O czym jest „Linia serc”?

W skrócie

„Linia serc” Rainbow Rowell to powieść obyczajowa dla dorosłych z odrobiną magii, osadzona w grudniu 2013 roku w Los Angeles. Georgie McCool, trzydziestosiedmioletnia scenarzystka sitcomów, razem z przyjacielem ze studiów Sethem dostaje szansę, na którą oboje czekali od lat: producent Maher Jafari chce ich własnego serialu „Dzień po dniu” i wyznacza spotkanie na 27 grudnia. Georgie nie może więc polecieć na święta do Omaha. Jej mąż Neal, który od narodzin starszej córki zajmuje się domem, nie robi awantury, tylko pakuje siedmioletnią Alice i czteroletnią Noomi i leci bez niej. Tak spokojnie, że Georgie zaczyna się bać, że właśnie od niej odchodzi.

Neal nie odbiera komórki, a Georgie nie chce wracać do pustego domu w Calabasas, więc nocuje u matki, w swoim pokoju z czasów liceum. W szafie leży tam stary żółty telefon z tarczą. Kiedy wykręca z niego numer teściów w Nebrasce, odbiera Neal, tyle że ten z grudnia 1998 roku: student, który kilka dni wcześniej po kłótni z Georgie wyjechał na święta do domu i nie wie, czy chce z nią być. Georgie pamięta, że w Boże Narodzenie stanął pod jej drzwiami z pierścionkiem. Nie wie tylko, czy rozmowy przez zaczarowany telefon mają ten związek uratować, czy raczej Nealowi go oszczędzić.

Rozdziały oznaczone są kolejnymi dniami od 17 do 25 grudnia, a teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami: redakcja studenckiego magazynu satyrycznego, w której Georgie poznała Neala, ślub w ogrodzie jego rodziców, narodziny córek. To samodzielna powieść, w oryginale zatytułowana „Landline”.

⚠️Dalej są spoilery. Etapy fabuły zdradzają zakończenie. Jeśli nie chcesz go znać, zatrzymaj się na opisie powyżej.

Etapy fabuły

1. 1

   Spotkanie dwudziestego siódmego

   Wtorek, 17 grudnia 2013 roku. Georgie McCool wraca późno do domu w Calabasas pod Los Angeles. Jej mąż Neal, który od lat zajmuje się domem i córkami, czeka z łososiem i jarmużem, wyprał jej rzeczy na wyjazd do swojej matki w Omaha i jest w wyjątkowo dobrym humorze. Georgie przynosi nowinę: producent Maher Jafari chce „Dnia po dniu”, serialu, o którym ona i Seth marzą od studiów, i na spotkanie 27 grudnia żąda pilota oraz scenariuszy czterech kolejnych odcinków. Georgie proponuje odwołać wyjazd. Neal zaciska szczękę i oznajmia, że skoro bilety są kupione, poleci z dziećmi sam, a ona zostanie i skupi się na serialu. Nazajutrz o świcie Georgie żegna siedmioletnią Alice i czteroletnią Noomi, która chce być zielonym kotkiem i na wszystko odpowiada miauczeniem. Neal całuje ją w biegu i odjeżdża taksówką. W biurze Georgie, Seth i autor gagów Scotty po cichu szykują odejście od „Stawiam na Jeffa”, przebojowego sitcomu z komikiem Jeffem Germanem, a matka Georgie dzwoni z wieścią, że Neal powiedział jej rano o rozstaniu na jakiś czas.

2. 2

   Żółty telefon

   Wieczorem Georgie z rozładowaną komórką trafia na kolację do matki. Mieszkają tam ojczym Kendrick, starszy od Georgie tylko o trzy lata, osiemnastoletnia przyrodnia siostra Heather i mopsy, w tym ciężarna Petunia. Dawny pokój Georgie matka zamieniła w składzik na psie trofea, ale w szafie wciąż leży żółty telefon z tarczą, kupiony na wyprzedaży garażowej w liceum. Georgie dzwoni z niego na stacjonarny numer teściowej. Neal jest zaspany, zdziwiony, że w ogóle zadzwoniła, i odkłada słuchawkę, zanim ona zdąży powiedzieć, że go kocha. W kolejnych dniach komórkę Neala odbierają Alice albo jego matka Margaret, która wspomina, że Neal zabrał dziewczynki do Dawn, sąsiadki i dawnej niemal-narzeczonej, obejrzeć papużkę. Georgie siedzi w pustym domu, w którym Neal namalował na ścianach drzewa, a na suficie kwitnącą gałąź, i wraca do połowy lat dziewięćdziesiątych: jako studentka Uniwersytetu Los Angeles pisała z Sethem do satyrycznego „Patafiana”, a Neal, chłopak z Nebraski, który studiował oceanografię, choć nie znosił oceanu, rysował tam tuszem komiks „Wstrzymaj słońce”. Seth nazywał go hobbitem, a Georgie przesiadywała przy jego stole i patrzyła, jak rysuje.

3. 3

   Ojciec, który nie żyje

   W piątek wieczorem, znów u matki, Georgie wykręca na żółtym aparacie numer teściów. Odbiera Neal, rozdrażniony i zdziwiony, że dzwoni. Twierdzi, że z Dawn się nie widział, papużka nazywa się Falco, a nie Amadeusz, i przypomina, co powiedział przed wyjazdem: że dłużej tego nie zniesie, że ją kocha, ale to może nie wystarczyć. Żeby nie rozmawiać przy rodzicach, prosi ojca o odłożenie słuchawki na dole, a ojciec życzy Georgie wesołych świąt. Tyle że Paul Grafton zmarł trzy lata temu na zawał. Georgie zrzuca telefon na podłogę, mówi matce, że chyba przechodzi załamanie nerwowe, i upija się znalezionym w kuchni likierem miętowym. Rano jedzie do pracy w welurowym dresie matki i dopiero tam składa fakty: dokładnie te słowa usłyszała od Neala w grudniu 1998 roku, na ostatnim roku studiów, po imprezie u ludzi z telewizji, na której on cały wieczór stał pod płotem z piwem, a ona brylowała. Następnego dnia wyjechał do Omaha bez niej, przez tydzień się nie odzywał, a w bożonarodzeniowy poranek uklęknął przed jej drzwiami z pierścionkiem zaręczynowym ciotki.

4. 4

   Rozmowa do pierwszej w nocy

   W sobotę Margaret dziękuje Georgie, że pozwoliła Nealowi przywieźć dziewczynki, bo odkąd zmarł Paul, święta są dla niej najtrudniejsze. Georgie wraca na noc do matki, gdzie Heather, wymalowana jak na randkę, odbiera pizzę od dostawcy, w którym podobno się zakochała. Komórki matki i Kendricka łączą tylko z pocztą głosową, więc Georgie znów sięga po żółty telefon. Neal przeprasza za wczorajszy wieczór i opowiada o podróży: jechał dwadzieścia siedem godzin bez noclegu, widział podwójną tęczę w Kolorado, słuchał nocnej audycji o kosmitach i chyba zaczął w nich wierzyć. Georgie postanawia grać w tę grę, skoro to tylko halucynacja. Mówi mu to, czego nie umie powiedzieć dorosłemu mężowi: że się nie zmieni, że praca pochłania ją bez reszty i że może powinien uciekać, póki może. Neal odpowiada, że nie ma zamiaru z nią zrywać, bo trzy razy dzwoniła, żeby powiedzieć, że go kocha. Rozmawiają o filmach, o Kendricku, którego Georgie przezywała kiedyś Czyścicielem Basenów, i o rodzicach Neala. O pierwszej w nocy zasypiający Neal mówi, że dziś chce być po prostu w niej zakochany, i prosi, żeby zadzwoniła znowu.

5. 5

   Spiker Izby Reprezentantów

   W niedzielę Georgie sprawdza, czy zwariowała. Prosi Heather, żeby zadzwoniła na stacjonarny numer domu, i telefon działa zwyczajnie. Pyta Margaret z 1998 roku, kto jest spikerem Izby Reprezentantów, i słyszy, że Newt Gingrich. Wyrywa kabel z gniazdka, chowa aparat do szafy i wylicza w myślach możliwe wyjaśnienia, od schizofrenii po cud. Zastanawia się, czy jej zadaniem nie jest odwieść Neala od oświadczyn, żeby mógł być szczęśliwszy z kimś innym, ale wtedy nie byłoby Alice i Noomi, a na to się nie zgadza. Wraca wspomnienie Halloween na studiach: Neal zaciągnął przebraną za Gorące Wargi z „M*A*S*H” Georgie do zaklejonego taśmą pokoju, który okazał się jego własnym, a potem wyznał, że ma dziewczynę. Nazajutrz czekał na nią na przystanku pod domem bractwa Setha: rano zerwał przez telefon z Dawn, z którą był od liceum i nawet się zaręczył. Pierwszy pocałunek przyszedł na plaży, gdy Georgie wyliczyła swoje marzenia, od tacy z kredkami Crayola po dwoje dzieci i szczęście przez siedemdziesiąt do osiemdziesięciu procent czasu. Wieczorem młody Neal opowiada o rozmowie w sprawie pracy w policji kolejowej i o lodach z Dawn. Kłócą się o zazdrość, matka Georgie podnosi słuchawkę drugiego aparatu i o mało nie zdradza przyszłości, a Neal wyznaje, że nigdy nie spał z Dawn, a Setha uważa za bratnią duszę Georgie. Ona obiecuje, że nigdy nie da mu powodu do zazdrości, i pyta, czy miłość wystarczy. Neal odpowiada, że może nie ma czegoś takiego jak wystarczająco. Kiedy Neal oddzwania, Heather chwyta słuchawkę i krzyczy do niego, Georgie tłumaczy mu, że to jej kuzynka, a siostra zaczyna podejrzewać romans. Zaraz potem Neal opisuje śnieg, który właśnie zaczął padać w Omaha, a Georgie zasypia z ciepłem, jakiego dawno w sobie nie czuła.

6. 6

   Bez spodni

   W poniedziałek Georgie śpi do południa. Do pokoju wpada Seth, przepychając się obok Heather, i pyta, co się z nią dzieje. Kłócą się pierwszy raz o coś ważnego: Georgie przyznaje, że zawsze wybiera pracę zamiast Omaha, i rozumie, że latami uciekała w pisanie przed problemami, bo była w nim dobra. Wtedy Neal z 1998 roku dzwoni na telefon w kuchni. Seth podaje Georgie słuchawkę żółtego aparatu i woła, że jest bez spodni. Neal lodowacieje i się rozłącza, a Georgie syczy na Setha, że rujnuje jej małżeństwo. Gdy oddzwania, Neal mówi, że nie jest zazdrosny o Setha, tylko zły na nią, i jedzie z rodzicami do ciotki w domu opieki w Iowa. W pralni Heather pyta siostrę, skąd wiedziała, że Neal to ten jedyny, a Georgie porównuje małżeństwo do piłki, którą dwoje ludzi przerzuca między sobą w nadziei, że nie spadnie. Wspomina ślub w ogrodzie rodziców Neala, wśród krzewów bzu, taniec do „Leather and Lace” i Setha w roli świadka. Z poczty głosowej słyszy Alice, która pyta, czy wolno jej obejrzeć „Gwiezdne wojny”, bo tata pojechał na cmentarz do dziadka. W przymierzalni sklepu z bielizną Georgie przypomina sobie słowa oświadczyn: „Kocham cię bardziej, niż nienawidzę wszystkiego innego. I zrobimy tak, żeby nam to wystarczyło”. To odpowiedź na pytanie, które zadała przez telefon poprzedniej nocy. Może te rozmowy od zawsze były częścią ich przeszłości. Wraca też wspomnienie z ostatnich tygodni ciąży z Alice, gdy Neal rzucił znienawidzoną pracę w laboratorium, żeby zostać z dzieckiem w domu.

7. 7

   Szczenięta w suszarce

   Heather znów zamawia pizzę, a do drzwi przychodzi dostawczyni, nie dostawca: Alison, która w przyszłym tygodniu wraca do Berkeley. W tym samym czasie Petunia rodzi w bębnie suszarki, na koszulce Neala z Metallicą. Heather wpada w histerię, Alison czyta z telefonu porady o porodach mopsów, a Georgie wyciąga szczenięta i rozciera pod bluzą to, które ledwo żyje, aż zaczyna piszczeć. Rodzą się trzy. Matka odwołuje wyjazd do San Diego, a Heather wyznaje siostrze, że jest lesbijką i boi się zaryzykować. Georgie mówi jej, że ryzyko jest tego warte, i podsuwa okazję, kiedy Alison wraca po zapomniane kluczyki. Wieczorem dzwoni Neal. Georgie pyta, czy wierzy w przeznaczenie, a gdy słyszy, że on woli wierzyć w wybory, wyrzuca z siebie wszystko: że nie będzie dobrze, że nigdy nie przywyknie do Setha, Los Angeles i jej pracy i że w końcu ją znienawidzi. Neal prosi tylko, żeby od teraz próbowała myśleć o jego uczuciach, i obiecuje to samo. Georgie obiecuje, ale za chwilę mówi, że on jeszcze kiedyś wyjedzie i to będzie jej wina. Neal zapowiada, że się rozłączy, oboje odetchną i on oddzwoni, żeby zacząć od nowa. Georgie krzyczy, że nie, a on odkłada słuchawkę. Ona upuszcza swoją na podłogę i idzie spać.

8. 8

   Wigilia

   Rano linia teściów jest ciągle zajęta. W szafie Georgie znajduje pudełko z napisem „Do zapamiętania”, a w nim polaroidy z oświadczyn: zapłakana ona w koszulce kółka teatralnego i Neal, który uśmiecha się tak szeroko, jak chyba nigdy później. Przypomina sobie, że powtarzał wtedy, że od teraz już na zawsze. Matka pociesza ją jak rozwódkę i przy okazji przyznaje, że wie o dziewczynie Heather. Poczta głosowa Neala z 2013 roku jest przepełniona i Georgie zaczyna podejrzewać, że w 1998 roku Neal wsiadł do samochodu właśnie dlatego, że nie mógł się do niej dodzwonić. Bierze kluczyki. Na schodach ganku czeka Seth: mówi, że od lat myśli o tamtym Halloween, kiedy odwiózł ją do domu i zostawił samą, że może wszystko powinno było potoczyć się inaczej, i że ją kocha. Georgie odpowiada, że też go kocha, ale on przerywa jej w pół zdania, bo zna resztę. Gdy słyszy, że jedzie do Omaha, prosi tylko o sos tysiąca wysp. Na lotnisku Georgie kupuje u Estelle przy stanowisku linii lotniczych horrendalnie drogi bilet do Denver, a samolot długo kołuje, bo nad Denver szaleje zamieć. Noc spędza w zablokowanym terminalu w Denver. Nowa ładowarka nie ożywia telefonu, więc nie może obejrzeć nawet zdjęć córek. Wspomina narodziny Noomi, gdy podczas cesarskiego cięcia coś poszło źle, a ona omal nie umarła, patrząc w oczy Neala. W łazience dotyka blizny na brzuchu, żeby się upewnić, że dzieci istnieją.

9. 9

   Boże Narodzenie w Omaha

   W świąteczny poranek mały samolot ląduje w zasypanym Omaha. Taksówek nie ma, więc Georgie podwozi młoda para: chłopak, który w Denver pożyczył jej telefon, i jego narzeczona. Pickup nie da rady podjechać pod wzgórze, więc chłopak oddaje Georgie sweter, a dziewczyna swoje buty w zamian za baleriny od Setha. Georgie brnie przez śnieg, którego nigdy wcześniej nie widziała, pod dom teściów. Drzwi są otwarte. W progu kuchni staje Neal w czerwonym swetrze i przez kilkanaście sekund patrzy na nią, jakby jej nie poznawał. Wbiega Alice i pyta, czy mama jest ich gwiazdkowym prezentem, za nią miaucząca Noomi. Neal mówi tylko, że Georgie tu jest, bierze jej twarz w dłonie i całuje ją tak, jakby czekał na nią piętnaście lat. Nic się nie rozwiązało, ani praca, ani Seth, ale Georgie jest na miejscu. Rozdział „Przedtem” przenosi akcję do 1998 roku: Neal siedzi w samochodzie na podjeździe domu matki Georgie, z pierścionkiem, który ciotka wcisnęła mu w domu opieki. Wie, że przez cały tydzień Georgie błagała go przez telefon, żeby z nią zerwał, i właśnie to go przekonało, że tego nie zrobi. W rozdziale „Potem” Georgie stoi z Nealem w padającym śniegu. Kiedy Georgie opowiada o porodzie mopsicy i o dziewczynie Heather, Neal ma coś w rodzaju déjà vu. Georgie obiecuje, że będzie się bardziej starać, i chce zadzwonić do matki z telefonu stacjonarnego, ale Neal mówi, że jego mama pozbyła się go lata temu, po śmierci ojca.

Motywy i przesłanie

Małżeństwo po latach

Miłość, przyzwyczajenie i pretensje, o których od dawna nikt nie mówi głośno.

Praca kontra rodzina

Serial, na który Georgie czekała od studiów, i święta, które za niego oddaje.

Druga szansa

Rozmowy z mężem sprzed piętnastu lat, tydzień przed oświadczynami.

Przyjaźń z Sethem

Dwadzieścia lat przy jednym biurku i uczucie, o którym oboje woleli nie myśleć.

Ojcostwo

Neal jako tata na pełny etat, który rzucił pracę, zanim zdążył wymyślić sobie karierę.

Rodzina Georgie

Matka z mopsami, ojczym w jej wieku i siostra, która boi się przyznać, kogo kocha.

Czy miłość wystarczy

Pytanie, na które bohaterowie szukają odpowiedzi od 1998 roku.

To opracowanie jest streszczeniem książki „Linia serc” (Rainbow Rowell) i jej głównych wydarzeń. Nie jest to recenzja, lecz opis fabuły i motywów powieści.