Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: White Lies, Joanna Balicka

Recenzja

White Lies - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Joanna Balicka Wszystkie książki autorki →

Ten od Liceum

★ 4/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

3/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

6/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

8/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

18+

Tropy w książce

Motywy

  • romans new adult
  • thriller romantyczny
  • haker i tancerka
  • spisek w luksusowym hotelu
  • przemoc domowa
  • sceny 18+
  • polska autorka

Sięgnij, jeśli

  • lubisz romanse, w których zamiast wesela i delegacji jest spisek, szyfry i włamanie do strzeżonego hotelu
  • chcesz pyskatego bohatera, który nawet łotra w masce królika pyta o świnkę Peppę
  • braci Weston znasz z poprzednich tomów i chcesz zobaczyć, jak zamykają serię

Odpuść, jeśli

  • nie masz jeszcze 18 lat - handel organami dzieci, egzekucje i opisowy seks to nie lektura na szkolną przerwę
  • bohater, który namierza telefon dziewczyny i obserwuje ją przez kamerę w metrze, zapala ci czerwoną lampkę
  • oczekujesz, że finałową akcję zobaczysz na własne oczy, a nie w relacji bohatera, który wraca z teczką

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

3/10
  • Intryga z prawdziwego zdarzenia. Zaszyfrowane pliki, haker po drugiej stronie ekranu, nagranie ojca z archiwum i tropy rozrzucone po całym Seattle. W porównaniu z poprzednim tomem jest tu fabuła, a nie tylko pretekst do kolejnej sceny w sypialni, a prawda o kobiecie, która wychowała Arielle, autentycznie mnie zaskoczyła.
  • Wszystko podane na tacy. Każda zagadka rozwiązuje się sama: hasło podaje matka przez szybę zakładu, klucz do skrytki wisi przy kluczykach od motocykla, plany hotelu czekają w folderze, a ojciec zostawia nagranie z gotową listą zbrodni. Phoenix niby jest genialnym hakerem, a głównie odbiera paczki od nieboszczyka i tajemniczego informatora.
  • Łotry z kreskówki. Ludzie w maskach królika, świni i kozy wygłaszają przemowy o zwierzęcym instynkcie i hierarchii, a sam Phoenix kwituje jedną z nich: „Ale żeś machnął monolog złoczyńcy”. Kiedy bohater kpi z czarnych charakterów lepiej niż recenzent, trudno się ich bać.
  • Finał za kulisami. Przez kilkaset stron czekałem na ratowanie dzieci z ciężarówek, a dostałem Arielle w pokoju hotelowym i Phoenixa, który wraca z teczką i mdleje. Najważniejsza akcja książki dzieje się poza kadrem, a łotrów aresztuje serwis informacyjny w epilogu.
  • Tonalny slalom. Handel organami dzieci, okaleczona kilkulatka i przemoc domowa sąsiadują z babeczkami, jacuzzi i sprośnym szeptem podczas tańca w hotelu, w którym operowano dzieci. Tematy są ciężkie i autorka traktuje je poważnie, tyle że ton przeskakuje między nimi jak przełączany pilotem.

💖 Dla relaksatorów

6/10
  • Haker z niewyparzoną gębą. Phoenix pyskuje każdemu: recepcjoniście, detektywowi, zbirowi w lombardzie („Nie, nein, non, niet”) i łotrowi w masce, którego pyta, gdzie zgubił świnkę Peppę. Jego sarkazm ratuje niejedną dłużyznę.
  • Tempo thrillera. Szyfry, włamanie do hotelu, transmisja z maską królika, strzał przez okno w przydrożnym zajeździe i bankiet w paszczy lwa. Rozdziały kończą się haczykami, więc kolejne łyka się bez oglądania na zegarek.
  • Rodzina Westonów. Ace z pokazem slajdów o adopcji psa, Seth z kodeksem zasad, Caliente, przy której wszyscy kulą ogony, i mama, która dokarmia każdego, kto przekroczy próg. Najcieplejsze sceny to te, w których bracia się kłócą, a potem i tak stoją za sobą murem.
  • Romans z ratunkiem. Kąpiel z pianą po nocy, w której matka pobiła Arielle, kakao o trzeciej nad ranem i oświadczyny w epilogu. Relacja pędzi i bywa przesłodzona, ale daje bohaterce dom, którego nigdy nie miała.
  • Długość i powtórki. 633 strony robią swoje: każdy członek rodziny po kolei krzyczy na Phoenixa, że jest lekkomyślny, a sceny łóżkowe wskakują nawet tuż przed wejściem do hotelu pełnego morderców.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

4

Szyfry zmarłego ojca i hotel dla elit, w którym na trzydziestym trzecim piętrze kupuje się organy, to zalążek porządnego thrillera, a odkrycie prawdy o matce Arielle robi wrażenie. Kolejne zagadki rozwiązują się jednak podsuniętymi gotowcami, środek tonie w powtarzanych kłótniach braci, a ratowanie dzieci, na które czeka się całą książkę, odbywa się poza kadrem.

Bohaterowie i relacje

4

Phoenix ma najlepsze strony całej serii: nałóg w przeszłości, ataki paniki, poczucie, że w rodzinie zawsze był tym gorszym, i sarkazm jako tarcza. Arielle startuje mocno, bo jej domowe piekło opisano bez znieczulenia, ale potem służy głównie za kogoś do ratowania, a zapowiedź jej mroczniejszej strony gaśnie. Łotry w maskach są płaskie, a Seth, Xander, Cali i mama w kolejnych scenach odgrywają ten sam numer z pouczaniem bohatera.

Styl pisania i atmosfera

3

Oba głosy brzmią tak samo: serce wali o żebra „z finezją pociągu towarowego”, wargi są przygryzane, puls „napierdalał” i mało kto przejdzie przez scenę bez żółci podchodzącej do gardła. Wulgaryzmy Phoenixa bywają zabawne, ale w scenach erotycznych i przy opisach zbrodni styl zgrzyta równie często, a zdrobnienia w rodzaju „rybko” padają w najmniej odpowiednich momentach.

Rozrywka i wartość

5

Jako romans z dreszczykiem to się broni: jest napięcie, jest humor, są rodzinne sceny i pikanterii nie brakuje. Przy tej długości czułem jednak każdą powtórkę i każde przekomarzanie dopisane tam, gdzie scena prosiła o ciszę.

Krótko o książce, bez spoilerów

Phoenix Weston, haker i najmłodszy z braci, łamie szyfry na laptopie zmarłego ojca, trafia na trop hotelu, w którym elita kupuje organy dzieci, i zakochuje się w tancerce z siniakami pod makijażem. Thriller z romansem na 633 strony, w którym spisek jest ciekawszy niż w poprzednim tomie, ale klisz, wulgaryzmów i scen łóżkowych w środku akcji nie brakuje.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Pamiętajcie, chłopcy, nie ma niczego silniejszego niż więź między braćmi.”White Lies, Joanna Balicka

Poruszane motywy

Joanna Balicka zamyka serię opowieścią o synu, który chce dokończyć wojnę ojca, i o dziewczynie, której całe dzieciństwo okazuje się kłamstwem. Phoenix przez lata był w rodzinie tym lekkomyślnym, najmłodszym, po którym nikt niczego się nie spodziewał, dopóki stary laptop Cedricka nie dał mu szansy udowodnić, że jest coś wart. Arielle od dziecka zakrywa siniaki i usprawiedliwia kobietę, która ją bije, a prawda o tym, kim ta kobieta jest i co zrobiła, przychodzi w najgorszym możliwym momencie. W tle stoi hotel, w którym bogaci kupują zdrowie kosztem dzieci, których nikt nie szuka. To najcięższy temat w całej serii, choć podany w romansowym sosie z babeczkami i jacuzzi. Główne elementy historii: Zemsta za ojca - zaszyfrowane pliki, nagranie Cedricka i obsesja, by dokończyć to, co zaczął. Handel organami - Seattle Heights Hotel, sekta zwana Zakonem i grono „Ojców Założycieli” w zwierzęcych maskach. Przemoc domowa - Arielle i kobieta, którą przez lata nazywała matką, pokazane poważnie i bez łagodzenia. Zdrowie psychiczne - ataki paniki Phoenixa, jego przeszłość z narkotykami, załamanie Svetlany i zakład psychiatryczny. Bracia Weston - kłótnie, bójki i powiedzenie „Albo razem, albo wcale”, które w finale wraca jak refren. Stalking jako zaloty - bohater namierza telefon dziewczyny, sprawdza jej plan zajęć i pisze, że widzi ją w metrze, a książka traktuje to jak romantyczny start. Rodzina z wyboru - adopcja, oświadczyny i dom, w którym nikt nie musi się bać.

Pytania i odpowiedzi

Czy można czytać „White Lies” bez znajomości poprzednich tomów?

Da się, bo historia Phoenixa i Arielle jest zamknięta, a prolog i rozmowy braci przypominają najważniejsze fakty. Trzeba się jednak liczyć ze spoilerami: od pierwszych stron wiadomo, kto z kim jest po tomie pierwszym i drugim, a kłótnie braci wracają do wydarzeń z „Black Lies”, w tym do sprawy ojca Beverly. Seria „Bracia Weston” liczy trzy tomy, każdy o innym bracie: „Red Lies”, „Black Lies” i „White Lies”, który ją zamyka.

Ile stron liczy książka?

633 strony w wydaniu NieZwykłe z 2025 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Składają się na nie prolog, 44 rozdziały i dwuczęściowy epilog.

Od ilu lat jest ta książka?

Tu nie ma o czym dyskutować: 18+, zresztą autorka sama zaznacza na wstępie, że książka jest dla dorosłych. Sceny seksu są liczne i opisane wprost, a obok nich stoją handel organami dzieci, egzekucje, przemoc domowa, ataki paniki i samobójstwo. Jeśli któryś z tych tematów dotyka cię osobiście, porozmawiaj z kimś, komu ufasz; młodsi czytelnicy mogą też zadzwonić pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo jest ta książka?

Dla pełnoletnich relaksatorów, którzy lubią romanse z sensacją w tle, pyskatego bohatera i rodzinne serie, a 633 strony ich nie przerażają. Konesera przyciągnie intryga, wyraźnie ciekawsza niż w poprzednim tomie, ale rozwiązywana gotowcami i z finałem rozegranym poza kadrem.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej