drugi tom Sagi Zmierzch. Kolejność czytania: „Zmierzch”, „Księżyc w nowiu”, „Zaćmienie”, „Przed świtem”. Obok są dwa dodatki: „Drugie życie Bree Tanner”, krótka powieść związana z „Zaćmieniem”, oraz „Słońce w mroku”, czyli „Zmierzch” oczami Edwarda. Bez pierwszego tomu trudno się obejść: akcja zaczyna się pół roku po jego finale, a Bella ciągle wraca do Jamesa, do szpitala w Phoenix i do legend, które opowiedział jej Jacob. Sprawa z Volturi zamyka się tu tylko na razie, a Victoria, pakt z wilkami i spór o przemianę Belli zostają otwarte.
Ile stron liczy „Księżyc w nowiu”?
480 stron w wydaniu Wydawnictwa Dolnośląskiego z 2008 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Książka ma prolog, 24 rozdziały i epilog.
Od ilu lat jest ta książka?
Zostaję przy progu z pierwszego tomu: 14+. Seksu nie ma, są pocałunki i noce, które Edward spędza obok Belli. Cięższe od romansu są tematy: depresja po rozstaniu, ryzykowne zachowania, wypadek na motorze, skok z klifu, po którym Bella przestaje walczyć z prądem, i samobójstwo jako motyw, bo Edward chce odebrać sobie życie, gdy uznaje, że Bella nie żyje. Jeśli ten temat dotyczy ciebie: 116 111. Przemocy jest niewiele i bez detali: wampir grozi Belli, wilki walczą ze sobą, a w wieży Volturi giną turyści, o czym świadczą tylko krzyki zza drzwi. Młodszemu czytelnikowi dobrze przypomnieć, że ryzykowanie życia dla czyjegoś głosu i obietnica śmierci po ukochanej to sygnały alarmowe, a nie romantyzm.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Głównie dla relaksatorów od 14 lat, którzy przeczytali „Zmierzch” i są ciekawi, jak potoczą się losy Belli, a zwłaszcza dla tych, którzy kibicują Jacobowi, bo w tym tomie dostaje najwięcej miejsca. Spodoba się też fanom romansów z wilkołakami i finałów z zegarem w tle. Wymagający czytelnik polubi sforę z La Push i kilka śmiałych obrazów depresji, ale fabuła oparta na jednym nieporozumieniu i przekaz zakończenia skutecznie zepsują mu humor.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Zaćmienie
Stephenie Meyer
Ten sam cykl.
★ 5/10🧠 4💖 7🌶️ 314+
Czytaj recenzję
Zmierzch
Stephenie Meyer
Ten sam cykl.
★ 5/10🧠 3💖 7🌶️ 214+
Czytaj recenzję
Miasto popiołów
Cassandra Clare
Drugi tom innej młodzieżowej serii, w której wampiry i wilkołaki żyją tuż obok zwykłego miasta.
★ 6/10🧠 5💖 7🌶️ 214+
Czytaj recenzję
