Przejdź do treści
Półka Moje książki
Okładka: Korona, Kiera Cass

Recenzja

Korona - recenzja, od ilu lat i dla kogo

Kiera Cass

Ten od Liceum

★ 5/10
Ocena ogólna - co to znaczy?

Jedna, łączna ocena książki. Biorę pod uwagę wszystko, co opisuję w tej recenzji: styl, bohaterów, fabułę i emocje. To nie średnia z ocen dla koneserów i relaksatorów. To moja ocena z tego momentu życia. Ta sama książka za rok albo za pięć lat może trafić do ciebie mocniej albo słabiej - i to normalne. Jak oceniam

🧠 Koneser - co to znaczy?

Dla wymagających: liczy się nietuzinkowa fabuła, zwroty akcji i dobrze napisani bohaterowie. Jak oceniam

3/10
💖 Relaksator - co to znaczy?

Dla tych, którzy chcą się po prostu wciągnąć. Sztampa i płascy bohaterowie nie przeszkadzają. Jak oceniam

7/10
🌶️ Pikanteria - co to znaczy?

Jak dosłowne są sceny intymne: 0-2 najwyżej pocałunki, 3-5 zasygnalizowane, 6-10 opisane wprost. To opis, nie ocena. Jak oceniam

2/10
Wiek - co to znaczy?

Mój próg, nie oznaczenie wydawcy. Liczą się sceny intymne, ale też przemoc, używki i ciężar tematu. Jak oceniam

13+

Tropy w książce

  • Slow burn

Motywy

  • romans young adult
  • finał serii Rywalki
  • młoda królowa
  • Eliminacje
  • pałacowe intrygi
  • bez scen 18+

Sięgnij, jeśli

  • znasz poprzednie tomy i chcesz wiedzieć, jak kończą się Eliminacje Eadlyn
  • lubisz romanse, w których uczucie rośnie powoli i po cichu, z dala od kamer
  • szukasz bezpiecznej, ciepłej lektury z pałacem, suknią koronacyjną i szczęśliwym zakończeniem

Odpuść, jeśli

  • oczekujesz, że polityczny przewrót w finale będzie miał jakiekolwiek przygotowanie
  • czarny charakter z jednym uśmiechem i jednym szantażem to dla ciebie za mało
  • wolisz, kiedy bohaterowie sami rozwiązują swoje problemy, zamiast czekać, aż problemy rozwiążą się same

Dlaczego taka ocena

🧠 Dla koneserów

3/10
  • Romans zbudowany ze scen. Uczucie do Erika rośnie od nocnej rozmowy na schodach, przez mlecz zamiast róży i lekcje fińskiego, po obrączkę praprababci pożyczoną na szczęście. To najlepiej poprowadzona relacja w całej serii, bo wynika z tego, co bohaterowie robią, a nie z tego, co deklarują, i ma realną stawkę: on w ogóle nie startuje.
  • Eadlyn wreszcie się zmienia. Przytula braci, którzy obwiniają się o zawał matki, wyrzuca z narady doradcę od wojny i na panelu odkrywa, że dla części poddanych nie jest znienawidzona, tylko nieważna. Przemiana z poprzedniego tomu tutaj procentuje.
  • Przeszkody, które usuwają się same. Jeden kandydat rezygnuje po pocałunku na próbę, dwóch kolejnych znajduje szczęście gdzie indziej, jeszcze jeden w finale sam oddaje pole, a reszta układa się tak, żeby bohaterka nie musiała nikogo skrzywdzić. Autorka sprząta za nią pokój, zanim ta zdąży nabałaganić.
  • Marid z kartonu. Intrygant dostaje uśmiech, radio i wizytę u jubilera. Zagrożenie, które ma postawić pod znakiem zapytania prawo Schreave'ów do tronu, gaśnie po jednej rozmowie telefonicznej.
  • Rewolucja w pięć minut. Decyzja, która zmienia całą Illéę, i dwa rodzinne sekrety, każdy na pół osobnego tomu, spadają na czytelnika w dwóch ostatnich rozdziałach. Dostają po kilka stron, oklaski i do widzenia.

💖 Dla relaksatorów

7/10
  • Bohaterka, której się kibicuje. Eadlyn z tego tomu da się polubić: płacze w wannie, kiedy nikt nie widzi, a rano gra twardą regentkę, i nagle odkrywa, że można rządzić i lubić kwiaty. Po nieznośnej narratorce z poprzedniego tomu to miła odmiana.
  • Romans po cichu. Nocne rozmowy, lekcje fińskiego, zdjęcie pozowane trochę za blisko i piknik przy świecach w zapomnianym schronie. Wzdychania jest sporo, ale dokładnie takiego, po jakie sięga się po tę serię.
  • Pałac pełen ludzi. Babcia Singer, która wrzeszczy do Henriego, bo uznała, że jest głuchy, Kile rozwalony w butach na łóżku królowej i Henri ze swoim „Dzień dobry dzisiaj!”. Humoru jest tu więcej niż we wcześniejszych tomach.
  • Wszystko domknięte. Każdy kandydat dostaje swoje zakończenie, rodzice wakacje od tronu, a czytelnik zaręczyny i epilog. Kto przeszedł z Eadlyn całą drogę, zamknie książkę z uśmiechem.
  • Za szybko i za tanio. Szantaż, kryzys na dworze i sercowy węzeł rozplątują się w jeden wieczór. Nawet niewymagający czytelnik poczuje, że finał przyszedł, zanim zdążył się nim nacieszyć.

Cztery warstwy książki

Fabuła i rozwój akcji

4

Szkielet jest prosty: regencja, koronacja, finał Eliminacji i kombinator z radia w tle. Tempo jest dobre i nie ma dłużyzn, tylko każdy problem znika, zanim zdąży urosnąć: kandydaci sami się wycofują, szantaż pęka po jednym telefonie, a zmiana ustroju zapada w jednym przemówieniu, bez żadnego przygotowania. Najciekawsze sekrety rodziny dostają po parę stron tuż przed napisami końcowymi.

Bohaterowie i relacje

6

Eadlyn w końcu jest kimś, komu się kibicuje, a Erik to najlepiej napisany chłopak w całej serii, właśnie dlatego, że nie krzyczy. Henri dostaje piękną scenę, swoje momenty mają też bracia, lady Brice i generał Leger. Słabiej wypadają Marid, którego podstęp widać od pierwszego kosza z prezentami, i Fox, którego wyznanie nawet bohaterka uznaje za wyreżyserowane.

Styl pisania i atmosfera

5

Prosto, lekko, sentymentalnie. Część dialogów bawi, zwłaszcza z babcią i braćmi, ale każda emocja zostaje od razu nazwana, a mantra o tym, że nikt nie jest potężniejszy od Eadlyn, wraca jak szkolny dzwonek. Illéa nadal przypomina plan zdjęciowy: kraj na krawędzi buntu istnieje głównie w nagłówkach i relacjach telewizyjnych.

Rozrywka i wartość

6

Przeczytałem z przyjemnością i bez zgrzytania zębami, co przy tej serii nie jest oczywiste. Finał daje to, na co fani czekali od pierwszego tomu o Eadlyn, tylko podaje to tak szybko, że emocje nie zdążą wybrzmieć. Ładne pożegnanie, po którym niewiele zostaje.

Krótko o książce, bez spoilerów

Matka po zawale, brat we Francji, ojciec przy szpitalnym łóżku, więc Eadlyn przejmuje rządy i w tym samym czasie musi dokończyć Eliminacje, zanim męża wybiorą jej gazety. Finał serii jest ciepły i romantyczny, tylko przeszkody znikają tak grzecznie, jakby autorka musiała oddać rękopis na jutro.

Chcesz poznać fabułę etap po etapie?Streszczenie

Cytat, który zapadł mi w pamięć

„Właśnie sobie uświadomiłam, że mogę rządzić i jednocześnie lubić kwiaty.”Korona, Kiera Cass

Poruszane motywy

Kiera Cass zamyka serię opowieścią o dziewczynie, która dostaje władzę szybciej, niż była na nią gotowa, i uczy się z niej korzystać, zanim zrobią to za nią inni. W „Następczyni” Eadlyn traktowała ludzi jak pozycje w kalendarzu, tutaj przytula braci, prosi doradców o pomoc, słucha zwykłych obywateli i odkrywa, że rządzenie nie polega na dźwiganiu wszystkiego w pojedynkę. Drugą osią książki jest miłość, która nie mieści się w regulaminie Eliminacji, i pytanie, czy królowa może wybrać sercem, skoro od urodzenia wszyscy traktują ją jak własność państwa. Główne elementy historii: Władza i odpowiedzialność - regencja, koronacja i decyzje, na które Eadlyn nie była przygotowana. Miłość wbrew zasadom - uczucie, które rośnie po cichu, z dala od kamer i listy kandydatów. Wizerunek i media - sondaże, nagłówki i intrygant, który wie, jak grać opinią publiczną. Rodzina - matka po zawale, ojciec przy jej łóżku, bliźniak we Francji i młodsi bracia, którzy obwiniają się o chorobę mamy. Przyjaźń - Neena, Hale, Kile i nawet Josie jako ludzie, na których można się oprzeć. Bycie sobą - bohaterowie, którzy wybierają uczciwe życie zamiast wygodnego udawania. Sekrety rodziców - rzeczy, których dzieci nie wiedziały o Eliminacjach sprzed dwudziestu lat i o starym królu.

Pytania i odpowiedzi

Czy można czytać „Koronę” bez znajomości poprzednich tomów?

Lepiej nie. Pierwsza strona zaczyna się dzień po finale „Następczyni”, a książka nie tłumaczy od zera, kim są kandydaci, co się stało na paradzie ani dlaczego Ahren wyjechał. Zdradza też sporo z tomów o Americe: jak ma na imię generał Leger, skąd lady Marlee ma blizny na dłoniach, że w pałacu doszło do masakry i co stary król robił własnemu synowi. Kolejność czytania: „Rywalki”, „Elita”, „Jedyna”, „Następczyni”, „Korona”. To ostatni tom i domyka wszystko: Eliminacje kończą się zaręczynami ogłoszonymi na żywo, Eadlyn podejmuje decyzję, która zmienia ustrój Illéi, każdy kandydat dostaje swoje zakończenie, a krótki epilog zamyka historię bez otwartych wątków.

Ile stron liczy „Korona”?

304 strony w wydaniu Wydawnictwa Jaguar z 2016 roku, choć oczywiście zależy to od konkretnego wydania. W środku są 34 rozdziały i krótki epilog.

Od ilu lat jest ta książka?

Trzynastolatek da radę, tak jak przy całej serii. Romans kończy się na pocałunkach, a najmocniejsze momenty to zawał i operacja królowej oraz opowieść króla o tym, jak w dzieciństwie bił go własny ojciec, opowiedziana oszczędnie i bez epatowania. Jeśli ktoś w twoim domu stosuje przemoc, porozmawiaj z dorosłym, któremu ufasz, albo zadzwoń pod bezpłatny numer 116 111.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka?

Dla tych, którzy skończyli „Następczynię” i chcą wiedzieć, jak to się skończy, oraz dla relaksatorów lubiących pałacowe romanse z ciepłym, bezpiecznym finałem. Kto od zakończenia serii oczekuje intrygi z prawdziwego zdarzenia i decyzji, za które bohaterka płaci, dostanie raczej bajkę na dobranoc.

A Ty? Znasz tę książkę?

Oceny czytelników

Twoja ocena może być zupełnie inna niż moja. Dużo zależy od tego, kiedy po nią sięgasz.

Twoja ocena w skali 1-10

Bez logowania. Jeden głos z jednej przeglądarki - możesz go potem zmienić.

Masz inne zdanie? Oceń książkę wyżej albo napisz do mnie na Instagramie lub TikToku.

Co czytać dalej

Zrób test: co czytać dalej