O czym jest „(Anty)romantycznie”?

W skrócie

„(Anty)romantycznie” Izabelli Nowaczyk to pierwszy tom cyklu „(Anty)” i młodzieżowy romans z Traverse City w stanie Michigan. Jest luty 2012 roku. Dahlia Griffin, poetka z dziesiątej klasy, od roku nie potrafi przestać myśleć o Williamie Brooksie, kapitanie szkolnej drużyny futbolowej. Kłopot w tym, że William jest starszym bratem Hazel, jej najlepszej przyjaciółki od szóstego roku życia, a Hazel, która straciła już jedną przyjaciółkę po jej rozstaniu z Williamem, kazała Dahlii przysiąc, że nigdy się w nim nie zakocha. William, jak na złość, właśnie zaczyna z nią flirtować.

Dahlia ucieka, zaprzecza i wychodzi jej to coraz gorzej, aż w końcu umawia się z Williamem, że będą się spotykać w tajemnicy, a ich relacja ma być „antyromantyczna”, dopóki Hazel o niczym nie wie. W połowie książki historia dostaje drugą oś czasu: siedem lat później dorosła Dahlia siedzi przy szpitalnym łóżku i opowiada tę licealną historię komuś, kto od miesięcy jej nie odpowiada, a rodzina, z którą kiedyś była tak blisko, staje po drugiej stronie sali sądowej. Całość opowiada Dahlia.

⚠️Dalej są spoilery. Etapy fabuły zdradzają zakończenie. Jeśli nie chcesz go znać, zatrzymaj się na opisie powyżej.

Etapy fabuły

1. 1

   Brat najlepszej przyjaciółki

   Jest luty 2012 roku, Traverse City w stanie Michigan. Dahlia Griffin, rudowłosa poetka z dziesiątej klasy, od szóstego roku życia przyjaźni się z Hazel Brooks. Pewnego popołudnia w rezydencji Brooksów wpada do łazienki przyjaciółki i zastaje tam nagiego Williama, starszego brata Hazel i kapitana szkolnej drużyny futbolowej, który powinien być na treningu. Od tej chwili William zaczepia ją na każdym kroku i dopytuje, czy jej nowy wiersz nie jest przypadkiem o nim. Dahlia wie, że Hazel nie zniesie powtórki z Betty: dawna przyjaciółka chodziła z Williamem, a po rozstaniu zablokowała obie dziewczyny wszędzie i przestała się do nich odzywać. Hazel wymogła wtedy na Dahlii przysięgę, że ta nigdy nie zakocha się w jej bracie. W szkole Dahlii od ponad roku dokucza futbolista Jacob Wekler. Kiedy przy całej stołówce robi sprośny gest na widok jej banana, Dahlia wymierza mu policzek i ląduje u dyrektora Milsky'ego. Po lekcjach William podwozi ją i jej ośmioletniego brata Noah na lody, a wieczorem pisze, że nikt jeszcze nie uciekł mu z randki.

2. 2

   Pierwszy błąd

   W sobotę do sklepu mamy Dahlii, Chloe's World, wpadają William, Aaron Webb i Niall Anderson, a w nocy Dahlia jedzie z Hazel na imprezę do Ashtona Turnera, bo jest tam Aaron, futbolista o złej opinii, w którym przyjaciółka się podkochuje. Hazel całuje się z Aaronem, a William wciąga Dahlię do pustej sypialni i z rozbawieniem zauważa, że mogła wyjść w każdej chwili, tylko nie chciała. Dahlia odwozi go potem pod dom i słyszy, że jemu ta gra coraz bardziej się podoba. Po meczu flag futbolu Brooksowie urządzają u siebie imprezę. Hazel, która zwykle nie pije, przesadza z alkoholem i kończy noc nad muszlą, a Dahlia do szóstej rano sprząta z Williamem dom i rozmawia z nim o tym, że utknęła z pisaniem. Do spania pożycza od niego czarną koszulkę. Rano Hazel od razu marszczy brwi i każe ją zdjąć, a Dahlia wie, że popełniła pierwszy błąd.

3. 3

   Odebrać Williama z balu

   Dahlia zwierza się mamie, Chloe, a ta, kiedy do kuchni wchodzi młodsza siostra Madison, na poczekaniu wymyśla jej chłopaka o imieniu Wilhelm. Pewnej mroźnej nocy William łapie Dahlię i Hazel na ulicy o drugiej, po tym jak stały na czatach przy graffiti Elliota z ich paczki Artystów. W nocnej kuchni Brooksów, gdzie Dahlia nocuje w czasie burzy, William zapewnia, że nie podoba mu się Nancy Ollen, córka konkurentów jego rodziców z branży winiarskiej, a Dahlia odpowiada, że jest dla niej tylko bratem przyjaciółki. Na bal u Ollenów William idzie jednak z Nancy, bo prosi go o to ojciec. Hazel tymczasem wymyka się z Aaronem do Petoskey i prosi Dahlię, żeby odebrała pijanego brata. W parku William udaje wymioty, przewraca Dahlię na mokrą trawę i prawie dochodzi do pocałunku, a pod bramą mówi: „Pewnego dnia zostaniesz moją żoną, Dahlio Griffin”. Trzy dni później na treningu powala Jacoba, który pokazał Dahlii obsceniczny gest.

4. 4

   Gorączka, łódka i króliczek

   Przemarznięta po nocy na mokrej trawie Dahlia dostaje gorączki. William urywa się z lekcji, przynosi zupę i syrop z lipy, smaży jajecznicę ze skorupką i przesypia z nią popołudnie na kanapie, a ojcu, policjantowi, Dahlia wmawia, że auto pod domem pożyczyła Hazel. Kilka dni później w jej szafce lądują zdjęcia oblane czymś, co ma wyglądać na spermę. William zabiera ją ze szkoły nad jezioro Michigan, gdzie pożyczoną za cztery piwa łódką wypływają na środek wody, a Dahlia pisze wiersz o tym, że ludzie widzą tylko jej ciało. Gdy okazuje się, że ośmioletni Noah słyszy w szkole, że jest „bratem lodziary”, Dahlia planuje zemstę. Na imprezie u Nancy flirtuje z Jacobem na oczach wściekłego Williama, zaprowadza go na górę, skuwa kajdankami, przebiera za królika i nagrywa. Jeśli jeszcze kogoś obrazi, film trafi na szkolnego Facebooka.

5. 5

   Antyromantyczna umowa i druga oś czasu

   Po imprezie William wiezie Dahlię do siebie i wskakuje do suchej studni w ogrodzie. Pod ziemią ciągnie się labirynt korytarzy, który prowadzi do zakurzonego, ukrytego salonu, a stamtąd przez obraz do sypialni Williama. Tam pada wyznanie i pierwszy pocałunek, a kiedy matka Williama, Evelyn, słyszy hałas w jego pokoju, Dahlia chowa się w szafie. Na poboczu stawia warunek: dopóki Hazel się nie dowie, ich relacja ma być „antyromantyczna”, bez wielkich gestów. Zaraz potem narracja przeskakuje o siedem lat. Dorosła Dahlia Brooks jest żoną Williama, który od szesnastu miesięcy leży w trwałym stanie wegetatywnym po krwotoku śródmózgowym, i to jemu, przy szpitalnym łóżku, opowiada całą licealną historię. Wydaje tomiki wierszy pod pseudonimem Scarlett Moon, żeby płacić za leczenie, prawie nie je i nie śpi, a Hazel i jej rodzice chcą pozwolić Williamowi odejść.

6. 6

   Randki w ukryciu

   W 2012 roku Dahlia i William piszą do siebie do drugiej w nocy i szukają miejsc poza Traverse City. Na pierwszej randce, na plaży w Elk Rapids, robią sobie polaroidy i ustalają rytuał: każde zdjęcie dostaje datę i piosenkę, pierwsze podpisane jest „Enchanted” Taylor Swift. William przyznaje, że boi się, iż kiedyś się obudzi i nic nie poczuje. Caroline, imprezowa koleżanka z paczki, widziała ich w parku i zaczyna sypać aluzjami, a przyjaciele bezskutecznie próbują rozmawiać z nią o piciu. Po kolacji w Charlevoix ojciec Dahlii przyłapuje parę w aucie na poboczu i odwozi córkę radiowozem. Na pierwszym koncercie zespołu Cassidy William ogłasza, że zamiast do Seattle idzie na studia do Nowego Jorku, i daje Dahlii torbę, którą sam uszył. Zmęczony ukrywaniem się, wybucha jednak, że Hazel jest jej przyjaciółką, a nie matką, i przestają się do siebie odzywać. W kozie Dahlia trafia na Betty, która tłumaczy na karteczkach, że odcięła się od nich, bo zawsze czuła się tą trzecią.

7. 7

   Walka o Williama

   W teraźniejszości Dahlia odpycha wszystkich. Pije, chudnie, kłóci się z rodzicami i z teściami, Evelyn i Davidem, a doktor Jared Collins powtarza, że badania niczego nie pokazują. Pewnego ranka listonosz przynosi pismo z sądu: teściowie chcą zostać opiekunami prawnymi syna i decydować o odłączeniu aparatury. Dahlia mdleje w ich domu, wypisuje się ze szpitala na własne żądanie i każe swojemu agentowi, Adamowi Colemanowi, znaleźć najlepszego prawnika w kraju. Słynny Rupert Mileson rezygnuje ze sprawy i odsyła ją do adwokatki Ellen Pox, a Evelyn mówi wprost, że jej zdaniem synowa ma depresję. Hazel przychodzi z bajglami, pomaga posprzątać zapuszczony dom i zapowiada, że nie będzie zeznawać przeciwko bratu. Na rozprawie pielęgniarka Clara Jennings opowiada o drgnięciach palców Williama, ale biegły, doktor Miles Anderson, nazywa jego stan nieodwracalnym i sędzia Greg Hart przyznaje opiekę rodzicom. Dahlia barykaduje się szafą w sali męża i krzyczy, że nie pozwoli go zabić. Nazajutrz trafia do niej psychiatra, a teściowie dają jej czas na dokończenie opowieści i zgadzają się na ostatnią terapię lekarza Barona Scotta z Florydy.

8. 8

   Kogo wybierasz?

   W licealnej historii Madison znajduje w szufladzie siostry polaroidy z Williamem, a Hazel wścieka się, że winnica rodziców kiedyś przejdzie na brata. Za radą mamy Dahlia jedzie w nocy do parku, godzi się z Williamem i obiecuje, że nazajutrz powie wszystko Hazel. Widzi ich jednak Caroline, która rano ostrzega, że plotka już krąży po szkole. Dahlia namawia Hazel na wagary, pokazuje jej polaroidy i słyszy: „Kogo wybierasz? Mnie czy Williama?”. Przez kolejne dni Hazel traktuje ją jak powietrze, a Dahlia siada na lunchu przy stoliku futbolistów. William przychodzi z kwiatami do Griffinów, gdzie ojciec Dahlii musi się tłumaczyć żonie, czy dał ośmioletniemu synowi do ręki pistolet, czy parasol. W końcu Hazel staje pod domem Dahlii i ponawia ultimatum. Dahlia odpowiada, że nie wybierze nikogo, bo to byłby wybór między stratą przyjaciółki a stratą samej siebie. Hazel wybucha śmiechem, bo właśnie zrozumiała, że to miłość, i obie się godzą. Na osiemnastych urodzinach Williama Dahlia siada przy stole Brooksów jako jego dziewczyna, a Hazel zapowiada, że chce zatańczyć na ich weselu.

9. 9

   Bal maskowy i pożegnanie

   Na bal maskowy Dahlia jedzie z Williamem limuzyną, razem z Hazel i Aaronem. Na schodach przed salą pierwsza mówi mu, że go kocha, a William odpowiada, że to trzeci najważniejszy moment w jego życiu, bo dwa pozostałe, ślub i narodziny dzieci, dopiero przed nimi. W teraźniejszości osiem tygodni terapii nie przynosi żadnej reakcji, a apelacja zostaje odrzucona. Wraca wspomnienie wypadku: trzy miesiące po skromnym ślubie, na charytatywnym meczu zorganizowanym przez Williama, praktykanta fizjoterapii, obrońca rywali wbiega w niego z pełnym impetem, a William uderza głową o murawę. Rano tamtego dnia rozmawiali z Dahlią o dzieciach i wybrali imiona Aria i Theo. Dahlia wraca do przyjaciół z paczki, którzy wciąż obwiniają się o to, co stało się kiedyś z Caroline. 17 lutego 2020 roku, w swetrze męża, przy jego rodzicach i Hazel, pozwala Williamowi odejść. Krótki rozdział „Siedem minut” należy do niego: ostatnie wspomnienia, od złamanej w dzieciństwie ręki, na której gipsie Dahlia narysowała jezioro z łódką, po zaręczyny na wieczorze poezji i ślub. Półtora roku później terapia zaczyna działać i Dahlia powoli wraca do życia. W epilogu jest znów na miesiącu miodowym na Florydzie, ale dotyk Williama wydaje się niemal nieobecny, a on mówi jej, że potrzebny jest czas. To zdanie wracało do niej przez cały proces. Dahlia zamyka pudło z zaginionymi polaroidami i rozumie, co miał na myśli.

Motywy i przesłanie

Zakazana miłość

Brat najlepszej przyjaciółki, przysięga sprzed lat i związek, który trzeba ukrywać.

Przyjaźń i lojalność

Hazel boi się powtórki z Betty, a Dahlia boi się, że będzie musiała wybierać.

Żałoba za życia

Dorosła Dahlia czuwa przy mężu, który od miesięcy jej nie odpowiada.

Odpuszczenie

Spór o to, czy trzymanie przy życiu jest miłością, czy przedłużaniem umierania.

Rodzina

Głośni, kochający Griffinowie i Brooksowie, którzy w teraźniejszości stają po drugiej stronie sali sądowej.

Pisanie

Wiersze jako ucieczka, a potem jako praca pod pseudonimem, której Dahlia nienawidzi.

To opracowanie jest streszczeniem książki „(Anty)romantycznie” (Izabella Nowaczyk) i jej głównych wydarzeń. Nie jest to recenzja, lecz opis fabuły i motywów powieści.