Tropy w książce
- Slow burn
Motywy
- powieść dla dorosłych
- komedia romantyczna
- powieść w e-mailach
- rok 1999 i pluskwa milenijna
- przyjaźń w pracy
Sięgnij, jeśli
- lubisz komedie romantyczne w stylu „Masz wiadomość”, w których miłość rodzi się ze słów, zanim bohaterowie się zobaczą
- chcesz poczytać o przyjaźni dwóch kobiet, które w służbowych mailach obgadują szefów, mężów, ciążę i suknie druhen
- masz już za sobą szkołę i znasz uczucie, że wszyscy ruszyli z życiem, a ty wciąż mieszkasz w swoim starym pokoju
Odpuść, jeśli
- szukasz młodzieżówki, bo bohaterowie dobiegają tu trzydziestki i rozmawiają o etatach, owulacji i weselach
- uwiera cię romantyzowanie czytania cudzej poczty, a finał rozlicza bohatera szybciej, niż powinien
- liczysz na akcję, a przez prawie cały rok fabuły Lincoln głównie czyta maile, je kolacje z panią od automatów i chodzi na siłownię
Dlaczego taka ocena
🧠 Dla koneserów
6/10- Dwa głosy w mailach. Beth i Jennifer piszą tak, że po dwóch linijkach wiadomo, która jest która: jedna rozpędzona, z listami punktów i ocenami filmów w gwiazdkach, druga sucha, złośliwa i zalękniona. Rowell świetnie gra tym, że czytelnik wie więcej niż bohaterowie. Wieczór w kinie na Pokemonach i zmianę koła na parkingu dostajemy dwa razy, oczami Lincolna i w mailu. Przy kole on liczy piętnaście minut, ona osiem, i ta drobna różnica mówi o obojgu więcej niż opis.
- Strata pokazana milczeniem. Poronienie Jennifer nie dostaje ani jednej sceny. Są trzy tygodnie pustego folderu, potem jedno zdanie o tym, jak dobrze, że Beth nie pyta, jak się czuje, i dopiero później rozmowa o poczuciu winy. Dyskretniej i mocniej, niż gdyby autorka opisała szpital.
- Dorosły, który utknął. Lincoln nie jest ani nieudacznikiem do wyśmiania, ani księciem z bajki. To dwudziestoośmiolatek, któremu pierwsza miłość złamała serce dziesięć lat temu i który od tamtej pory zbiera dyplomy w pokoju u mamy. Jego wyprowadzka i scena z matką na podłodze pustego mieszkania to najlepszy kawałek obyczajówki w tej książce.
- Problem zamieciony pod dywan. Lincoln czyta cudzą korespondencję przez rok, drukuje maila o sobie i nosi go w portfelu, a na odchodne kasuje logi WebSharka. Książka nazywa to po imieniu, ale rozlicza w jednej rozmowie: Beth wypytuje o niego Doris przy pinochlu i wybacza. Pocałunek załatwia to, co powinna załatwić długa rozmowa.
- Fabuła stoi w miejscu. Bohaterowie zamieniają pierwsze słowo w osiemdziesiątym ósmym rozdziale z osiemdziesięciu dziewięciu. Wcześniej Lincoln głównie czyta, ćwiczy i je, randkowy student Sean pojawia się i znika bez śladu, a finał to czysta konwencja komedii romantycznej, którą autorka sama przywołuje tytułami filmów z Meg Ryan.
💖 Dla relaksatorów
7/10- Humor. Mitch, który chce nazwać dziecko Cody bez względu na płeć, futrzana kurteczka z Gapa ukryta na strychu jak zwłoki, herbatka z tartinkami dla sióstr z korporacji studenckiej, które piją colę z rumem. Przy mailach przyjaciółek śmiałem się na głos.
- Ludzie, których chce się znać. Doris z miedzianą urną po suczce, którą pokazuje na puszce pepsi, Christine modląca się o rekordowe zbiory cukinii, matka Lincolna, która podejrzewa syna kolejno o pigułki na odchudzanie, sterydy i romans ze starszą panią. Ciepła ekipa, przy której czas płynie miło.
- Finał w kinie. Dwie godziny pocałunków na filmie, którego żadne z nich nie widziało, a potem rozmowa na podłodze opuszczonego pokoju socjalnego. Kto czekał na tę scenę przez czterysta stron, dostaje ją w pełnej wersji i z puentą.
- Romans na odległość. Przez większą część książki miłość dzieje się w głowie Lincolna. Kto przyszedł po przekomarzanie się pary, musi się zadowolić tym, jak on czyta o niej, a ona pisze o nim, nie wiedząc, że to on.
- Realia sprzed ćwierćwiecza. Pluskwa milenijna, Napster, Colin Firth w kamizelce i Matt Lauer jako wzór przystojniaka. Część żartów trzeba sobie dopowiedzieć, a młodszy czytelnik nie zawsze złapie, o co chodzi.
Cztery warstwy książki
Fabuła i rozwój akcji
Pomysł jest świetny, ale fabuła to w dużej mierze rok z życia redakcji: maile, kolacje w pokoju socjalnym, siłownia, sesje D&D. Mocne momenty są trzy: sylwester, zmiana koła i mail Beth o zerwaniu, plus finał w kinie. Między nimi tempo siada, wątek Seana urywa się bez słowa, a etyczny węzeł całej historii zostaje rozwiązany zbyt łatwo.
Bohaterowie i relacje
Beth i Jennifer to jedna z najlepszych przyjaźni, o jakich czytałem: kłócą się, przepraszają, a w najgorszym momencie nie zawracają sobie głowy własnymi kłopotami. Lincoln jest napisany z czułością, ale bez taryfy ulgowej. Słabiej wypadają Chris, który bardziej ilustruje problem Beth, niż żyje, Sam z jej „Przeznaczenie!” i Emilie, ustawiona tylko po to, żeby Beth była zazdrosna.
Styl pisania i atmosfera
Rozdziały Lincolna przeplatają się z mailami, a każda forma ma swój rytm: maile są szybkie i pełne ripost, rozdziały Lincolna spokojne, z retrospekcjami o Sam. Rowell pisze lekko, ze szczyptą melancholii i bez jednego zbędnego wzruszenia. Rok 1999 z pluskwą milenijną i kinem Cinerama to sympatyczne tło, choć bez znajomości tamtej popkultury część dowcipów przelatuje obok.
Rozrywka i wartość
Czytałem z uśmiechem, a przy mailu o weselu Kiley ze ściśniętym gardłem. To książka dla każdego, kto kiedyś zakochał się w kimś przez jego słowa, i dla tych, którzy po szkole czują, że stoją w miejscu. Gdyby środek był o sto stron krótszy, a finał dał Beth więcej do powiedzenia, oceniłbym ją wyżej.
Krótko o książce, bez spoilerów
W 1999 roku informatyk z nocnej zmiany w redakcji gazety ma czytać maile wyłapane przez filtr, a zakochuje się w autorce części z nich, recenzentce filmowej Beth. Ciepła i dowcipna komedia romantyczna dla dorosłych, w której bohaterowie zamieniają pierwsze słowo tuż przed finałem.
Chcesz poznać fabułę etap po etapie?StreszczenieCytat, który zapadł mi w pamięć
„A czy ty wierzysz w miłość sprzed pierwszego wejrzenia?”Załącznik, Rainbow Rowell
Poruszane motywy
Rainbow Rowell pisze o ludziach, którzy skończyli szkołę, a nie zaczęli żyć. Lincoln ma dyplomy i pensję, ale wieczory spędza w dziale IT na nocnej zmianie, a weekendy w pokoju u mamy. Beth od dziewięciu lat czeka, aż jej chłopak dorośnie, a Jennifer tak bardzo boi się macierzyństwa, że kiedy wreszcie zachodzi w ciążę, nie potrafi się cieszyć. Rok, w którym świat czekał na komputerową katastrofę, każdemu z nich przynosi prywatną: rozstanie, stratę dziecka, przyznanie się do czegoś, czego nie da się cofnąć. Na to wszystko autorka patrzy ciepło i z humorem, a romans jest tu nagrodą za to, że bohaterowie w końcu ruszyli z miejsca. Wątek czytania cudzej poczty jest najsłabszym i najciekawszym ogniwem: książka wie, że to źle, ale bardzo chce, żebyśmy wybaczyli razem z Beth. Główne elementy historii: Prywatność - informatyk, który z obowiązku czyta maile, a potem już tylko z tęsknoty. Utknięcie - dwudziestoośmiolatek, który od pierwszego złamanego serca żyje na pauzie. Przyjaźń - Beth i Jennifer, wspierające się w mailach od rana do popołudnia. Ciąża i strata - lęk przed dzieckiem, ciąża i poronienie opowiedziane przez milczenie. Związek bez przyszłości - Chris, który kocha Beth, ale nigdy się z nią nie ożeni. Matka - nadopiekuńcza, zabawna i samotna, dla której wyprowadzka syna jest końcem świata. Miłość z listów - uczucie do kogoś znanego tylko ze słów i pytanie, czy da się je przenieść do prawdziwego życia.
Pytania i odpowiedzi
Czy „Załącznik” to część serii albo ma związek z „Fangirl”?
Nie. To samodzielna, zamknięta powieść i zarazem debiut Rainbow Rowell, napisany przed „Eleonorą i Parkiem” i „Fangirl”. Nie dzieli z nimi bohaterów ani świata, łączy je tylko czuły humor autorki. Można czytać bez żadnego przygotowania.
Ile stron ma książka?
415 stron w wydaniu HarperCollins Polska z 2016 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku jest 89 rozdziałów, część z nich to krótkie wymiany maili.
Od ilu lat jest ta książka?
Daję próg 15+. Scen seksu opisanych wprost nie ma, dwa razy seks jest tylko zasygnalizowany jednym zdaniem, jest też długie całowanie w kinie. Poważniejsze są inne rzeczy: poronienie i żałoba po nim, bohater upity do nieprzytomności w sylwestra, sporo alkoholu, przekleństwa i rozmowy o antykoncepcji. Pamiętaj jednak, że to proza dla dorosłych: kłopoty z małżeństwem, ciążą i pracą na etacie lepiej zrozumie dwudziestolatek niż piętnastolatek.
Dla kogo jest ta książka?
To nie jest młodzieżówka, tylko komedia romantyczna dla dorosłych, którą chętnie czytają też starsi nastolatkowie. Spodoba się relaksatorom, którzy lubią ciepłe historie miłosne z humorem i są gotowi poczekać na spotkanie bohaterów, oraz fanom „Fangirl” i „Eleonory i Parka”, ciekawym, jak Rowell pisze o trzydziestolatkach. Koneserowi spodoba się przyjaźń Beth i Jennifer oraz pomysł na formę, ale potknie się o cienką fabułę i zbyt łatwe rozgrzeszenie bohatera.
A Ty? Znasz tę książkę?
Oceny czytelników
Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.
Twoja ocena w skali 1-10
Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.
Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.
Co czytać dalej
Fangirl
Rainbow Rowell
Ta sama autorka, ten sam czuły humor i bohaterka, która lepiej czuje się w słowach niż w rozmowie, tylko na pierwszym roku studiów.
★ 7/10🧠 6💖 8🌶️ 314+
Czytaj recenzję
Eleonora i Park
Rainbow Rowell
Powieść Rowell dla młodszych czytelników: miłość, która też rodzi się z wymienianych po cichu słów, komiksów i kaset.
★ 8/10🧠 7💖 8🌶️ 315+
Czytaj recenzję
Linia serc
Rainbow Rowell
Też Rainbow Rowell.
★ 7/10🧠 6💖 7🌶️ 315+
Czytaj recenzję