Tropy w książce
- Szkoła i liceum
Motywy
- romans new adult
- perspektywa Holdera
- listy do zmarłej siostry
- żałoba po samobójstwie
- tajemnica z dzieciństwa
- sceny 18+
Sięgnij, jeśli
- przeczytałeś „Hopeless” i chcesz wiedzieć, co działo się w głowie Holdera, zanim pierwszy raz wszedł przez okno Sky
- szukasz powieści o żałobie po rodzeństwie, w której wolno być na zmarłą siostrę wściekłym
- lubisz książki, w których listy i notatki mówią więcej niż dialogi
Odpuść, jeśli
- nie znasz jeszcze „Hopeless” - ta książka zdradza z niego wszystko, łącznie z finałem
- samobójstwo, wykorzystywanie dzieci i przemoc to w tej chwili dla ciebie zbyt ciężkie tematy
- drugi raz tych samych scen i kwestii, choćby z innej perspektywy, wolisz sobie oszczędzić
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
4/10- Listy do Les. Rozdziały z połówkami i trzema czwartymi w numeracji to listy pisane w notesie, który Les dostała z myślą o terapii i którego nie chciała używać. Najlepsze mają po zdaniu czy dwa, jak seria nocnych notatek po scenie z bransoletką, a razem pokazują żałobę bez retuszu: wściekłość na siostrę, wyrzuty sumienia i zdanie, że słowo „zdruzgotanie” powinno być zarezerwowane dla matek.
- List Les. Pod koniec Holder w końcu czyta list, który siostra zostawiła w notesie. To najmocniejszy rozdział książki i jedyny, który każe inaczej spojrzeć na całą dylogię: kiedy zaczęła się krzywda Les, dlaczego rodzina wyjechała z Austin i co dorośli wiedzieli o Hope. Hoover pisze go prosto i bez efekciarstwa.
- Powtórka z rozrywki. Od sceny w sklepie aż po Austin dostajemy te same sceny i w dużej części te same kwestie co w „Hopeless”, słowo w słowo, tylko z komentarzem Holdera. Czułem się jak na drugim seansie tego samego filmu, tym razem z komentarzem reżysera, który głównie zachwyca się ustami głównej aktorki.
- Obsesja w wersji romantycznej. Teraz wiadomo, skąd się bierze gapienie, śledzenie i wybuchy Holdera, ale od środka wygląda to jeszcze gorzej: przyciska Sky do materaca, żeby nie mogła go wyrzucić z pokoju, całuje ją, gdy śpi, a sam przyznaje, że nigdy nie twierdził, że nie bywa okrutny. Książka podaje to jako dowód wielkiego uczucia.
- Samobójstwo jako odwaga. Przy kolacji Holder mówi Sky: „Les była najodważniejszą osobą, jaką znałem.” Fabuła później to prostuje, bo bohater przyznaje się do gniewu na siostrę, a jej list pokazuje wyczerpanie i krzywdę, a nie bohaterstwo. Przez długie rozdziały ta wypowiedź zostaje jednak bez odpowiedzi, a w powieści czytanej także przez nastolatki to ryzykowny skrót.
- Wygodne przypadki do kwadratu. Do zbiegów okoliczności z tomu 1 dochodzi nowy: matka Holdera i Les trzy lata wcześniej rozpoznały Hope w restauracji i pozwoliły porywaczce odjechać. Moralnie to ciekawa decyzja, fabularnie kolejna furtka, przez którą historia omija konsekwencje.
💖 Dla relaksatorów
6/10- Daniel. Najlepszy kumpel Holdera to osobny gatunek humoru: skacze po stolikach w stołówce, rozdaje przezwiska seriami (jego dziewczyna Val wcale nie ma na imię Valerie) i opowiada historię o Kopciuszku ze schowka na szczotki. Bez niego środek książki byłby dużo cięższy.
- Holder od środka. Fani Holdera dostają go z całym zapleczem: rok u ojca, awanturę o sofę macochy, listę plusów i minusów powiedzenia Sky prawdy i tygodnie, w których unika jej, a i tak przychodzi do szkoły, żeby ją zobaczyć.
- Breckin i męska przyjaźń. Sceny, w których drobny Breckin dźga Holdera palcem w pierś, a kilka dni później gra z nim do północy w Modern Warfare, są ciepłe i zabawne.
- Finał, który boli. List Les i rozmowa z matką w kancelarii poruszają mocniej niż rozwiązanie zagadki w tomie 1, bo tu płacze się nad kimś, kogo nie da się już uratować.
- Déjà vu. Kto czytał „Hopeless” niedawno, przez długie rozdziały wie co do zdania, co zaraz padnie. Napięcia, które w tomie 1 dawała tajemnica Hope, tu brak, bo Holder zna odpowiedź prawie od początku.
- Bez taryfy ulgowej. Samobójstwo na pierwszych stronach, list pożegnalny, krzywda dzieci i śmierć ojca Sky na oczach bohaterów. To nie jest romans na odprężenie po pracy.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Pierwsze sześć rozdziałów to nowa historia: noc z Graysonem, śmierć Les, Amy, bójka, areszt i rok w Austin. Potem zaczyna się „Hopeless” z drugiego fotela i aż do wyjazdu do Austin fabuła niewiele dodaje poza komentarzem do znanych scen i kilkoma epizodami z Danielem i Breckinem. Ratuje ją końcówka z listem Les, która dokłada do historii nowy, ciężki fundament, choć sama stoi na kolejnym wygodnym przypadku.
Bohaterowie i relacje
Holder zyskuje najwięcej: żałoba, gniew na siostrę i wstyd po tym, jak uderzył ojca, robią z niego pełniejszego człowieka niż w tomie 1. Les, którą słyszymy żywą tylko przez telefon, okazuje się najtragiczniejszą postacią dylogii, Daniel i Breckin tworzą świetny duet kumpli, a matka Holdera wreszcie ma twarz. Za to Sky widziana jego oczami zamienia się w usta, uśmiechy do policzenia i riposty, a Grayson, Amy czy Val zostają szkicami.
Styl pisania i atmosfera
Hoover pisze lekko, a rozdziały-listy to dobry pomysł, zwłaszcza seria jednozdaniowych notatek z bezsennej nocy. Psują to dialogi przepisane z tomu 1, narrator, który co akapit wraca do ust Sky, przezwiska Daniela odpalane seriami i autoreklama: Sky czyta Holderowi na głos inną powieść Hoover, z przypisem w środku sceny. Rozdział zatytułowany jednocześnie trzydziestym dziewiątym, trzydziestym dziewiątym i pół oraz trzydziestym dziewiątym i trzy czwarte to żart, który bawi głównie autorkę.
Rozrywka i wartość
Dla fana „Hopeless” to przyjemny dodatek z kilkoma mocnymi rozdziałami, dla nowego czytelnika zły punkt wejścia, bo zdradza wszystko. Najwięcej wartości mają listy i to, jak książka pokazuje żałobę po samobójstwie: wściekłość, wstyd i tęsknota stoją w niej obok siebie. Odejmuję za środek, który powtarza tom 1, i za to, że seks znów służy za opatrunek na traumę, tym razem obojga bohaterów.
Krótko o książce, bez spoilerów
Ponad rok po samobójstwie siostry bliźniaczki Dean Holder pisze do niej listy, a w sklepie spotyka dziewczynę z oczami Hope, przyjaciółki z dzieciństwa, która zaginęła trzynaście lat temu. To „Hopeless” opowiedziane od drugiej strony: dobrze znane sceny, kilka nowych i list Les, dla którego warto wrócić do tej historii.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„Myślałem, że zawsze będę beznadziejny, ale każdego dnia znajduję nadzieję, swoją Hope.”Losing Hope, Colleen Hoover
Poruszane motywy
Colleen Hoover opowiada tę samą historię drugi raz, a jej osią staje się poczucie winy Holdera, które w tomie 1 widzieliśmy tylko z zewnątrz. Chłopak, który jako sześciolatek patrzył, jak przyjaciółka wsiada do obcego samochodu, a jako siedemnastolatek znalazł martwą siostrę bliźniaczkę, jest przekonany, że zawodzi każdą dziewczynę, którą kocha, i wytatuował to sobie na przedramieniu. Listy do Les są jego prywatną terapią, a ostatni tekst w notesie, napisany ręką siostry, odpowiada na pytanie, które Holder zadaje od pierwszego rozdziału. Główne elementy historii: Żałoba po samobójstwie - wściekłość, wstyd i tęsknota za siostrą, której uśmiech na zdjęciach był maską. Poczucie winy - Holder obwinia się o porwanie Hope i śmierć Les, dopóki list siostry nie zdejmie z niego tego ciężaru. Krzywda, o której milczano - wykorzystywanie Les przez ojca Hope i dorośli, którzy wiedzieli więcej, niż mówili. Pierwsza miłość - Sky, która go nie pamięta, i Holder, który nie umie powiedzieć jej prawdy. Przyjaźń - Daniel, Breckin i Amy, którzy na różne sposoby pomagają mu przetrwać rok po pogrzebie. Rodzina - matka, która w oczach syna nadała słowu „zdruzgotana” nowe znaczenie, i ojciec, którego Holder uderzył i musi przeprosić.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Losing Hope” to kontynuacja „Hopeless”?
Nie w zwykłym sensie. To tom 2 dylogii Hopeless, ale opowiada te same wydarzenia oczami Deana Holdera, z prologiem sprzed ponad roku i epilogiem po finale. Zacznij od „Hopeless”, bo tutaj wszystkie tajemnice wychodzą na wierzch wcześnie. Kto zna tom 1, dostanie nowe sceny (śmierć Les, rok w Austin, Daniel, przyjaźń z Breckinem), listy do siostry i jej list pożegnalny, który dokłada do historii nową prawdę o Les i o tym, co wiedzieli dorośli. Nie dostanie napięcia, bo większość scen i dialogów już zna.
Ile stron liczy „Losing Hope”?
354 strony w wydaniu Wydawnictwa Otwartego z 2015 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.
Od ilu lat jest ta książka?
Daję próg 18+, tak samo jak przy pierwszym tomie. Książka ma kilka dosłownych scen seksu, w tym z przyjaciółką zmarłej siostry kilka dni po jej śmierci, samobójstwo siostry bohatera na pierwszych stronach, list pożegnalny, w którym Les pisze o latach wykorzystywania, i samobójstwo ojca Sky na oczach bohaterów. Jeśli myślisz o odebraniu sobie życia albo ktoś cię krzywdzi, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny numer 116 111 (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży).
Dla kogo przeznaczona jest ta książka?
Dla pełnoletnich fanów „Hopeless”, którzy chcą poznać Holdera od środka i godzą się na to, że większą część historii już znają. Najwięcej wyniosą z niej czytelnicy, których porusza żałoba po rodzeństwie i postać Les. Kto liczy na nową zagadkę, zawiedzie się, bo tę rozwiązał tom 1.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Hopeless
Colleen Hoover
Pierwszy tom, od którego trzeba zacząć, bo tu ta sama historia ma jeszcze swoją tajemnicę.
★ 6/10🧠 4💖 7🌶️ 618+
Czytaj recenzję
Charlie
Stephen Chbosky
Powieść w listach o nastolatku, który próbuje się pozbierać po samobójstwie przyjaciela.
★ 9/10🧠 8💖 5🌶️ 315+
Czytaj recenzję
Reminders of Him. Cząstka ciebie, którą znam
Colleen Hoover
Też Colleen Hoover.
★ 6/10🧠 4💖 8🌶️ 718+
Czytaj recenzję