Królowa Mroku i Powietrza - recenzja, od ilu lat i dla kogo

To trzeci i ostatni tom „Mrocznych intryg”, więc czytać trzeba po kolei: „Pani Noc”, „Władca cieni”, „Królowa Mroku i Powietrza”. Książka startuje w scenie, na której urwał się poprzedni tom, i nie przypomina wcześniejszych wydarzeń. Sprawy Emmy, Juliana, klątwy parabatai i Kohorty zostają domknięte, ale epilog i kilka nitek, jak pochodzenie Kita czy losy Asha, prowadzą do dalszych opowieści ze świata Nocnych Łowców. Gościnnie pojawiają się bohaterowie wcześniejszych cykli autorki, a ich znajomość pomaga zrozumieć Thule. Wydanie ma na końcu dodatkowe opowiadanie „Miłość, której nieznane jest znużenie” o Clary i Jasie.

1072 strony w wydaniu MAG z 2019 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. Powieść dzieli się na trzy części i 34 rozdziały z epilogiem, a tytuły rozdziałów pochodzą z wiersza Edgara Allana Poe „Miasto w morzu”.

Daję 16+, tak jak całej trylogii, i przy tym tomie ten próg ma mocne uzasadnienie. Są trzy sceny seksu, z których ostatnia jest najbardziej bezpośrednia w cyklu, choć bez dosłownych opisów. Przemoc jest cięższa niż wcześniej: ścięcie głowy, makabryczne obrazy z Thule, krwawa bitwa, a dwie postacie z Kohorty odbierają sobie życie. Do tego żałoba po siostrze, nekromancja i chłopiec, który w rozpaczy rani samego siebie. Kto sam przeżywa stratę albo myśli o zrobieniu sobie krzywdy, niech porozmawia z zaufanym dorosłym lub zadzwoni pod 116 111, bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.

Dla każdego, kto przeczytał dwa poprzednie tomy i chce wiedzieć, jak kończy się historia Blackthornów, oraz dla fanów fantasy z dworami faerie, alternatywnymi światami i wielką rodziną w centrum. Relaksatorów ucieszą domknięte romanse, bitwa i rodzinne zakończenie na plaży. Koneserom spodoba się Thule i historia Ty’a, o ile zniosą ponad tysiąc stron, papierowych złoczyńców i finał rozstrzygnięty anielskim ogniem.