Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Lek na śmierć, James Dashner

Recenzja

Lek na śmierć - recenzja, od ilu lat i dla kogo

James Dashner

Ten od Liceum

★ 5/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

4/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

6/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

1/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

14+

Tropy w książce

  • Dystopia

Motywy

  • postapokalipsa
  • finał trylogii
  • epidemia i Poparzeńcy
  • bunt przeciw DRESZCZowi
  • śmierć bohaterów
  • dużo przemocy

Sięgnij, jeśli

  • przeszedłeś z Thomasem przez Labirynt i Pogorzelisko i chcesz zobaczyć, jak kończy się historia jego, Minho i Newta
  • lubisz postapokalipsę, w której zaraza zżera miasta od środka, a zdrowi chowają się za murami i maseczkami
  • szukasz finału, który nie oszczędza bohaterów i każe im słono zapłacić za wolność

Odpuść, jeśli

  • liczysz, że finał wyjaśni zagadki DRESZCZu w scenach, zamiast streszczać je w liście i notatce służbowej
  • poprzednie tomy zmęczyły cię już tym, że bohaterów ciągle ktoś porywa, ratuje i znowu porywa
  • śmierć przyjaciół, zabijanie z bliska i temat samobójstwa są ci teraz za ciężkie

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

4/10
  • Newt. Historia Newta to najlepsze, co Dashner napisał w całej trylogii. Zaklejona koperta noszona w kieszeni przez kilkanaście rozdziałów, kręgielnia w Enklawie i scena na autostradzie mają ciężar, którego brakowało wszystkim zagadkom DRESZCZu razem wziętym. Autor nie robi z tego widowiska i bardzo dobrze, bo nie musi.
  • Denver. Miasto za murem, w którym zdrowi noszą maseczki, chorzy maskują objawy Nirwaną, a odpornych sprzedaje się jak towar, to najciekawszy kawałek świata w serii. Scena w kawiarni, w której zarażonego zalewają twardniejącym żelem, a on szlocha, że lubi to uczucie, robi większe wrażenie niż niejeden potwór z Labiryntu.
  • Bohater, który nie chce wiedzieć. Przez dwa tomy seria obiecywała odpowiedź na pytanie, kim był Thomas. W trzecim Thomas odmawia odzyskania pamięci, a kiedy Brenda chce mu coś powiedzieć o kanclerz Paige, przerywa jej, bo nie chce już nic wiedzieć. Bardzo wygodne. Dla autora.
  • Wykład przy stole. Szczurowaty, Brenda, Gally i Vince dostają po rozdziale, w którym tłumaczą świat. Plan Prawej Ręki, z urządzeniem blokującym broń i bitwą na pięści, Gally wykłada jak przepis na ciasto, a Vince dorzuca tyradę o fałszywej nadziei. Fabuła w tym czasie stoi i grzecznie czeka.
  • Finał z kieszeni. Thomas budzi się po narkozie z listem od kanclerz Paige, mapą i tajnymi drzwiami do raju. Kobieta, o której przez trzy tomy wiedzieliśmy tyle, że wisi na plakatach, rozwiązuje wszystko jednym podpisem, a sens całej trylogii wykłada w memorandum. Wolałbym, żeby bohaterowie sami do czegoś doszli.
  • Janson. Szczurowaty przez cały tom jest uprzejmym biurokratą z łasiczymi oczkami, a pod koniec dostaje Pożogę, nóż i ataki furii, żeby można go było bez wyrzutów sumienia wyeliminować. Złoczyńca z kreskówki w finale, który poza nim gra na serio.

💖 Dla relaksatorów

6/10
  • Tempo. Akcja rzadko staje: ucieczka z hangaru, Denver, Enklawa, zasadzka w ciemnej uliczce, a na koniec ewakuacja z walącego się Labiryntu. Rozdziały kończą się haczykiem tak regularnie, że można według nich nastawiać zegarek.
  • Powrót do Labiryntu. Bieg korytarzami znanymi z pierwszego tomu, Bóldożercy budzący się w kapsułach i mury runące na ludzi to sprawny ukłon w stronę fanów. Dashner wie, co czytelnicy lubili w tej serii najbardziej, i daje im to jeszcze raz.
  • Domknięcie. Po dwóch tomach pytań ta książka wreszcie coś kończy: wiadomo, kto przeżył, dokąd trafili bohaterowie i czym był DRESZCZ. Thomas i Brenda dostają swoje zakończenie, a Minho dowodzenie, które od dawna mu się należało.
  • Ciężar. Jak na przygodę jest tu dużo śmierci i bardzo mało oddechu. Kto przyszedł po potwory i pościgi, może wyjść z tej lektury bardziej przybity niż rozerwany.
  • Slang. „Purwa”, „pikolony” i „smrodas” wracają równie często jak wcześniej, a Jorge nie potrafi skończyć kwestii bez „muchacho”. Po trzech tomach to już nie koloryt, tylko tik.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

4

Start to ucieczka z kwatery DRESZCZu, która wygląda jak powtórka z poprzednich tomów. Denver ma świetny klimat, ale fabuła sprowadza się do łańcucha porwań: Thomasa łapie łowca nagród, całą grupę porywa Prawa Ręka, a w kulminacji ratuje go list zostawiony przy łóżku. Najmocniejsza jest historia Newta, która biegnie obok głównej intrygi i to ona trzyma tę książkę w kupie.

Bohaterowie i relacje

5

Newt, rozdarty między furią a przeprosinami, i Minho, który bez niego traci cały humor, ratują ten tom. Gally wraca zaskakująco ludzko, a Teresa w końcu dostaje gest, który coś znaczy. Thomas głównie reaguje na to, co mu się przydarza, a nowi dorośli - Vince, Hans, Charlotte i lekarze DRESZCZu - mają po jednym zdaniu charakterystyki i jedną funkcję w planie.

Styl pisania i atmosfera

4

Dashner pisze prosto i filmowo, a sceny akcji czyta się płynnie. Problemem są rozmowy: ekspozycja podawana przy stole, „O czym ty mówisz?” odbijane jak piłeczka i myśli Thomasa krążące wokół tego, komu jeszcze można ufać. Slang Streferów po trzech tomach brzmi jak nawyk, a scena z Newtem pokazuje, że autor umie pisać lepiej, kiedy przestaje się spieszyć.

Rozrywka i wartość

6

Jako zakończenie trylogii spełnia swoje zadanie: jest pościg, jest powrót do Labiryntu i jest cena, jaką bohaterowie płacą za wolność. Satysfakcję psuje to, że najważniejsze odpowiedzi przychodzą z zewnątrz, w liście i memorandum, zamiast wynikać z decyzji bohaterów. Mimo to po scenie z Newtem trudno udawać, że ta seria nic nie znaczy.

Krótko o książce, bez spoilerów

Thomas ucieka od DRESZCZu z postanowieniem, że nie odzyska wspomnień i nie da się dłużej testować, co w finale trylogii, który miał wszystko wyjaśnić, jest dość odważną deklaracją. Dostajemy gnijące od środka Denver, Poparzeńców i najmocniejszą scenę całej serii, a odpowiedzi na pytania z trzech tomów mieszczą się w jednym memorandum na ostatniej stronie.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Nie jesteśmy myszami, które próbują znaleźć ser.”Lek na śmierć, James Dashner

Poruszane motywy

James Dashner zamyka trylogię pytaniem, które wisiało nad nią od pierwszego tomu: ile wolno zrobić ludziom, żeby ocalić ludzkość. DRESZCZ odpowiada, że wszystko, Prawa Ręka, że wszystko, byle przeciw DRESZCZowi, a Thomas, który dowiaduje się, że sam współtworzył Próby, szuka trzeciej drogi. W tle Pożoga zamienia ludzi w Poparzeńców, a zdrowe miasta gniją od środka, bo nikt nie chce przyznać, że choroba jest już za murami. Główne elementy historii: Cel i środki - DRESZCZ jest gotów poświęcić mózg Thomasa dla leku, którego skuteczności nikt nie potrafi zagwarantować. Przyjaźń i strata - Newt, któremu Pożoga odbiera rozum, i prośba, z którą zwraca się tylko do Thomasa. Wina i pamięć - sny o Czystce i decyzja Thomasa, żeby nie odzyskiwać wspomnień. Zaufanie - Teresa, Brenda, Gally i kanclerz Paige, z których każde trzeba ocenić od nowa. Fanatyzm - Prawa Ręka, która na okrucieństwo DRESZCZu odpowiada ładunkami wybuchowymi. Odporność jako przekleństwo - odpornych się nienawidzi, porywa i sprzedaje, a jednocześnie to im świat zostawia przyszłość.

Pytania i odpowiedzi

Czy można czytać „Lek na śmierć” bez znajomości wcześniejszych tomów?

Nie ma to sensu. To trzeci tom i finał głównej trylogii Więzień Labiryntu, a akcja zaczyna się dokładnie tam, gdzie skończyły się „Próby ognia”. Kolejność jest prosta: „Więzień Labiryntu”, „Próby ognia”, „Lek na śmierć”. Osobno ukazały się prequele „Rozkaz zagłady” i „Kod gorączki”, ale do zrozumienia trylogii nie są potrzebne.

Ile stron liczy książka?

388 stron w wydaniu Papierowego Księżyca z 2014 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania.

Od ilu lat jest ta książka?

Polecam od 14 lat, tak jak drugi tom, choć ten jest najcięższy w całej trylogii. Erotyki prawie nie ma, za to giną bliscy przyjaciele bohatera, Thomas zabija z bliska, a jeden z bohaterów prosi przyjaciela o śmierć i wspomina, że kiedyś próbował odebrać sobie życie. Jeśli te tematy dotykają cię osobiście, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka?

Dla tych, którzy przeszli z Thomasem przez Labirynt i Pogorzelisko i chcą zamknąć tę historię. Relaksatorom spodobają się akcja, powrót do Labiryntu i domknięte zakończenie. Koneserom zostanie głównie Newt i Denver, bo intryga DRESZCZu rozwiązuje się w liście i memorandum.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej