Tropy w książce
- Dystopia
- Od przyjaźni do miłości
Motywy
- kontynuacja trylogii po latach
- miasto jak gra z punktami
- wyścigi dronów
- bracia i wojenna trauma
- romans Daya i June
- sceny przemocy
Sięgnij, jeśli
- czytałeś trylogię Legenda i chcesz zobaczyć, co po dziesięciu latach zostało z Daya, June i Edena
- lubisz dystopie, w których całe miasto działa jak gra z punktami, poziomami i nakładką rozszerzonej rzeczywistości
- szukasz młodzieżówki o braciach, którzy uczą się rozmawiać o wojnie, zamiast udawać, że ich nie boli
Odpuść, jeśli
- zakończenie „Patrioty” w zupełności ci wystarczyło i nie potrzebujesz epilogu na czterysta stron
- oczekujesz złoczyńcy, który choć raz cię zaskoczy, a nie tylko wygłasza przemowy o zepsutym systemie
- nie trawisz romansu, w którym bohater przez sporą część tomu ćwiczy na balkonie, co powie dziewczynie
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Eden jako narrator. Najciekawsze, co Marie Lu zrobiła z tym tomem, to oddanie głosu młodszemu bratu. Kujon w okularach, który trzyma zasuszone kwiaty w podręczniku do fizyki i podrywa się z łóżka na dźwięk fajerwerków, bo bierze je za strzały, myśli innym rytmem niż Day i boi się innych rzeczy. Jego koszmary o szklanym cylindrze w wagonie kolejowym mówią o skutkach eksperymentów na dzieciach więcej niż niejedna scena akcji z trylogii.
- Rozmowa nad jeziorem. Nocna wyprawa po dachach Lake, jama w murze, w której Day sypiał jako dziecko, i dwóch braci, z których każdy latami chronił drugiego przed własnymi koszmarami. Kiedy Daniel mówi wreszcie „Ja też ich widzę”, ta książka ma ciężar, jakiego brakuje jej intrydze.
- Złoczyńca z wykładem. Dominic Hann dostaje tragiczną przeszłość i kilka celnych zdań o systemie, który miażdży biednych. Najlepszy moment ma wtedy, gdy mówi Edenowi, że Day był kiedyś taki jak on: „Przegranym. Buntownikiem. Poszukiwanym przestępcą”. Autorka nie idzie jednak za tym pomysłem, a reszta to inwentarz złoczyńcy: rzężący kaszel, nienaganny garnitur, pstryknięcie palcami i strażnicy, którzy wychodzą bez słowa.
- Fabuła na sznurku. Hann porywa bohaterów i wypuszcza ich, kiedy fabule to akurat pasuje, z uzasadnieniem w rodzaju „Bo wrócisz”. Podwójną grę braci przejrzał od początku, a i tak wpuszcza ich pod dach, pozwala dojść do platformy sterowania i tłumaczy swoje zamiary, zanim wyciągnie pistolet. To, co chce zrobić z systemem, łatwo odgadnąć, zanim bohaterowie nazwą to na głos.
- Polityka w jednym przesłuchaniu. Dystopijne pytanie, czy da się naprawić system od środka, rozwiązuje chip wielkości paznokcia i jedna przemowa przed prezydentem. Ross City płonie, czołgi jeżdżą po Podziemiu, a potem miasto przyjmuje poprawki studenta, którego władze same postawiły przed radą. Jak na książkę o tym, że zmiany idą powoli, idą tu podejrzanie gładko.
- June w roli gościa. W trylogii June była połową opowieści, tu nie dostaje ani jednego rozdziału. Ma świetny moment z przynętą w budynku, który wylatuje w powietrze, ale poza tym głównie się rumieni, odczytuje Daniela jednym spojrzeniem i nosi szkarłatne suknie.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Powrót do znajomych. Day, June, Tess, Anden i pierścionek ze spinaczy biurowych na palcu Daniela. Dla kogoś, kto przeżył z nimi trylogię, samo spotkanie po dziesięciu latach jest nagrodą, a finał daje fanom to, na co czekali od zamknięcia serii.
- Wyścigi dronów. Nielegalne wyścigi w Podziemiu, z zakładami w gotówce, patronami i dronem wielkości kolibra, który wymija ciężkie maszyny w wąskich uliczkach, to najbardziej filmowe sceny tomu.
- Ross City. Miasto pod biokopułą, z wirtualnym wielorybem przepływającym między wieżowcami i zorzą nad dachami, to świetna dekoracja. Wystarczy ikonka „WODA | +1 PKT” nad doniczką na uczelnianym korytarzu, żeby zrozumieć, jak działa to społeczeństwo.
- Eden i Pressa. Druga para jest słodsza od pierwszej: nieśmiały kujon z Podniebnych Pięter i pyskata dziewczyna z Podziemia, która zarządza botami sprzątającymi i obstawia wyścigi, żeby kupić lek dla ojca. Pressa ma refleks, apteczną wiedzę i najlepsze riposty w książce.
- Rozbieg. Pierwsze rozdziały Daniela to głównie wzdychanie do June: układa sobie na balkonie pierwsze zdanie, liczy jej rumieńce i co chwilę zastanawia się, czy ona jeszcze coś do niego czuje. Kto nie przyszedł tu dla romansu, będzie przewracał te strony z niecierpliwością.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Punkt wyjścia ma potencjał: zgrywalizowane miasto, gangster z Podziemia i chłopak, którego silnik może zmienić układ sił. Potem fabuła biegnie po torach ułożonych pod bohaterów: porwania kończą się wypuszczeniem, podwójna gra udaje się, choć przeciwnik ją przejrzał, a polityczny węzeł rozplątują chip i przemowa. Najlepiej działają sceny ciche: Lake nocą, odtwarzanie wspomnień Edena w siedzibie służb i rozmowa braci nad wodą.
Bohaterowie i relacje
Eden to najlepszy pomysł tego tomu, a jego relacja z bratem, który traktuje go jak dwunastolatka, jest pisana z wyczuciem. Pressa ma charakter, a szefowa Min Gheren kilka świetnych wymian z Danielem, z „Nienawidzę cię, Wing” na czele. Słabiej z resztą: June spada do roli gościa, Hann miota się między tragicznym ojcem a złoczyńcą z plakatu, a dręczyciele z uczelni to trójka bez twarzy.
Styl pisania i atmosfera
Naprzemienna narracja Edena i Daniela ma sens, ale oba głosy brzmią zbyt podobnie, a serca walą tu jak szalone tak często, że przestałem to liczyć. Ross City z biokopułą, zorzą i wirtualnymi muralami jest za to plastyczne, a kontrast lśniących Podniebnych Pięter z dymiącym Podziemiem buduje klimat lepiej niż niejeden dialog.
Rozrywka i wartość
Jako epilog dla fanów spełnia zadanie: są wyścigi, porwanie, zamieszki, walka na pomoście i finał, na który czytelnicy serii czekali od lat. Plus za poważne potraktowanie wojennej traumy u obu braci i za to, że lśniące Ross City okazuje się równie niesprawiedliwe jak Republika. Jako samodzielna dystopia niewiele jednak dodaje do historii, którą seria opowiedziała wcześniej, a stawka jest wyraźnie mniejsza niż w trylogii.
Krótko o książce, bez spoilerów
Dziesięć lat po „Patriocie” Marie Lu wraca do Daya i Edena, przenosi ich do zgrywalizowanego Ross City i oddaje połowę narracji młodszemu bratu. Najlepiej wychodzi jej rozmowa o koszmarach, które obaj latami nosili w sobie, najsłabiej intryga z gangsterem, która jedzie po torach tak prostych, że łatwo zgadnąć każdą stację.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Otworzyć przed kimś serce to nie oznaka słabości.”Buntownik, Marie Lu
Poruszane motywy
Marie Lu wraca do bohaterów Legendy po dziesięciu latach i pyta, co wojna zostawia w ludziach, kiedy już się skończy. Daniel uciekł od przeszłości na Antarktydę, do miasta, w którym wszystko świeci, a każdy dobry uczynek nagradza się punktami. Eden do tej przeszłości obsesyjnie wraca, bo inaczej nie umie zrozumieć, dlaczego co noc budzi się z krzykiem. Ross City okazuje się przy tym bliższe Republice, niż chcieliby jego mieszkańcy: z Podniebnych Pięter nie widać Podziemia, a system, który miał nagradzać dobro, karze za biedę i chorobę. Główne elementy historii: System poziomów - chip za uchem, punkty i piętra, które decydują o tym, gdzie mieszkasz, co jesz i czy stać cię na leczenie. Bracia - Daniel, który chce chronić Edena za wszelką cenę, i Eden, który ma dość bycia wiecznie młodszym bratem bohatera narodowego. Wojenna trauma - koszmary obu braci i noc, w której wreszcie przyznają, że noszą je od lat. Podziemie i Dominic Hann - gangster, który mówi głosem skrzywdzonych, a sam krzywdzi ich najbardziej. Pamięć i miłość - Daniel odzyskuje wspomnienia o June po kawałku i uczy się być z nią na nowo. Przyjaźń z Podziemia - Pressa, apteka jej ojca i pytanie, kto płaci za cudze rewolucje. Patriotyzm - przekonanie Edena, że kochać kraj to także mówić głośno o tym, co w nim gnije.
Pytania i odpowiedzi
Czy można czytać „Buntownika” bez znajomości poprzednich tomów?
Da się, bo Marie Lu przypomina, kim byli John, Metias, Kaede i Tess, ale sporo się traci. To czwarty tom dopisany po latach, a jego emocjonalna stawka (luki w pamięci Daniela, pierścionek ze spinaczy, dziesięć lat rozłąki z June) działa tylko wtedy, gdy zna się trylogię. Do tego już pierwsze rozdziały zdradzają, jak skończyła się wojna i co stało się z bohaterami. Kolejność czytania: „Rebeliant”, „Wybraniec”, „Patriota”, „Buntownik”. W wydaniu Moondrive pierwsze dwa tomy nazywają się „Legenda” i „Geniusz”, więc przy kupowaniu sprawdzaj wydawnictwo.
Ile stron liczy książka?
400 stron w wydaniu Moondrive z 2023 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Polecam od 14 lat, tak jak całą serię. Jest jedna zasygnalizowana scena wspólnej nocy Daniela i June, bez dosłownych opisów, ale przemocy nie brakuje: samobójstwo przez truciznę przy aresztowaniu, zamordowany polityk, porwanie i pobicie, śmierć bliskiej osoby od noża w zamieszkach i strzelanina. Obaj bracia zmagają się też z wojennymi koszmarami. Jeśli przemoc, śmierć bliskich albo nawracające złe wspomnienia dotykają cię osobiście, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla fanów Legendy, którzy chcą jeszcze raz spotkać Daya i June i zobaczyć, jak dorósł Eden. Relaksatorów ucieszą wyścigi dronów, porwanie, zamieszki i romans zakończony tak, jak czytelnicy serii chcieli od lat. Koneserowi zostanie Eden i jego wojenna trauma, bo intryga z gangsterem nie zaskoczy go ani razu. Kto nie zna serii, a ma ochotę na miasto, które działa jak gra, lepiej sięgnie po „Warcross” tej samej autorki.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Patriota
Marie Lu
Poprzedni tom, bez którego finał „Buntownika” traci połowę wagi.
★ 6/10🧠 5💖 7🌶️ 414+
Czytaj recenzję
Wybraniec
Marie Lu
Ten sam cykl.
★ 7/10🧠 6💖 8🌶️ 214+
Czytaj recenzję
Rebeliant
Marie Lu
Ten sam cykl.
★ 6/10🧠 5💖 8🌶️ 214+
Czytaj recenzję